Week twee van het filmfestival
July 18th, 2005
De tweede week van het filmfestival zit erop. Door de week hebben we het rustig gehouden met niet te veel films. Dinsdag een heel vreemde film gezien. Een soort horror komedie maar niet in de zin van dat je veel bloed zag enzo, alleen de gedachte aan wat er eigenlijk gebeurde was nogal gruwelijk maar omdat het op zo’n belachelijke wijze gefilmd was was het weer grappig. Het is een film in Hongkong gemaakt, genaamd “Dumplings”. De film gaat over een actrice die haar jeugdige huid terug wil krijgen om de affecties van haar man terug te winnen. Daarvoor gaat ze bij de wat mysterieuze Mei langs om haar “beroemde” dumplings te eten. Maar de inhoud van de dumplings maakt het allemaal wat gruwelijk……. Donderdag naar een Indonesisch/Nederlandse film geweest. “Shape of the Moon” (of stand van de maan in het Nederlands). Ik heb gezien dat hij niet meer in Nederland draait, dat is wel jammer, want ik kan hem echt aanraden. Het is meer een documentaire over een gezin in Jakarta en alle dingen die ze meemaken. De moeder raakt de bank kwijt omdat ze hem gekocht heeft met een lening van een woekeraar en die niet op tijd terug kan betalen, de zoon bekeert zich tot de islam omdat zijn vriendin een moslima is en volgens de leraar die de man bezoekt is daardoor zijn huwelijk met haar niet geldig en zal zij altijd de status van prostituée houden! Het grappige wat deze leraar ook nog beweert is dat het beter is een slechte moslim te zijn als een christen. Zijn redenatie was, dat wanneer je een slechte moslim ben wordt je gestraft, maar als de straf voorbij is kom je in de hemel, als christen heb je echter geen enkele kans om in de hemel te komen. Een andere mooie scène is als de moeder besluit terug te gaan naar geboorte dorp in midden Java omdat ze Jakarta niet meer aangenaam vind om te wonen. Ze bezitten daar nog een huis maar het moet naar een andere plek in het dorp verhuist worden. Wat doe je dan. Je ronselt alle mannen van het dorp en die tillen dan je huis op en sjouwen het naar de nieuwe fundering. Eerst wordt en natuurlijk een bezweringsritueel uitgevoerd om de boze geesten te verjagen en de goede aan te moedigen om te blijven. Als het dan te zwaar blijkt om te sjouwen vraag je Pak Hadji om een lied over Mohammed te zingen en dan lukt het wel. Het huis stond op de nieuwe fundering maar Ibu vond dat de voordeur verkeert stond (met het oog op boze geesten?) dus moesten ze het hele huis nog een keer omdraaien. Vrijdag weer een ietwat bizarre film. “Me and You and Everyone We Know” In deze film is niemand normaal en iedereen gedraagt zich vreemd. Ik vond het wel een grappige film maar Patrick vond het niet een erg leuke film. Er zit niet veel verhaal in maar omdat de mensen zich zo bizar gedragen is het wel een vermakelijke film. Zaterdag twee films. Eerst een hele lange maar wel heel erg mooie film “Life is a Miracle” . Het gaat over een ingenieur die een trein traject aan het aanleggen is in een streek in Servië vlakbij Bosnië. Het trein traject zou de heel arme en nog best primitieve streek moeten veranderen in een toeristisch paradijs. Maar helaas komt de oorlog dichterbij met alle gevolgen van dien voor alle personen in de film. Toch is het geen oorlogsfilm. De oorlog is wel het onderwerp maar het gaat meer om de mensen die in die streek wonen en met heel andere dingen bezig zijn. Een echte aanrader in ieder geval! De tweede film op zaterdag was een documentaire genaamd “The Wild Parrots of Telegraph Hill”. Patrick en ik hadden beiden de beschrijving niet heel goed gelezen want we hadden klakkeloos aangenomen dat deze film in Australië speelt maar het speelt zich af in San Francisco. Het gaat om een man, een wat verlopen type ( hij wordt ergens op het web ook een “Bohemian St Francis” genoemd), die wilde en verwilderde Papegaaitjes voert en ze ook helemaal bestudeerd. Hij kan de individuen onderscheiden en gaat ook op zoek naar waar ze hun nesten hebben en verzorgt ze als ze ziek zijn. Mooi verhaal en leuke opnames van San Francisco en natuurlijk van de vogels. Gister, zondag, maar 1 film, maar wel weer een lange: “Mondovino”. Weer een documentaire maar dit keer over wijn. Of eigenlijk over de mensen die wijn verbouwen. De tegenstellingen tussen de kleine wijn verbouwers en de grote wijnhuizen en Wine corporations uit de VS. Het is een film die je wel aan het denken zet. Het is wel duidelijk dat de filmmaker zelf meer zag in de diversiteit van alle wijn en vooral Michel Roland, een wijn consultant, komt er niet heel goed af in de film. Ik kreeg er wel zin in wijn van…. Dat was het afgelopen week. Deze week door de week geen films, pas op vrijdag weer.
