Uiteindelijk zie je maar een klein stukje van het schiereiland maar het was erg mooi weer en het was ook heel relaxed reizen.

Voordat we in Coromandel town aanlegde met de Kawau Cat eerst aangelegd bij Waiheke en …… een prive eilandje, tenminste de steiger was prive en het was ook best lastig aanleggen. Vooral door het lage water. Het geeft in ieder geval weer vermaak.

Om een uur of 11 waren we dan toch echt in Coromandel harbour en werden we door een bus opgewacht die ons naar town bracht en ondertussen een hoop informatie gaf over het schiereiland.

Coromandel Town is een soort openluchtmuseum achtig plaatsje en heel vriendelijk in de zon. Vandaar natuurlijk wel een ijsje gehaald en vast broodjes voor de lunch. Nog even de hoofdstraat op en neer gelopen tot aan de rivier en de boten bewonderd die daar op de wal lagen. Ineens was het tijd om terug naar de bus te gaan en werden we naar Driving Creek Railway gebracht. Dit is een groot stuk land wat Barry Brickell in de jaren 70 kocht om een pottery te beginnen. Het was nogal steil dus hij begon met het aanleggen van een treintje zodat hij de klei voor zijn pottery makkelijker kon halen. Dit treintje is uitgegroeid tot een enorm hobby project en nu mogen toeristen ook in het treintje om een ritje door zijn bos te maken. Het is allemaal geregenereerd bos maar het begint al aardig wat te lijken. Ze hebben ook bomen en vooral veel kauri’s geplant.

De mensen die er werken zijn allemaal even enthousiast over het gebied en over Barry Brickell, die er nog steeds woont en nog steeds actief is in de pottery. Verder zijn er vaak potters te gast die dan gebruik kunnen maken van een klein hutje om in te wonen en een workshop en ovens.

Overal staan ook beelden en de meest prominente is wel de kauri boom die Barry gemaakt heeft. Hij dacht niet dat hij ooit nog op zijn eigen grond een grote kauri boom zou zien dus hij heeft er zelf maar een gemaakt. 

Nog wat rondgewandeld over het terrein en door de beeldentuin en toen was het weer tijd om in de bus te gaan. We werden nu naar een “gold stamper” gebracht. De coromandel heeft aardig wat goud maar het zit echt in de grond en is er dus niet uit te halen door met een zeefje en een pan in de rivier te scheppen, tenminste op die manier krijg je niet echt veel. Vandaar dat ze echt zijn gaan mijnen een jaar of 150 geleden. Coromandel town was toen een behoorlijk grote plaats en had 6 van deze gold stampers waar het goud uit de stenen werd gehaald. Degene waar wij heen gingen had ook een groot water rad wat de energie van meer dan de helft van de stampers verzorgden. We werden daar onderhouden door en heel enthousiaste mijnbouwer die ons op een leuke manier liet zien hoe het hele proces van goudwinning in elkaar zat. Hij beloofde ook veel herrie te maken door de machinerie te laten draaien maar ik moet zeggen dat ik dat nog wel mee vond vallen.

Het was inmiddels al aardig in de middag maar we mochten nog eventjes in Coromandel town een biertje drinken voordat we weer terug naar de ferry gebracht werden. Wel eerst even gestopt bij een visboer waar we gerookte terakihi gehaald hebben.

Terug op de boot lekker boekje lezen en we stonden zo weer in Auckland. We hebben de avond maar afgesloten in de Macs Brewery pub alwaar ze of een nieuw plafond versiering hadden of het was me gewoon nooit eerder opgevallen.

Vanuatu is een heel goed land. Eigenlijk kan ik alleen iets zeggen over Santo (Espirito Santo) want dat is het enige eiland wat we bezocht hebben. Mensen zijn heerlijk relaxed (inderdaad een groot jaaaman gehalte) zijn heel vriendelijk, laten je voornamelijk met rust en als ze zin hebben willen ze je best helpen.

