Cristel » Waitakere City Council

Zwemmen met burgemeester Bob

Cristel — Thu, 03 Aug 2006 19:55:44 +0000

De laatste dag voor de vakantie, althans natuurlijk mag ik het bezoek aan de ESRI conference in San Diego gee vakantie noemen maar het voelt toch wel zo……

De afgelopen twee weken heb ik gebruik gemaakt van het zwembad dat niet al te ver van ons nieuwe kantoor ligt (5 min lopen). Om kwart voor 7 ‘s morgens lig ik in het zwembad om wat baantjes te trekken. Verbazend was het voor mij hoe druk het wel niet is, maar niet zo druk dat je je baan moet delen.

Vanmorgen was ik wel verbaasd. Er stonden drie heren, niet al te elegante posturen aan de kant ,in speedo natuurlijk, die me toch wel bekend voorkwamen. Een daarvan realiseerde ik me was de burgemeester! Bob, is zijn naam en hij ziet er in speedo net zo slobberig uit als in zijn pak. Maar blijkbaar maakt hij ook gebruik van het zwembad. Toch wel grappig zo vroeg op de ochtend.

Â De volgende stukjes komen waarschijnlijk vanuit een hopelijk zonnig San Diego. Ik heb mijn (pardon de councils) laptop bij me en zal mijn gmail lezen en af en toe waarschijnlijk ook wel in skype langskomen.

“When are you doing your shopping?”

Cristel — Thu, 24 Nov 2005 18:16:49 +0000

Kerst nadert. Santa heeft zondag zijn parade in Auckland en iedereen begint zijn vakantie dagen te plannen…. Zo ook bij de council. Ik werd door mijn nieuwe teamleader benadert om te vragen wanneer ik mijn overuren ga opnemen en wel voor dat mijn contract afloopt. Nu ben ik net bezig met een project af te ronden dus ben juist overuren aan het maken en mijn hoofd stond er niet echt naar om daar over na te denken. Vervolgens vroeg ze ook nog eens: “When are you doing your shopping?” Mijn mond viel open van verbazing… Ik dacht dat de bemoeizucht van mijn teamleader nu echt te ver ging en wou bijna uitvallen om te vragen wat haar dat aanging, toen ze zag dat ik absoluut niet begreep waar ze het over had. Ze legde uit dat we van Harry, onze ceo (niet te verwarren met Bob de burgemeester), een halve dag vrij kregen om Christmas shopping te doen…… Dat is toch wel aardig van hem, gelukkig controleren ze niet of je daadwerkelijk gaat shoppen op die halve dag…

A flat white, readyyy…

Cristel — Wed, 02 Nov 2005 19:39:59 +0000

Het is nu 8 uur en nog rustig op kantoor. Ik ben hier al vanaf kwart over zeven, op de fiets. Alhoewel het vandaag wel en beetje koud was in korte broek; geen zon en dat is, gek genoeg, om half 7 ‘s morgens best een een verschil in temperatuur. Maar wat ik toch even kwijt wilde is dat, alhoewel het werk op dit moment niet echt positief en leuk is, mijn dag altijd goed begint als ik aan de overkant van het kantoor een koffie ga halen in het “caf”. Het zegt een pasta bar te zijn maar het is een lunchbar. Als je er ‘s morgens binnenloopt wordt je met een vrolijk “Good Morning” begroet door het, denk ik, Chinese koppel wat het “caf” runt. Daar wordt ik al vrolijk van en als mijn bestelde flat white dan klaar is wordt het nog beter omdat hij dan roept: “One flat white, readyyyyy” De koffie is ook nog eens erg lekker dus mijn dag begint dan goed.

Powhiri

Cristel — Mon, 11 Apr 2005 09:26:23 +0000

Afgelopen vrijdag was in ineens betrokken bij een “Powhiri” op het werk. Dit is een officieel welkom volgens MÄori traditie. Het ministerie van cultuur en cultureel erfgoed kwam bij de council een workshop houden. De burgemeester (Bob zoals hij zich voorstelde…) vond dat dat een goede gelegenheid was voor een powhiri. Een powhiri heeft als doel de “tapu” (vrij vertaald taboe of heilig) te verwijderen van het bezoek en ze te “omarmen” in de Tangata Whenua (de gastheren en gastvrouwen). Het begint met een “karanga” een hoge bijna jammerende zang van een van de oudere vrouwen. Tijdens dit gezang komt het bezoek binnen in de zaal en worden naar hun plaatsen gewezen. De gastheren/vrouwen (daar hoorde ik dit keer ook bij) staan al binnen met hun gezicht naar de gasten. Na de “karanga” wordt er gebeden (er wordt altijd overal een gebed vooraf en vaak als afsluiting uitgesproken) en dan beginnen de “mihi” Eerst een door “oudste” en daarna, dit maal, door burgemeester Bob, die overigens voor zover ik kan beoordelen uitstekend MÄori spreekt. Tussen elke speech wordt er een Waiata (lied) gezongen. Daarna is het de beurt aan het bezoek, die ook speeches houden en dat afwisselen met Waiata’s. Ik vond het erg leuk om een keer mee te maken. De enige powhiri die ik eerder gezien/meegemaakt had waren toch wel toeristische aangelegenheden (wel indrukwekkend, hoor). Het is een heel aparte ervaring en vooral de karanga gaat door merg en been en maakt wel dat je door hebt dat het een serieuze aangelegenheid is. Iets ander wat ik ook wel leuk vond was dat ik uit al die MÄori speeches toch al heel wat woorden kon begrijpen.

Even een update over de job…

Cristel — Thu, 03 Feb 2005 02:49:12 +0000

Nou, ik ben nu bijna 4 weken bezig bij Waitakere City Council en ik begin me al een beetje thuis te voelen. Programmeren blijkt niet zo moeilijk als ik altijd dacht…….nou ja, ik droom er toch nog wel van (van het weekend was ik verdwaald in een loop..) en ik wanhoop vaak maar soms lijkt het ineens te werken en begrijp ik gewoon wat ik aan het doen ben. De werkgever is ook wel erg prettig. Flexibele uren als je maar tussen 9 en 3 aanwezig ben en 40 uur per week werkt ongeveer. Als developer heb je elke dag een casual day dus kun je altijd in spijkerbroek lopen! Tot nu toe heb ik elke dag gefietst behalve dan de eerste dag. Gaat lekker maar het gaat nog niet sneller. Vandaag voor het eerst echt nat geworden omdat het vanmorgen regende maar het is nu weer droog en ik hoop dat het nog een paar weken echt zomer blijft.

Van de Council mag ik ook naar een cursus te reo MÄori dus wie weet zal ik voortaan de berichtjes beginnen met een “Kia Ora”

Eerste dag van de nieuwe job

Cristel — Mon, 10 Jan 2005 07:20:32 +0000

Vandaag ben ik begonnen met een nieuwe baan. Als GIS analyst/developer bij Waitakere City Council. Best spannend want alhoewel ik best stevig in mijn schoenen sta qua GIS ben ik een behoorlijk groentje wat developing betreft. Maar ik heb er wel reuze zin in. Vandaag was meer veel mensen ontmoeten, computers uitzoeken, swipe cards halen etc. Maar de agent via wie ik de baan heb gekregen stuurde een grote chocolade taart dus had ik meteen rede om veel mensen te zien tijdens de afternoon tea. Het lijkt wel een hele sociale club waar ik nu terecht ben gekomen maar dat is natuurlijk moeilijk te zeggen na een dag.