En lente was het dit weekend. Vrijdag was het al donker toen we eindelijk in Sandspit aankwamen. Met nieuwe maan, dus het was heel donker. Alleen gezien dat het erg kronkelig was en best stijl voor het laatste stuk naar ons Bed & Breakfast. Helaas had het enige restaurant in Sandspit die avond te weinig klanten gehad en was al dicht dus moesten we de kronkelweg opniew af om naar Warkworth te gaan om nog wat te eten te krijgen. We kregen een kamer beneden en Ron en Margaret (de hosts van het b&b) beloofde ons dat we heel mooi uitzicht hadden. Er was ook een spa dat ter beschikking stond en pas toen Patrick zich af vroeg of we wel ons badgoed bij ons hadden kwamen we er achter dat Patrick geen kleren had meegenomen… alleen een tandeborstel. Hij was er vanuit gegaan dat ik de avond te voren ook zijn tasje gepakt had (???? Heb ik nog nooit gedaan en zal ik ook niet snel doen). Waarschijnlijk vond hij de tas die ik had klaargezet zo groot dat het logisch leek dat zijn kleren er ook in zaten. Helaas, dat was niet het geval er zat wel een fleece jack en een regenjas van mij in…. Dus maar hopen dat het mooi weer bleef omdat Patrick het hele weekend alleen een overhemd met korte mouwen en een spijkerjack ter beschikking had……
Ik werd zaterdag om kwart over 6 wakker en, ja hoor, het uitzicht was ongelooflijk. De zon kwam net op en vanuit onze kamer hadden we bijna rondom uitzicht over de baai en de heuvels erom heen. Even in pyama naar buiten om foto’s te maken en daarna weer terug in bed want kwart over 6 is toch wel erg vroeg in het weekend. Toch zat ik om 8 uur al buiten in het zonnetje een boekje te lezen terwijl allerlei vogeltjes op het hardst riepen. Ik kon er eentje niet thuis brengen, een soort tromroffeltje.
Na het ontbijt met Ron en Margaret zijn we naar beneden gereden om met de Kawau Kat mee te gaan op de zgn mailrun voor Kawau Island.
Kawau Island was ooit van Gouverner Grey. Deze man was niet alleen een militair maar ook een soort hobby botanist en vond het leuk om te experimenteren met aanplant van verschillende exoten en bomen om te zien wat de economische waarde van deze planten zou zijn. Hij heeft er een heel mooi huis laten bouwen met een hele mooie tuin. Ooit liepen er ook walibi’s rond maar die heeft men toch van het eiland gehaald omdat ze schade berokkende aan de gerestaureerde bush op het eiland. Er lopen nog wel pauwen rond. Verder zijn er ook wat oude kopermijnen op het eiland. Het is een eiland met veel verhalen van pioniers en mijnwerkers, maar nu is de bevolking bijne geheel vakantie bevolking, mensen kopen er een tweede huisje en verblijven er alleen in de zomer. Om een beetje een idee te krijgen van het eiland, kijk hier maar eens: Kawau op Google Maps. De Kawau Kat vaart allerlei baaitjes binnen en levert daar mensen, eten, kano’s en dergelijke af. Wij zijn op de boot gebleven totdat we een lunch kregen van vis of steak (dat was een keuze, niet dat je het verschil niet zag). Het arme scheepsmaatje moest wel alles doen van boot aanleggen spullen af en opladen en toen ook nog de lunch verzorgen.
Na de lunch zijn we bij Mansion bay uitgestapt en konden we daar tot 4 uur ‘s middags rondlopen en de laatste ferry weer terug nemen. In deze baai staat het fraaie huis van Gouverneur Grey en een prachtig aangelegde tuin. Vandaaruit zijn we langs wat baaitjes naar de laatste overblijfselen van de kopermijn gewandeld. Onderweg is Patrick helaas de zool van zijn bergschoen verloren….. en moest wat kreupel weer terug wandelen met zijn ene been langer dan het andere. En we waren niet eens in Cripple Creek! Dat is de naam van een stroompje op het eiland en volgens de kapitein van de ferry heet die kreek zo omdat op een gegeven moment alle mannen die daar woonden kreupel waren… Zo zit het eiland vol met verhalen; over rivaliserende mijn bedrijven, mailboten die de steiger van het postkantoor kapot varen etc.
We hebben er in ieder geval een leuke dag gehad met ongelooflijk mooi weer.
Zondag op Patrick’s verjaardag en hier in NZ ook vaderdag, zijn we verder naar het noorden gereden langs de “Matakane Coast” (Patrick nog steeds in zijn overhemd met korte mouwen van vrijdag……maar gelukkig bleef het mooi weer) Eerst koffie gedronken in een palm nursery. Het was misschien niet het juiste seizoen om palmen te kopen want echt veel speciaals hadden ze niet te koop maar het was er wel leuk koffiedrinken. Verder langs de kust, waar veel lelijke huizen gebouwd worden, helaas. Via Leigh zijn we ook nog naar Goat Island gereden, dat wil zeggen naar het strand vlakbij Goat Island. Dit is het eerste marine reserve in NZ en beroemd om zijn grote vissen. Veel kiwi’s vinden het reserve maar niks want die grote vissen mogen ze niet vangen. De vissen zijn in het verleden erg veel gevoerd en zijn inderdaad enorm. Je mag ze niet meer voeren maar we hebben gemerkt dat ze er nog steeds aan gewend zijn door wat takjes in het water te gooien. Zomers schijnt het hier heel druk te zijn want je mag er wel snorkelen en duiken en dergelijke. Dus dat gaan we zeker nog een keer doen. Zondag zag het water er toch nog een beetje te fris uit vond ik. Via nog een winery bezoek en een kaashandel bezoek zijn we naar huis gereden, kon Patrick eindelijk een schoon overhemd aan en begint de werkweek weer…….
