Afgelopen vrijdag was in ineens betrokken bij een “Powhiri” op het werk. Dit is een officieel welkom volgens Māori traditie. Het ministerie van cultuur en cultureel erfgoed kwam bij de council een workshop houden. De burgemeester (Bob zoals hij zich voorstelde…) vond dat dat een goede gelegenheid was voor een powhiri. Een powhiri heeft als doel de “tapu” (vrij vertaald taboe of heilig) te verwijderen van het bezoek en ze te “omarmen” in de Tangata Whenua (de gastheren en gastvrouwen). Het begint met een “karanga” een hoge bijna jammerende zang van een van de oudere vrouwen. Tijdens dit gezang komt het bezoek binnen in de zaal en worden naar hun plaatsen gewezen. De gastheren/vrouwen (daar hoorde ik dit keer ook bij) staan al binnen met hun gezicht naar de gasten. Na de “karanga” wordt er gebeden (er wordt altijd overal een gebed vooraf en vaak als afsluiting uitgesproken) en dan beginnen de “mihi” Eerst een door “oudste” en daarna, dit maal, door burgemeester Bob, die overigens voor zover ik kan beoordelen uitstekend Māori spreekt. Tussen elke speech wordt er een Waiata (lied) gezongen. Daarna is het de beurt aan het bezoek, die ook speeches houden en dat afwisselen met Waiata’s. Ik vond het erg leuk om een keer mee te maken. De enige powhiri die ik eerder gezien/meegemaakt had waren toch wel toeristische aangelegenheden (wel indrukwekkend, hoor). Het is een heel aparte ervaring en vooral de karanga gaat door merg en been en maakt wel dat je door hebt dat het een serieuze aangelegenheid is. Iets ander wat ik ook wel leuk vond was dat ik uit al die Māori speeches toch al heel wat woorden kon begrijpen.