Ik kon er niet uitkomen wat dit voor boompje was, zelfs niet met mijn “Guide to the New Zealand Forest”
Eindelijk gingen we naar Tiritiri Matangi.
Een eiland ten noord-oosten van Auckland. Al een poosje wilde ik er heen maar was altijd te laat om nog te boeken. Nu had ik ruim 3 weken van te voren geboekt. Dat heeft natuurlijk wel het nadeel dat je absoluut niet weet wat voor weer het gaat worden……
Eerst even over het eilandje. Het is een eilandje van ongeveer 4 km lang en het is een zgn. scientific reserve. Dat betekent dat ze er erg veel onderzoek doen naar vogels en bomen/planten die van nature in NZ voorkomen. 
Bijna uitgestorven vogels worden daar uitgezet omdat ze de habitat goed kunnen controleren en er zijn geen predatoren op het eiland behalve dan de natuurlijke. Nieuw Zeeland heeft een aantal van dit soort eilanden maar er zijn maar weinig waar je als normaal sterveling ook heen mag. 
Maar goed het weer dus. Na ruim 2 en halve maand van droogte en hitte was het gisterochtend ineens omgeslagen in storm en hoosbuien. Ik dacht al dat ze het af zouden lassen maar, nee, het berichtje bij de bootmaatschappij gaf aan dat de tocht gewoon doorging. Dus maar regenjassen meegenomen alles in plastic zakken gedaan zodat het niet al te nat zou worden en naar de ferry. Eenmaal op het water leek het weer een beetje op te knappen maar de golven waren nog behoorlijk hoog als gevolg van de storm van die nacht. Een beetje “bumpy” was het wel. Eenmaal op Tiritiri aangekomen begon de zon te schijnen en konden de regenjassen opgeborgen worden. We werden in groepjes verdeeld om met een gids mee te gaan zodat hij kan uitleggen welke vogeltjes je waar kunt vinden en wat kan vertellen over het eiland.
Patrick en ik werden bij Simon ingedeeld, samen met onder andere een verwoed vogelaar, die bleek naderhand wel een beetje vermoeiend…..
Na 2 uur wandelen door nog voornamelijk nog origineel bos en de oudste Pohutekawa boom ( waarschijnlijk ouder dan 600 jaar!) bewondert te hebben konden we zeggen dat we al een hoop van de aanwezige vogelsoorten hadden gezien. Een stitchbird (zegt heel handig “stitch”), bellbirds.
De bellbird maakt een heel apart geluid. Eigenlijk zingt ie meer dan dat het een geluid is. Het lijkt wel wat op de tui en nu ik hem weer hoorde, besefte ik me dat Erica en ik bij lake Taupo in januari naar een grote vogel hebben staan zoeken die we bij dat geluid vonden passen, niet wetend dat het een bellbird was en dat het eigenlijk maar een klein vogeltje met een enorm geluid is. Wat ik heel leuk vond dat we die eindelijk gezien hebben zijn: Saddlebacks en Kokako’s. De laatste twee zijn zgn. watlle birds. Ze hebben 2 “wattles” aan hun wangen hangen. Die van de Kokako heb ik wel goed kunnen zien nu maar die van de saddleback ging toch nog niet zo goed. De meest bizarre vogel die we zijn tegengekomen is wel de Takahe. Ik wist niet meer als dat het een grote Pukeko (ook wel moeras hoen genoemd) maar hij ziet er echt veel vreemder en prehistorischer uit. Kan tot 3 kilo wegen en is ongeveer 60 cm groot met een enorme rode snavel en blauw groen gekleurd lichaam. Hij kan niet vliegen en is niet bang van mensen. Wat op Tiritiri wel wat problemen op levert omdat mensen denken dat het leuk is om de beestjes te voeren of te aaien en de snavel is niet alleen groot maar ook erg krachtig net als de klauwen……
We hebben gelunched op het gras bij de vuurtoren uitkijkend over de zee tussen de Takahe en zijn daarna nog een eindje op ons zelf gaan wandelen. Het is echt een prachtig eiland met verschillende soorten bos en graslanden en dan al die vogels. Het is een beetje een ervaring alsof je voor het eerst duikt en onder water niet weet waar je moet beginnen met kijken zoveel vissen zijn er. Langs de tracks die zijn aangelegd staan her en der bankjes als je daar dan gaat zitten komt er vanzelf op een gegeven moment wel een leuk vogeltje voor je in een waterbak o.i.d. zitten. Zoals de Popokateao of Whitehead en de Kakariki of Red crown Parakeet .
Afgelopen zaterdag vonden we het tijd om de auto nog maar eens te testen op wat langere afstanden. Patrick wilde wel graag naar het zuiden om nog eens naar Papakura te gaan, waar hij geboren is en naar Drury waar ze gewoond hebben. In Patrick zijn herinnering was Papakura de grote stad waar je heen ging om cadeautjes te kopen….. Maar ja zoals zo veel dat je je herinnert van kleutertijd is de werkelijkheid wel wat anders. Papakura is meer een vriendelijk plaatsje…… In Drury allebei de huizen gevonden waar Patrick gewoond heeft. We hebben wel 3 rondjes om een school heen gereden om het te vinden en de kinderen die daar op het sportveld speelden moeten wel gedacht hebben….
Van Drury zijn we nog verder naar het zuidoosten gegaan richting de Hunua Ranges. Onderweg echt schitterende uitzichten. Boven op een heuvel een enorm huis, staat er een boot voor de deur…… Ok, je kon de zee zien maar die was toch zeker een km of 35 verder op!