Santo heeft geen avond/nacht leven. Eten doe je toch echt voor 8 uur 's avonds en daarna is er niet veel meer te beleven. De zee zit vol vis maar die vind je niet terug op je bord, wel veel biefstuk.

Kava bar's hebben blauwe lichtjes aan de straat hangen zodat je weet dat je daar de lokale modder kunt drinken (heb jij daar nu de hele tijd gezeten toen je op Vanuatu zat, Ties?), maar dat hebben we niet gedaan. We hebben het gelaten bij Tusker, het lokale bier.

Omdat we meteen de eerste dag doorvlogen naar Santo vanaf Port Villa moesten we "even" wachten op de domestic airport. Toen ik direct onze koffers wilde inchecken, vertelde de meneer mij dat ik beter nog even kon wachten omdat er nog 2 andere vluchten zouden zijn en mijn bagage dan misschien op een ander eiland terecht zou kunnen komen.... Wel heel eerlijk dat je dat zelf gewoon toegeeft. Op Santo kwam Luc ons halen om naar Coral Quays te brengen. De zon ging net onder en meteen werden we getrakteerd op een mooie zonsondergang. Die te fotograferen is vanuit de auto was een beetje te enthousiast. Een leuke bungalow gekregen met overal bloemen neergelegd. zelfs op de wc bril en het wc papier. Bij het ontbijt kwamen we Steve en Judith tegen die net een duik cursus achter de rug hadden en nu alleen nog fun - dives gingen maken. Ze vroegen of Mamma en ik meegingen maar dan wel over 10 minuten. Ik dacht nog alleen te gaan snorkelen dus alleen snorkel spul meegesleept maar al snel nadat we kennis gemaakt hadden met Mal en Tony besloten na de lunch gewoon mee te duiken zodat Steven en Judith 2 duiken konden maken. Het bootje van Santo Island Diving is een bananen boot met dakje. Het is dus even wennen er in en eruit gaan. Blauwe plekken gaan dus gezellig op met de schroei en verbrand plekken.

De duik was geweldig. Mooie dingen gezien, echt heel grote clam en veel visjes en koraaltjes. Het zicht was niet geweldig en je kunt op de foto’s ook goed zien dat er niet veel licht naarbeneden kwam. Het is tenslotte ook regentijd. Water is wel lekker warm, zo’n 29 graden dus daar is het best 50 minuten onder water uit te houden. Natuurlijk afgesproken om nog een paar keer te gaan duiken en het was echt heel erg de moeite waard. Net als het snorkelen bij Aore Island. We hebben een dagje paradijs gedaan en zijn daar ‘s morgens met een bootje heen gegaan. Strand voor ons zelf. Gelunched in het lege restaurant en ‘s middags nog weer lekker snorkelen voordat het bootje ons weer terug bracht naar Luganville. Veel clown fishes en zeepaardjes die geen krulstaartje hebben en vele andere koraaltjes en visjes. Ik moet echt nog een keer terug in de droge tijd om te zien hoe het er dan uit ziet ook al is het water dan een paar graden koeler……

 

We hebben niet alleen onder en in het water gelegen. Luc had ons gevraagd vrijdag met zijn dagtour van het eiland mee te gaan. Vandaar dat we met Angela en haar 5 jarige spruit Theo op pad gingen uiteindelijk niet met Luc maar met Peter, zijn neefje. Zijn zinnen begonnen allemaal met “Excuse me” en als je dan niet meteen antwoord gaf “I said Excuse me….” heel grappig. De asfalt weg was al snel weg en alleen nog onverharde hobbelwegen. Eerst naar de Riri river alwaar we eerst de kano-man moesten zoeken want die was kwijt, deze man zou ons de rivier opvaren naar een blue hole. Er was een beetje heen en weer rijden voor nodig om de man te localiseren maar uiteindelijk was hij er en had een kano voor ons om in te stappen. Direct zijn de locals wel want ik schoot erg in de lach toen hij tegen Corriezei “You old woman, sit in the middle” Hij begreep niet zo goed waarom ik daarom moest lachen.

