Verkiezingskoorts

De verkiezingen zijn voorbij. Dat wil zeggen de stembussen zijn dicht, de meeste stemmen geteld en de campagnes zijn klaar. Raar systeem voor ons hier. Je hebt 2 stemmen. Een voor de partij en een voor het poppetje en de poppetjes zijn gerelateerd aan het kiesdistrict. Dus in kiesdistrict Mt Albert (daar wonen wij) heb je andere poppetjes dan bijvoorbeeld in Manukau City. Dat betekent in principe dat je op het poppetje van de National Partij (beetje rechts) in jouw district kunt stemmen en vervolgens je partij stem aan Labour geven. De kiesdrempel voor de partij is 5% van de stemmen maar als het poppetje van een kleine partij wint in een district en de kiesdrempel wordt niet gehaald dan zit het poppetje toch in het parlement. Geeft rare uitslagen voor ons. Dan hebben de Maori ook nog eens hun eigen zetels gereserveerd voor Maori waardoor de nieuwe Maori partij die nog geen 2% van de stemmen had toch 3 of 4 zetels heeft in het parlement omdat ze die gewonnen hebben in de Maori kies districten. Zaterdag middag zijn wij gaan stemmen. Voor Patrick toch wel heel speciaal want het was de eerste keer dat hij in zijn geboorte land heeft gestemd. Ik had foto’s willen maken van het moment dat het papiertje in de doos viel maar helaas ben ik mijn camera vergeten. Het stemmen gaat nog keurig met papiertjes en vinkjes maar niet met een rood potlood, gewoon een vinkje in een rondje en dan dus 2 keer.

’s Avonds de hele avond verkziezings uitslagen op tv. Die waren uiteindelijk niet zo spectaculair want de beide grote partijen hebben 40 en 41 procent van de stemmen dus nu wordt het overleggen om te zien wie er een regering kan vormen en dat kan nog wel een paar weken duren blijkbaar.

Mooie foto’s van Motutapu

De periode van boompjes planten is weer voorbij en het is nu weer zaak om de onkruiden te lijf te gaan. Van Bridget Winstone (een van de mensen van de trust) kreeg ik een paar foto’s om te gebruiken op mijn weblog. Ze staan al op flickr maar ik dacht, ik zal ze hier ook maar eens plakken.

Uitzicht op Motutapu en Rangitoto

Deze eerste is het uitzicht op Rangitoto en Motutapu. In het midden zie je nog net de brug tussen de twee eilanden. Rangitoto is helemaal bebosd zoals je ziet en Motutapu is veel meer grasland. Aan de linkerkant is ook de baai Islington bay (Izzy bay in de volksmond) te zien waar de ferry aanlegd als we met genoeg mensen zijn anders worden we op Rangitoto Wharf gedropt dat is een stuk verder. Een rit achter in de pickup truck over scoria is niet altijd even fijn (het hangt van de chauffeur af, als Neil rijdt en Ken zit achterin dan is het niet echt aangenaam)

Home Bay Planting Area

Dit is het gebied waar we onze meeste tijd doorbrengen. De Home bay Area. Je ziet in de verte net waar het strand begint. Deze foto is al wat ouder want het is nu al een stuk beboster en dit jaar hebben we er weer een hoop boompjes bijgeplant. Als het mooi weer is lunchen we aan het strand van Home Bay en in de zomer wordt er ook gezwommen. In home bay staat ook het oudste huis van het eiland. De “Reed Homestead”; dit is het originele huis van meneer Reed die ooit eigenaar was van het eiland. De trust beheerd het huis en ze hebben net goedkeuring gekregen om het op te knappen. Het wordt een informatie centrum. Ik hoop dat er ook wat slaap faciliteiten worden gemaakt want het is echt een geweldige locatie.