Posted in New Zealand, Theater en Film | Comments (1)
“Rare jongens die Kiwi’s?!”
July 14th, 2005
Afgelopen weken ben ik met de trein naar het werk gegaan. Waar ik uitstap (en ‘s middags weer op stap), Henderson, wordt op dit moment het nieuwe council gebouw gebouwd. Dit is het kantoor waar de council hopelijk over een maand of 7-8 in kan trekken. Ik kijk dus altijd met interesse naar de activiteiten om te zien hoe de bouw vordert. Een paar dagen geleden moest ik daardoor wel heel hard lachen. Het was snertweer (max 12 graden) en het wachthokje voor de trein is niet waterdicht, dus opzich was er niets te lachen. Maar wat ik zag op het bouw terrein was zo raar en toch typisch iets van Nieuw Zeeland. Er stond daar een man te werken in de miezerregen, met een keurig oranje hesje en een helm en werkschoenen maar ook in korte broek! En dan een korte, korte broek. Maar daar overheen dan wel weer een uitgebreidde “tool-belt”. Voor mijn gevoel zag het er niet uit, maar er werd verder door niemand raar opgekeken…….
Posted in Alles en Niks | Comments (3)
Aaarch Regen maar gelukkig is er het Filmfestival!
July 11th, 2005
Brrrr, vorige week begon de winter dan toch echt. Drie dagen lang regen en nattigheid en dan bedoel ik ook echt 3 dagen lang regen. Ik was gewoon vergeten hoe de zon eruit zag…..Toen die vrijdag eventjes scheen werd iedereen ineens weer vrolijk. Gelukkig begon vrijdag ook het Auckland International Film Festival. We doen dit jaar niet zo gek en gaan maar naar 16 films….. Patrick vond de film van vrijdag niet echt leuk omdat het geen echt eind had en je met allerlei vragen bleef zitten maar ik vond hem toch wel pakkend. “Hidden” heet de film of “Caché” Zaterdag hebben we ons vermaakt met een ontzettend leuke oude kinderfilm genaamd “The 5000 fingers of Dr T” uit 1952. De zaal zat vol met mensen van alle leeftijden van een jaar of 6 tot 60 en dan ook de hele range. Naast mij zaten 2 jongens van een jaar of 16 met broeken met kruizen op de knieen en capuchons op maar het doek ging op en ze begonnen al te lachen (ik moet eerlijk zeggen dat ik dacht dat ze onder invloed van het een of ander waren maar dat heb die gedachte heb ik later bijgesteld). Het is een echte “Dr Seuss” film met alle gekke namen en liedteksten die er bij horen. Heel erg leuk dat een film uit ‘52 kinderen nu nog kan vermaken! Hierna een serie korte films gezien van Nieuw Zeelandse filmmakers. De film die er uitsprong was “Tama TÅ«” van Taika Waititi Cohen. De filmmaker is genomineerd met zijn film “Two Cars One night” voor de 2005 Academy Award voor short film. Tama TÅ« is ook een korte film, maar 18 minuten, en laat zien hoe een MÄori batalion gedurende WWII een nacht moeten wachten in een Italiaanse ruïne en hoe ze elkaar bezighouden. Ik vond het echt ontzettend mooi gemaakt en heel indrukwekkend. De laatste film die we gezien hebben zat in de categorie “niet echt aan te raden” Je weet hoe ze het hebben over “zinloos geweld”? Nou, deze film ging meer over “zinloze sex” Het ging alleen over het bijwonen van een concert en sex na afloop, er zat ook nog iets in over dat de kerel naar Antarctica ging om ijs te boren maar dat was niet duidelijk wat dat nu in de film deed. Ik heb onder de film een oplossing van een van mijn data problemen op mijn werk bedacht, zo interessant was het. De titel van de film is “9 Songs”. Zondag en vandaag hebben we een dag rust en dan gaan we morgen weer naar de film. Ik zal wel laten weten of de filmkeuzes goed geweest zijn of niet…….