Een beetje laat voor een picnic (rond 5 uur) zijn we bij de Hunua Ranges aangekomen. Even bij de waterval gekeken en gelunched aan het beekje.
Het is wel een plek waar we nog een keer heen zullen gaan om nog eens te wandelen.
Via allerlei leuke kleine plaatsjes, zoals Whitford weer terug gereden. Whitford bestaat uit een een village hall en een boat ramp. Maar het ligt aan een kreek en toen wij er gingen kijken zou het heel moeilijk geweest zijn om er een boot te water te laten. Het was eb en er stond eigenlijk geen water in de kreek. Zo zijn we zonder over de motorway te gaan thuis gekomen en het bleek niet eens langer te duren!
Paul had ook nog een andere favoriete uitdrukking behalve “just around the corner” Dat ging vaak gepaard met “find your own way”. Als hij dat zegt maakt hij ook een leuk gebaar met zijn handen. Eerst legt zijn handen op elkaar alsof hij een duik gaat maken en maakt dan een soort slang/kronkelbeweging. Hij had wel aldoor goede ideeen. Zo raadde hij ons aan om op de rit naar Cape Reinga (Erica heeft een plaatje op de jaaamanlijst gezet) vlak voor de Cape een klein weggetje te nemen naar een baaitje. Het was een mooie baai en we zouden wel dolfijnen kunnen zien of een haai die zijn buik kriebelt aan de rotsen. Het was inderdaad een mooi baaitje maar meer als surfers hebben we niet gezien, alhoewel Patrick wel heel erg heeft staan turen.
Paul vond ook dat we naar Puheke Beach moesten gaan dan konden we makkelijk op en neer wandelen. Het zo maar 3 kwartier zijn….Hier greep Katalina in en zei dat het meer 3 uur was. We waren net in de auto gestapt om het toch te proberen toen hij naar ons toekwam en ons een andere route aanbeval waarbij we een klein weggetje naar de top van een heuvel moesten nemen en dan “find your own way” van de heuvel af konden lopen “it’s not dangerous, just your own little adventure”. Dan zouden we bij een klein perfect strandje komen. Zo gezegd zo gedaan. De top opgelopen terwijl we wel een heel klein slecht weggetje met de auto hadden afgelegd. Maar genoten van het uitzicht, en opweg naar beneden. Het eerste stuk ging nog gemakkelijk, alsof we een track volgden. Maar het werd al snel moeilijker en moeilijker om niet in de gorse (stekelstruiken) verstrikt te raken. Toch maar door gelopen en compleet geschramd en gebutst kwamen we inderdaad op een perfect strand aan.
Wit zand en bloeiende bomen, prachtige duinen. Even snel een duik (zelfs Michiel!) in zee om de prik van de struiken kwijt te raken. Na wat rondgelopen zagen we dat we heel wat makkelijker de heuvel af hadden kunnen lopen…….. Die weg hebben we dan ook maar terug genomen. Paul was na afloop ook helemaal niet onder de indruk toen we vertelde dat we dwars door de gorse naar beneden waren gelopen.
Hij heeft ons ook nog meegenomen op een andere “find your way” experience. Over het strand rijden met de 4wd. Het ging wel wat bedaagder dan ik me had voorgesteld maar het was heel grappig omdat bleek dat hij meer geinnteresseerd was in wat de vissers allemaal gevangen hadden. Vissen is wel de nummer 1 bezigheid op Kari Kari. 
Zoals ik al eerder heb geschreven, hebben we kerst dus in het noorden doorgebracht. We hadden ook grote plannen om te gaan duiken en hopelijk de rainbow warrior een bezoekje te brengen onder water.
Gelukkig hadden we bedacht eerst zelf een duikje te maken vanaf de kant. Spulletjes bij Andre gehuurd. Hard gelachen om elkaars kapjes en moeilijke dikke wetsuits en op naar Matai Bay (ja, ja, just around the corner). Andre had ons uitgelegd waar me moesten duiken en ons verteld dat we vooral de “rocks” moesten “huggen”. Patrick en Erica zijn de advanced divers dus ik vond dat zei maar moesten navigeren. Maar eerst het water in! Met veel moeite hebben we ons in die belachelijke pakken gehesen en elkaars kapjes opgezet. Vooral Erica is heel goed ingepakt. Michiel, ging in zijn shorty met ons mee het water in om ons te helpen. Brrrrr meteen al gaf de duikcomputer 16 graden aan. Maar ik had de duikcomputer niet nodig om dat te vertellen want Michiel liep meteen paars aan….. Toen er ook nog kwalletjes in het water bleken te zitten is hij snel weer naar de kant gegaan om van de zon te genieten.
Ondertussen zijn wij wat verder gewaad en op een goed moment naar beneden gegaan. Het was er erg donker en niet zo veel zicht. Gelukkig wel de rotsen gevonden maar het bleek moeilijk te zijn om elkaar in het oog te houden. Onderwater vooral veel “washandjes” of nudibranchs gezien.
Prachtige kleurtjes. Ook wel wat visjes, het viel me eigenlijk wel mee. Maar het was bar koud. 14 graden op 8 meter diepte. Uiteindelijk was het een rare duik. Verdwaald, Erica verloor haar tank en dacht terwijl Pat en ik aan het sjorren waren dat we haar zaten te plagen……. Maar het was zeker interessant. We hebben zeker 50 minuten in het water gehangen en blauw zijn we weer aan het strand aangespoeld. Maar de Rainbow Warrior laten we maar voor een andere keer als het wat warmer is……….