De rivier is heel helder en de bodem is wit zand dus dat geeft een heel apart beeld van de rivier. Het water wordt blauwer en blauwer totdat we bij het blue hole komen en dan is het gewoon onecht blauw. We stappen daar even uit om de omgeving te bekijken en vinden grote heremiet kreeften en grote spinnen.

Nadat we weer afgeleverd zijn bij Peter, die erg diep ligt te slapen in de bus die hij zou bewaken met onze spullen, gaan we verder op weg naar Loc Noc Beach. Onderweg nog een grote Copra drogerij gezien en heel veel palmbomen. Loc Noc is een idyllisch strand met een resort maar er is niemand dus wij hebben het strand voor ons zelf. Lekker gezwommen en gelunched en ons vermaakt met heremiet kreeftjes in alle kleuren en maten. Na de luch weer terug door alle palmbomen tuinen maar dan slaan we af om nog een blue hole te bekijken. Deze is diep donker blauw en we moeten er in zwemmen van Peter. Eigenlijk niet zo’n zin maar het is eigenlijk heel lekker verkoelend water en al het zout wordt zo mooi afgespoeld.

 

Ik vond het jammer om na een week al weer terug te gaan maar helaas, die vakantie dagen hier……

Als afscheids cadeautje kregen we op de airport in Luganville (die is veel mooier dan die in Port Villa) een regen grind en stof. We zaten al netjes in de wachtruimte voor vertrek toen er een 737 wegging. De airport is nog maar net een international airport en niet gewend aan straal motoren. De wand is niet helemaal grind dicht blijkt vooral niet als de 737 zo vlakbij de wand keert richting baan……. Gelukkig kon iedereen er om lachen….

Het was een goed bezoek in ieder geval.

Toch maar eerst de wandeling en wat een mooie wandeling! Puketi Forest heeft niet zozeer de grootste gigantische Kauri maar vooral heel veel grote bomen. Je kunt je bijna voorstellen hoe het er ooit uitgezien moet hebben met al die indrukwekkende bos giganten. Bij de ingang is ook en kaartje  en daar blijkt dat we de hoofdingang toch niet gemist hebben dus gaan rijden we vrolijk door over de gravel road en kunnen lunchen aan een echte tafel terwijl de Tuis ons om de oren vliegen.

Ik wilde graag naar Puketi forest omdat ze daar Kaka en Kokako schijnen te hebben dus we zijn heel stilletjes het bos ingelopen een nature trail volgende in de hoop deze vogels te zien of toch op zijn minst te horen. Het hele bos is heeeeeel stil alleen af en toe een Tui die zingt. Helemaal aan het eind van deze wel mooie wandeling vanwege alle mooie grote bomen denk ik dat we een Kokako gehoord hebben maar heel eerlijk gezegd zou het ook een Tui geweest kunnen zijn die een Kokako na doet…… Omdat terugrijden over dezelfde weg nooit leuk is en het volgens de kaart moet kunnen rijden we door over de gravel road en “vinden we onze eigen weg” terug naar Highway 1.

Doorgereden naar Paihia maar dat is eigenlijk helemaal geen leuke plaats dus nog verder gereden en met de car ferry naar Russell of Koraroreka gereden. Russell is de eerste nederzetting waar de Europeanen terecht kwamen. Het heeft ook nog wel andere namen gehad als Hell hole of the Pacific maar nu is het een heel vriendelijk klein vakantie plaatsje. We vinden snel accomodatie; een heeele grote kamer met veel stoelen en banken maar toch maar 1 bed. Gelukkig is het wel een groot bed. Na een welverdiend biertje de calorieen er weer afgelopen door Flagstaff hill op te klimmen om te genieten van de Bay of Islands in avond licht.  Onderweg lopen we door een bos met heel veel cicada’s. En eentje was zo vriendelijk om op ooghoogte op een stam te gaan zitten zodat ik eens goed de macro van mijn camera kon uittesten. De avond afgesloten met een heerlijk maaltje op het terras van de Duke of Malborough, het oudste hotel van Nieuw Zeeland.