Posted in Alles en Niks, Theater en Film | Comments (3)
Moeilijk klimaat
June 27th, 2005
Is het nu winter of niet? Vorig weekend nog in een t-shirtje staan planten (alhoewel het zaterdags met bakken uit de hemel kwam….) en zonnebrand gesmeerd. Zelfs het water zag er aantrekkelijk uit om in te gaan zwemmen. Gister lekker rondgewandeld zonder jas, was lekker warm met een zonnetje, beetje in de tuin rond rommelen, en nu heb ik moeite met typen omdat mijn vingerst zo koud zijn. Sterker nog: “het was wit vanmorgen!!!” Nachtvorst??? Een rare gedachte hoor. De thermometer vanmorgen wees 2 graden aan. Ik stak 1 teen onder het dekbed vandaan vanmorgen en dacht: “neu, ik wacht nog wel een uurtje…..” Affijn we zullen afwachten wat de week ons verder gaat brengen… Over 4 weken weet ik zeker dat ik de sneeuw ga aanraken want dan ga ik een dagje naar een skioord op weg naar Wellington.
Posted in New Zealand | Comments (2)
The Barmy Army en stomende rugby spelers
June 22nd, 2005
Sinds een paar weken zijn de Lions in het land om tegen verschillende NZ rugby teams te spelen. de Lions bestaan uit Britse en Ierse rugby spelers. De fans van deze ploeg wordt ook wel de barmy army genoemd en er is een hoop over te doen. Voor mij al verbazend is dat er zoveel fans de halve aardbol over reizen om midden in de winter rugby wedstrijden bij te wonen die ook nog eens verspreid zijn over het hele land. Het schijnt dat alle campers gedurende deze tijd verhuurt zijn aan de barmy army. De Lions worden gesponsord door een verzkeringsmaatschappij genaamd “Zurich”. Ik wist niet dat dat een verzekerings maatschappij was en was dus nogal verbaasd dat de Britse en Ierse Lions gesponsord werden door een Zwitserse stad! Er zijn op dit moment ook een aantal Telecom televisie spotjes over de Barmy Army. Heerlijk die generaliserende reclames! De eerste wedstrijd die we bekeken hebben op tv was tegen NZ Maori team. Wonderbaarlijk veel blonde Maori zitten er in dat team……maar dat is een ander verhaal. Wat ik ontzettend grappig vind is datde spelers gewoon staan te stomen als een stel koeien als ze een poosje gespeeld hebben. Vooral in een “scrum ” is dat erg zichtbaar, of eigenlijk niet, want er hangt dan gewoon een mist om de spelers heen. De NZ Maori stonden echter al te stomen voordat het begon en het leek echt alsof de rook uit hun hoofd kwam.. Ik begrijp nog te weinig van de spelregels om een hele wedstrijd geboeid te kunnen bekijken maar het is vaak toch best wel spannend om te zien voor een poosje. Ook al ziet het er voor mij uit als:”Iemand heeft de bal, we gooien hem op de grond en duiken er dan allemaal bovenop”
Posted in New Zealand | Comments (1)