De laatste foto is een grapje. Bridget (de fotografe) vindt altijd dat ze foto’s moet hebben van mensen die lol hebben in wieden zodat ze op deze manier meer mensen trekt. Ik weet niet of deze foto daar aan mee helpt. In mijn rechterhand heb ik een mothplant pod, een grote, en in de andere hand de wortels van de akelige klimmer en kruiper. Ik meen me te herinneren dat we met deze zeker 5 minuten bezig geweest zijn om de wortels te volgen en we kwamen zeker 40 meter verder uit dan waar de pod hing.

Catch of the day

Kawau Island en Goat Island

En lente was het dit weekend. Vrijdag was het al donker toen we eindelijk in Sandspit aankwamen. Met nieuwe maan, dus het was heel donker. Alleen gezien dat het erg kronkelig was en best stijl voor het laatste stuk naar ons Bed & Breakfast. Helaas had het enige restaurant in Sandspit die avond te weinig klanten gehad en was al dicht dus moesten we de kronkelweg opniew af om naar Warkworth te gaan om nog wat te eten te krijgen. We kregen een kamer beneden en Ron en Margaret (de hosts van het b&b) beloofde ons dat we heel mooi uitzicht hadden. Er was ook een spa dat ter beschikking stond en pas toen Patrick zich af vroeg of we wel ons badgoed bij ons hadden kwamen we er achter dat Patrick geen kleren had meegenomen… alleen een tandeborstel. Hij was er vanuit gegaan dat ik de avond te voren ook zijn tasje gepakt had (???? Heb ik nog nooit gedaan en zal ik ook niet snel doen). Waarschijnlijk vond hij de tas die ik had klaargezet zo groot dat het logisch leek dat zijn kleren er ook in zaten. Helaas, dat was niet het geval er zat wel een fleece jack en een regenjas van mij in…. Dus maar hopen dat het mooi weer bleef omdat Patrick het hele weekend alleen een overhemd met korte mouwen en een spijkerjack ter beschikking had…… Ik werd zaterdag om kwart over 6 wakker en, ja hoor, het uitzicht was ongelooflijk. De zon kwam net op en vanuit onze kamer hadden we bijna rondom uitzicht over de baai en de heuvels erom heen. Even in pyama naar buiten om foto’s te maken en daarna weer terug in bed want kwart over 6 is toch wel erg vroeg in het weekend. Toch zat ik om 8 uur al buiten in het zonnetje een boekje te lezen terwijl allerlei vogeltjes op het hardst riepen. Ik kon er eentje niet thuis brengen, een soort tromroffeltje. Na het ontbijt met Ron en Margaret zijn we naar beneden gereden om met de Kawau Kat mee te gaan op de zgn mailrun voor Kawau Island. Kawau Island was ooit van Gouverner Grey. Deze man was niet alleen een militair maar ook een soort hobby botanist en vond het leuk om te experimenteren met aanplant van verschillende exoten en bomen om te zien wat de economische waarde van deze planten zou zijn. Hij heeft er een heel mooi huis laten bouwen met een hele mooie tuin. Ooit liepen er ook walibi’s rond maar die heeft men toch van het eiland gehaald omdat ze schade berokkende aan de gerestaureerde bush op het eiland. Er lopen nog wel pauwen rond. Verder zijn er ook wat oude kopermijnen op het eiland. Het is een eiland met veel verhalen van pioniers en mijnwerkers, maar nu is de bevolking bijne geheel vakantie bevolking, mensen kopen er een tweede huisje en verblijven er alleen in de zomer. Om een beetje een idee te krijgen van het eiland, kijk hier maar eens: Kawau op Google Maps. De Kawau Kat vaart allerlei baaitjes binnen en levert daar mensen, eten, kano’s en dergelijke af. Wij zijn op de boot gebleven totdat we een lunch kregen van vis of steak (dat was een keuze, niet dat je het verschil niet zag). Het arme scheepsmaatje moest wel alles doen van boot aanleggen spullen af en opladen en toen ook nog de lunch verzorgen. Na de lunch zijn we bij Mansion bay uitgestapt en konden we daar tot 4 uur ‘s middags rondlopen en de laatste ferry weer terug nemen. In deze baai staat het fraaie huis van Gouverneur Grey en een prachtig aangelegde tuin. Vandaaruit zijn we langs wat baaitjes naar de laatste overblijfselen van de kopermijn gewandeld. Onderweg is Patrick helaas de zool van zijn bergschoen verloren….. en moest wat kreupel weer terug wandelen met zijn ene been langer dan het andere. En we waren niet eens in Cripple Creek! Dat is de naam van een stroompje op het eiland en volgens de kapitein van de ferry heet die kreek zo omdat op een gegeven moment alle mannen die daar woonden kreupel waren… Zo zit het eiland vol met verhalen; over rivaliserende mijn bedrijven, mailboten die de steiger van het postkantoor kapot varen etc. We hebben er in ieder geval een leuke dag gehad met ongelooflijk mooi weer. Zondag op Patrick’s verjaardag en hier in NZ ook vaderdag, zijn we verder naar het noorden gereden langs de “Matakane Coast” (Patrick nog steeds in zijn overhemd met korte mouwen van vrijdag……maar gelukkig bleef het mooi weer) Eerst koffie gedronken in een palm nursery. Het was misschien niet het juiste seizoen om palmen te kopen want echt veel speciaals hadden ze niet te koop maar het was er wel leuk koffiedrinken. Verder langs de kust, waar veel lelijke huizen gebouwd worden, helaas. Via Leigh zijn we ook nog naar Goat Island gereden, dat wil zeggen naar het strand vlakbij Goat Island. Dit is het eerste marine reserve in NZ en beroemd om zijn grote vissen. Veel kiwi’s vinden het reserve maar niks want die grote vissen mogen ze niet vangen. De vissen zijn in het verleden erg veel gevoerd en zijn inderdaad enorm. Je mag ze niet meer voeren maar we hebben gemerkt dat ze er nog steeds aan gewend zijn door wat takjes in het water te gooien. Zomers schijnt het hier heel druk te zijn want je mag er wel snorkelen en duiken en dergelijke. Dus dat gaan we zeker nog een keer doen. Zondag zag het water er toch nog een beetje te fris uit vond ik. Via nog een winery bezoek en een kaashandel bezoek zijn we naar huis gereden, kon Patrick eindelijk een schoon overhemd aan en begint de werkweek weer…….

