Kauri Museum
June 9th, 2005
Zondag maar weer eens een tochtje gemaakt. We dachten naar het Kauri Museum in het noorden te gaan. We zijn er al eens geweest acht jaar geleden en met kerst afgelopen jaar. Maar helaas is 1e kerstdag de enige dag in het jaar dat ze dicht zijn dus konden we niet veel meer doen dan met Michiel en Erica op de verandah van het museum onze Kerst morning tea nuttigen…. We hoopten nu meer geluk te hebben. Besloten over de snelweg te gaan om iets sneller daar te zijn (het is ongeveer 160 km verderop) maar helaas onmiddelijk op de snelweg stond het vast. Ik had al wel eerder op de ochtend veel sirenes gehoord maar er verder niet veel aandacht aan besteed. Een heel stuk snelweg bleek afgesloten vanwege (ja, ja we wonen in een echte stad) een politie achtervolging in verband met een kidnapping! We hadden dat op dat moment niet in de gaten en waren alleen maar een beetje gefrustreerd dat we er bijna een uur over deden om de stad uit te komen. Affijn we zijn vrolijk verder gereden, het wast best lekker weer, onderweg even gestopt bij een honey centre om naar de bijen te kijken en bij Brynderwyn linksaf geslagen richting Matakohe waar het museum staat. Het is niet zo’n groot museum maar wel erg interessant en leuk opgezet. Het is aan de ene kant het verhaal hoe de kauribossen om zeep geholpen zijn met toch wel een vleugje heldendom en nostalgie (een beetje zoals het lumberjack museum waar we in Canada geweest zijn). Het zijn tenslotte de grootouders en overgrootouders van de meeste mensen die in dat gebied wonen die iets te maken hebben gehad met de kap van al de bomen. Aan de andere kant laten ze ook zien wat er nu gedaan wordt om de restanten van de kauri bossen te beschermen. Heel veel foto’s van vroegere tijden die laten zien hoe groot de bomen waren en hoe ze omgezaagd werden. Weer een hele wand vol met kettingzagen (niet zoals in het oplucht museum in Nelson maar toch een boel). Er is ook nog een soort schat kamer in de kelder helemaal vol met gesculptuurd kauri gum. Dit was ooit een groot export produkt (de gum dan niet zozeer de sculpturen) Het gloeit er helemaal van de geel/oranje kauri gum.
Na een paar uur waren we uitgekeken en zijn we vlot weer naar huis gereden. Natuurlijk even langs de “Windmill Shop”, een Nederlandse winkel gerund door een echtpaar uit Wales, om kaas te halen en we waren weer thuis.
Een leuk tochtje en leuk om het museum weer eens te zien. Hier kun je nog meer vinden over het museum Kauri Museum
Posted in Alles en Niks | Comments (3)
Kippengaas boom?
June 2nd, 2005
Ik kon er niet uitkomen wat dit voor boompje was, zelfs niet met mijn “Guide to the New Zealand Forest”Iemand Ideeën?
Er staan weer nieuwe fotoos op flickr…
Posted in Alles en Niks, Vakanties | Comments (0)
Geen Mothplant maar boompjes planten
May 30th, 2005
Het heeft eindelijk genoeg geregend om te gaan planten. Gister was het zover. De eerste plantdag van dit seizoen. Geen al te grote groep. Een man of 30; na de korte ferry overtocht in 3 pick-ups geladen en meteen naar de site waar al 1500 kleine boompjes ongeduldig stonden te wachten om in de grond gestopt te worden. Eerst een kleine uitleg hoe de boompjes te planten (met de worteltjes naar beneden) en hoe ver uit elkaar en dat ze niet graag allemaal keurig rijtjes hebben. Maar toen mochten we toch aan de gang gaan. De grond is ongelooflijk mooi en het was erg makkelijk gaten spitten, maar het is best moeilijk om random gaten te spitten zonder een patroon te krijgen. Het is wel heel gezellig om zo met zijn allen een beetje in de grond te graven en boompjes te planten. Het was ook heel redelijk weer, zonnetje ook nog af en toe, alleen een beetje veel wind. Wij konden lekker in de luwte gaan zitten gedurende de lunch maar ik had wel medelijden met de nieuw geplantte boompjes die daar nu zo meteen in de volle wind stonden. Tot verbazing van de organisatie zaten de boompjes allemaal in de grond om kwart voor 2….. Dat maakte het wel mogelijk om eindelijk eens het wandelpad te lopen wat door de eerste aanplant loopt. Gelijk natuurlijk wat gewied want juist zo langs de randen van het pad vind je veel onkruid. De dag werd afgesloten met een sizzle (bbq met worsten) en een hobbelige rit over Rangitoto omdat het tij zo laag was dat de ferry ons niet kon komen ophalen vanaf de normale plek. Rangitoto is zo hobbelig omdat dat de vulkaan is (aan de uitbarsting daarvan 700 jaar geleden dankt Motutapu de mooie grond)en bestaat uit hard geworden lava. Om 5 uur weer thuis. We hadden wel gehoopt op wat regen voor de boompjes maar als ze op Motutapu hetzelfde weer hadden als in West Auckland vannacht weet ik niet of de boompjes er nog wel staan. Het heeft ongelooflijk hard gewaaid geregend en gehageld……..