Lekker vroeg op stap, volgetankt en met een zonnetje richting onze eerste stop het Kauri Museum. We waren er precies voor morning tea tijd en het was nog lekker rustig. Netjes alle aparaten bekeken en het de nieuwe aanwinst: “Het boarding house” Zag er wel heel leuk uit allemaal.

 

Het was te mooi weer om te lang rond te draven in het museum dus snel op weg (is het nou links of rechts?) richting de echte Kauri bomen. Eigenlijk perongeluk naar Trounson Kauri park gereden. Maar het kwam goed uit want we konden daar heerlijk lunchen in het gras. Koelbox uit de auto, broodje zalm met avocado fabrieken en we konden er tegen aan om even rond te wandelen door het bos. Ik was er bijna 10 jaar geleden al met Patrick en Lucas en 2 jaar geleden met Erica, Michiel en Patrick maar het blijft een heel leuk bos. Lekker rustig, niet te veel mensen en veel mooie bomen. Vooral het verhaal bij de 1200 jaar oude Kauri boom vond ik toch wel weer erg leuk.

Van hier uit verder over de gravel totdat we de main road weer tegenkomen en door de bochtjes draaien naar Waipoua forest en de 4 sisters. De parkeerplaats wordt tegenwoordig bewaakt en eigenlijk moet je 2 dollar betalen maar wij waren zo laat in de middag dat het niet meer hoefde van de meneer.

Wandeling werd een beetje verpest door 2 schreeuw kindertjes die duidelijk al te lang in de auto hadden gezeten maar toch ook nog wel weer leuk om hier te wandelen.

 Even afgeslagen naar een viewpoint maar deze weg is wel wat verslechterd in de afgelopen jaren. De vering van het autootje is niet geweldig en ik ben blij dat hij deze gullies heeft overleeft en wij daarbij, ik was al bijna omgedraaid maar ben blij dat we toch nog even doorgezet hebben want met dit mooie weer was het uitzicht vanaf de watch tower wel erg mooi. Natuurlijk even een stitch geprobeerd (voor de canon users onder ons). Nog een boom bezocht die gelukkig dicht bij de weg licht. Tane Mahuta. Dit is werkelijk een enorm indrukwekkende boom, ondanks dat ik hem al een aantal keer gezien heb (dit keer wel met zon en veel zon!) en ondanks de hordes bezoekers die er allemaal langs komen. Hij is eigenlijk, net als de meeste Kauri bomen heel moeilijk te fotograferen maar je probeert het toch weer iedere keer. Nou ja het is toch wel een beetje gelukt hier en daar (kijk maar op flickr).

Nog een poosje slinger slanger door de bossen en eindelijk kwamen we aan bij de ingang van Hokianga harbour. Nog even het welverdiende biertje uitgesteld om even rond te wandelen op de punt van de harbour en de mooie zee, duinen en wolken bewondert.

Doorgereden naar Opononi en gelukkig het motel zo gevonden, tassen naar binnen gesmeten en op een holletje naar het hotel van het dorp om ons welverdiende biertje in de avond zon op een terrasje te nuttigen.

 

De car ferry gaat vanaf Half Moon bay, daar waren we ook nog nooit geweest maar het was gelukkig niet al te moeilijk te vinden. Het ging vrij soepel. Auto op de ferry zetten, zo dicht mogelijk op elkaar zodat er meer auto’s op kunnen maar het was niet een heel grote ferry. Er was ook een soort van passagiers ruimte met koffie maar wel een automaat en natuurljik hadden we geen muntjes maat halverwege de rit kreeg Patrick het toch voorelkaar om koffie te serveren. Prachtig kalme dag en ongelooflijk mooi weer. Een uur later meer je aan op Kennedy point en we reden zomaar in 1 keer naar Palm beach en ons leuke stulpje.