Kleef mist?

Gister was het officieel lente. Toch raar want ik dacht dat seizoenen altijd de 21ste veranderde maar nee, 1 september dan begint de lente. Het is wel zo dat het zeker als lente voelt. Narcissen, magnolias en freesia’s bloeien. De zon schijnt en de lammetjes rennen door de wei. Dit rustige weer gaat ook gepaard met mistige ochtenden. Hele dichte mist maar als je naar boven kijkt kun je toch zien dat het eigenlijk al mooi weer is en waar de zon staat is de mist oranje. Het is wel een beetje rare mist, een soort kleef mist. Als je er in loopt zie je er binnen de korstse keren uit als een bedauwde grasspriet. Je haar, wenkbrauwen en oogharen verzamelen hele kleine druppeltjes water. Gister fietste ik naar het werk en schrok toen ik mezelf in de spiegel zag bij het omkleden; ik dacht eventjes dat ik helemaal grijs geworden was, maar het waren gelukkig de druppeltjes mist. Het is zulk mooi weer dat volgens mij heel Nieuw Zeeland bedacht heeft dat het een mooi moment is om een weekend weg te gaan. Dat doen wij dus ook maar, we gaan naar Sandspit, een uurtje rijden ten noorden van Auckland.

Eindelijk eens een foto van Motutapu

Ik heb eindelijk een foto van het eiland waar ik nog al eens te vinden ben in het weekend. Het liefst om te wieden maar in dit jaargetijde om te planten.
Dit plaatje kijkt uit op een stukje overgebleven bush van vroeger, zgn “remnant bush”. Dit is Remnant bush #5. Leuk om rond te wandelen met veel grote oude bomen.