Posted in Biosecurity, New Zealand | Comments (3)
E noho marae
May 16th, 2005
Ik heb het overleefd……. Een week geleden heb ik tijdens het weekend mijn eerste “e noho marae” ondergaan. Letterlijk betekent dat: Op een marae zitten. We verbleven niet het hele weekend op de marae omdat de universiteit waar ik de cursus doe wat financiele problemen heeft. Vrijdag middag om 5 uur verzamelen op het parkeer terrein van de universiteit. Eerst wachten en vervolgens werden we door hoorngeschal (van een schelp) naar binnen geroepen. Het eerste uur wordt gevuld met mihimihi en karakia (toespraken en gebeden) van de mensen van de universiteit en de docenten. Vervolgens begon het steeds meer op een soort school kamp te lijken. Eerst gegeten. Traditionele “boil-up” waarbij al het eten in 1 pot klaar gemaakt wordt, vlees, aardappelen en groente. Vervolgens een kennis making spel waarbij we natuurlijk elkaar begroetten in MÄori en door “paper, rock en scissors konden evolueren van aap, baby, oude man en superman. Drie maal raden wie er erg lang een aap bleef….. Vervolgens ingedeeld in groepen om na 15 minuten doorgebracht in je nieuwe groep met een jingle op de proppen te moeten komen waarin alle namen van de groepsleden genoemd worden (ongeveer 20 man per groep) Slapen in een zaal met matrasjes op de grond met 50 man is even wennen. Vooral het wakker worden. Als je gewend ben om lekker in je eentje langzaam wakker te worden en je wordt om 6 uur ‘s morgens meteen omgeven door gekwetter van vele mensen is dat wel even schrikken. Na het ontbijt zijn we naar de echte marae geweest. Omdat de organisator te laat was moesten we bij de poort wachten van de gastheren en vrouwen; de Tangata Whenua (soort oog om oog….) Maar na een minuut of vijf mochten we als gasten, Manuhiri, het terrein op en begon de Karanga. De gastvrouw begint en Luna (de docent hulp) antwoordde terwijl Justin (een van de docenten) zijn haka ondertussen uitvoerde. Het kan het slaapgebrek zijn maar als je daar zo loopt val je vanzelf stil, de haren in je nek gaan overeind staan en de tranen prikken achterin je ogen. Je loopt tot vlak voor het gebouw zodat de tekoteko (de bewaker van de marae, een houten beeld op de nok van het dak) je kan bekijken om te zien of je geen kwaad in de zin hebt. Vervolgens mag je naar binnen. De mannen zitten vooraan en de vrouwen achteraan. Vrouwen mogen ook geen mihimihi (toespraak) doen. De meeste toespraken gingen nog compleet aan mij voorbij maar ik kan nu wel wat woorden die vaak voorkomen onderscheiden. Om de tapu van ons te verwijderen en om deel te maken van de whanau (familie) moet je gekookt voedsel eten. Dus ondanks dat we net ontbeten hadden werden we toch geacht om een bordje soort van erwtensoep te eten. Na de afwas gingen we weer terug naar het universiteitsgebouw. De rest van de dag bestond uit workshops. Uitbeelden met verf op lakens van maori spreekwoorden, uitleg over hoe de marae in elkaar steekt en wat er gebeurt met een powhiri. Herhaling van geleerde woorden en als laatste werd onze groep, terwijl we ons verheugde op het leren van waiata met de actions, verteld dat we zelf een waiata moesten schrijven met actions! En dat we een sketch moesten maken om te laten zien ‘s avonds waarin we verwerkten wat we met de workshops hadden geleerd. Enigzins gaar waren we niet in staat om nog een serieus stukje te maken dus het werd een stukje waar alle docenten stuk voor stuk op de hak werden genomen. Gelukkig waren we de laatste groep ‘s avonds en konden de docenten er om lachen. De avond eindigde met veel liedjes. Toen de MÄori liedjes op waren, kwamen de gouwe ouwe europese liedjes voorbij, tot diep in de nacht. ‘s Zondags alleen evaluatie en hoop emotionele toespraken van mensen die uitlegde waarom ze nu (pas) MÄori leerden. Ik voelde me nogal saai met “ik ben in een nieuw land en wil graag de lokale taal leren…..” Het was al met al een heel aparte ervaring en ook spreek ik nog steeds geen MÄori, ik begin er wel wat meer van te begrijpen.
Posted in Alles en Niks, MÄori | Comments (1)
Fam Goos
May 12th, 2005
Corrie heeft deze foto van haar grootouders gescanned. Mijn overgrootouders dus. Ze vroeg me of ik wist welk koppel mijn grootouders waren. Ik kon het zowaar zien. Ik ben wel benieuwd wie het nog meer zou kunnen zien aan bepaalde familie trekken…….. Dus laat het weten als je denkt te kunnen zien wie familie is in deze foto.
Posted in Alles en Niks | Comments (3)