Mooi uitzicht, he!

Het was wel een erg luxe appartement met alles erop en eraan. Er loopt een paadje naar het strand dus dat hebben we maar gelopen en wat rondgelopen in de omgeving. Niet gelunched dus vroeg eten dachten we en om een uur of half 7 togen wij naar het enige restaurant in de baai. Helemaal leeg, op een tafeltje na was het toen we binnen kwamen. Dus toen de dame ons vroeg of we een reservation hadden schoten we in de lach, maar ze wa serieus. Gelukkig had ze nog een tafeltje als we maar voor 8en op zouden zouten.

Lekker eten rare bediening. Helemaal voldaan het paadje weer opgeklauterd. Het weer was een beetje verandert en het woei behoorlijk. Binnen in het appartement gierde het om het huis heen. Geen sterren kijken vanuit bed dus helaas.

Volgende dag was het weer redelijk weer opgeknapt en zijn we op weggegaan om in een reserve te gaan wandelen. Een ingang vinden was heel moeilijk. Er zijn niet zulke geweldige wegenkaarten van Waiheke Island dus hebben we bepaalde wegen wel heel vaak gezien…..

Uiteindelijk reserve gevonden en de loop walk maar gedaan

Het bos was erg donker en nat maar wel erg interessant.Niet veel vogels ondanks dat het een Bird en Forest reserve is. Wel een heel nieuwschierig fantailtje. Beetje glibberig was het wel en we moesten verdacht veel omlaag. Denk je eindelijk in de bodem van het dal aangekomen te zijn en het stroompje overgestoken moesten we nog verder omlaag.

Er groeiden ook vreemde schimmels zoals deze op de bodem van het dal. Na een anderhalf uur ofzo kwamen we toch weer aan waar we begonnen waren met voor Patrick een natte voet want hij stapte net verkeerd bij het stroompje en had dus een natte modderige voet.

Heel laat gelunched bij Te Motu een winery met Ierse achtergrond. Wijn was erg lekker maar het eten was behoorlijk overdreven geprijsd voor de kwaliteit…….

Een mooie zonsondergang aan het westen van het eiland bekeken tussen de buitjes door.

Na de zware lunch het avondmaal maar overgeslagen en lekker wat wijn gedronken met toastjes erbij. De lucht was nu wel helder en we konden vanuit het bed zo de sterren bekijken.

Maandag hadden we nog de hele dag voordat de ferry terug naar huis zou gaan dus besloten om zoveel mogelijk weggetjes over het eiland te bekijken. We zijn eigenlijk wel het hele eiland rond geweest tot en met Stoney batter en gepicknicked in de Man of War bay. Als je over het eiland rijdt, rijdt je echt van het ene mooie uitzicht naar het andere, het houdt maar niet op. Dat kun je dan ook wel weer zien op flickr. En, Hans, het is zo, er zijn veel foto’s met water maar je het is dan ook een eiland, dus daar kom je niet echt onderuit.

Het zonnetje scheen heerlijk en het was voor een winterse dag toch nog wel erg lekker. Alleen werd het aan het eind van de middag toch wel snel wat koeler dus maar de ierse kroeg ingedoken. Die was maandags gesloten maar niet op Queens birthday. Heel verwarrend maar ze hadden toch bier en eten.

Met de ferry weer terug en zowaar, volgens mij voor de eerste keer, hebben zijn we in 1 keer goed gereden over de motorway en niet eens in Parnell of op de North Shore terecht gekomen!

Rijtje brievenbussen aan het begin van de oprit naar verschillende huizen.

Om even na 8 uur waren we present bij Dive Tutakaka. Een grote goed georganiseerde duiktoko. Papiertjes invullen en gear ophalen was eigenlijk zo gebeurt en we konden aan boord bij El Tigre met skipper Graig en duik gidsen Kristen en Will. We waren nog geen 10 minuten onderweg of er werd al een whale gespot en even later kwam er een little blue pinguin voorbij zwemmen! De dag kon dus eigenlijk al niet meer stuk.

De eerste duik was bij de Sugar Loaf. Een grote rots die uit de zee steekt. De enige bewoners zijn Jan van Genten en wat meeuwen. Rondom de rots zwom er een groep Trevally rond die zich wel raar gedroegen. Ze zaten allemaal aan het oppervlak en hapten leek wel lucht. Ik weet nog steeds niet wat ze deden maar het kan zijn dat ze de grote plankton dingetjes van het oppervlak af aten? Na een uitgebreidde briefing van Graig konden we ons in onze akelige 7 mm wetsuits heisen. Ik was blij dat we een gids mee kregen (Will) want meteen nadat ik onder water kom herken ik werkelijk niets meer van wat er op de briefing is verteld….. Met 12 kilo lood in mijn arme vestje naar de rand van de boot gewaggeld en het water in gesprongen. Het was niet eens koud! De duikcomputer zei 21 graden. Eenmaal beneden was het wel heel verbazingwekkend. Veel vis, veel kleur en grote vis ook. Grote stingrays, die blijkbaar nogal bijziend zijn en dus heel dichtbij komen. Enorme snappers en veel andere vis. Ook klein spul als nudibranches (Washandjes) en allerlei kleuren sponzen. Ik was echt heel verbaasd van al dat leven onder water. Het deed bijna tropisch aan. Patrick en ik waren wel enorm aan het rommelen vanwege het lood. Ik merkte dat hoe dieper je gaat hoe meer je lucht in je vest moet pompen om niet ze zinken. Dat komt door het dikke pak, wat samendrukt verder onder water en dus minder lucht in zich heeft, maar als je dan weer wat omhoog gaat moet je onmiddelijk weer lucht uit vest laten anders ga je weer te hard. Dit had wel tot gevolg dat ik te veel te diep zat en dus behoorlijk vlot door de lucht heen was. Wel jammer want het was ongelooflijk mooi onderwater en niet eens koud.

Lekker gelunched in het zonnetje zijn we naar een tweede site gevaren. Het zou een van Cousteau’s favoriete plekken geweest moeten zijn (waar heb ik dat meer gehoord). We zouden onder een archway duiken en het zou vol moeten zitten met blauwe maomao vissen. De eerste keer dat we er door zwommen geen blauwe vis gezien, wel grote schropioen vissen en weer ongelooflijk veel kleuren sponzen en andere dingen op de rotsen. Wel ongelooflijk veel vis erbuiten en ze waren helemaal niet bang. Ik had het idee dat ze steeds dichterbij kwamen, op mijn haar af alsof dat een smakelijk wiertje was ofzo. De tweede keer door de arch heen waren er wel wat van die blauwe vissen maar het was niet zo’n mooie site als de Sugar Loaf. Toch wel weer vermoeiend twee duiken achterelkaar en deze tweede duik was ook wel een hoop zwemmen. Dus wat rustiger en slaperiger weer terug naar Tutakaka gevaren. Nog een biertje gedronken in de kroeg naast de duiktent en dat was het eind van een ongelooflijk mooie duikervaring!

Langzamerhand worden alle foto’s geladen maar het gaat nog niet zo snel. De foto’s tot en met Milford sound staan weer op flickr

Afgelopen woensdag is Corrie na een tussenstop van vijf dagen in Indonesia in Auckland geland. Zowaar was ze al binnen een halfuur door customs heen!
Dat viel weer mee.
Gister zijn we meteen op stap gegaan. De westkust bekeken; Waitakere Ranges, Gannets op Muriwai (foto’s staan al op flickr). De waterzak is ook uitgeprobeerd (zie foto).
Corrie is ook een eigen weblog begonnen waar ze haar avonturen van deze vakantie bij zal houden.