Cristel » Theater en Film

Machtig mooi vuur(werk)

Cristel — Mon, 02 Apr 2007 05:33:35 +0000

Groupe F, een Franse theater groep trad op in het Domain van Auckland als opening van het AK07 festival. Met Jan en Vanessa ben ik daar geweest en ook met wat Flickr vriendjes om wat foto’s te kunnen maken onder genot van een glaasje wijn en wat te knabbelen natuurlijk.

We waren er al voor het donker en snel begon het hele domein zicht te vullen met mensen. Wij zaten helemaal vooraan en toen ik achterom keek zag ik dat er wel heel veel mensen waren. Zoveel heb ik er eerder nog niet bijelkaar gezien in het domain.

Om het wachten wat te vermakkelijken waren er twee lokale bands die op traden. Ik ben vergeten hoe de eerste heet maar ze komen uit Kare kare geloof ik en het was echt heel leuke muziek. Toch eens opzoeken hoe ze nu heten. Eindelijk was het zover en was het donker genoeg om voor groupe F op te treden.

De setting was erg mooi met het museum mooi verlicht tegen de achtergrond. Ik vroeg me af of het het nieuwe dak stiekum niet een onderdeel van de show was en misschien de lucht in zou gaan maar dat bleek toch niet het gevolg.

Eindelijk begon Groupe F. We zaten erg dichtbij en er was heel veel te zien maar voornamelijk veel vuur.

En muziek………….Het is moeilijk te beschrijven wat ze precies doen.

Het is een soort totaal ervaring en ik weet niet of de foto’s een beter inzicht geven. Het is wel grappig dat met mijn kleine camera ik toch ongeveer dezelfde soort foto’s kon maken als de mensen met hun slr cameras.

Als je nog meer fotos wil zien van de flickr vriendjes van dit evenement klik dan hier .

Het was wel te snel afgelopen vond ik. Ik zou met Vanessa mee rijden, tenminste ze zou me thuis brengen aangezien haar auto toch ergens op de route naar mijn huis geparkeerd stond.

Met de enorme mensenmassa liepen we Mountain rd af. Helaas toen we bij haar auto aankwamen,deed deze niet zoveel meer. Alle lichtjes in het dashboard brandden zelfs met de sleutel eruit maar de auto was helemaal dood. AA (Anwb) gebeld. Dat duurde wel even want al die duizenden mensen moesten ook door die weg. Toen de AA meneer kwam mopperde hij veel over de Europese auto’s mopper mopper (Vanessa rijdt een oude Audi) en kon eigenlijk niets doen dus moest de sleepwagen eraan te pas komen.

Het was inmiddels bijna middernacht dus de sleepwagen meneer was ook niet zo blij (was uit zijn bed gebeld) maar was wel zo vriendelijk om mij ook nog even thuis af te zetten…

Rialto, geweldige bioscoop

Cristel — Thu, 28 Dec 2006 18:38:04 +0000

Gister ben ik eindelijk met een fles wijn de bioscoop naar binnen geweest. Ik wist dat het kon bij Rialto maar om de een of andere rede kwam het er nooit van. Gister dus wel. Het tijdstip was goed, 6 uur borreltijd flesje wijn bij de bar, keurige glaasjes konden we zo naar binnen om de film The QueenÂ te gaan kijken. De stoelen in Rialto zijn ook heerlijk en je hebt genoeg plek om je glaasje en je flesje wijn neer te zetten.

De film is ook erg aan te raden en niet alleen omdat we hem bekeken hebben met een glaasje op. De dame die de koningin speelt en de man die Tony Blair speelt (volgens mij speelde hij ook in de young ones?) zijn erg overtuigend.

WOW, wat een geweldige show!

Cristel — Tue, 26 Sep 2006 09:08:04 +0000

Vrijdagavond was het zo ver. Patrick, Judith en ik gingen eindelijk naar een WoW show. WoW staat voor World of Wearable Art. Een paar zomers geleden zijn we al met mamma in het museum van de bedenkster van WoW in Nelson geweest en het leek me toen al wel erg leuk om dat een keer mee te maken. Gister was het dan zover. Zodra je in de buurt van de venue komt krijg je al een beetje een straat theater atmosfeer. Mensen op stelten bandjes. Vreemde personages die door het publiek lopen en heel veel publiek. De mensen die creaties naar de wearable art show sturen proberen allemaal op hun manier speciaal en uniek te zijn en dat leidt tot heel bizarre creaties en heel mooie en heel grappige. Er zijn dan ook een hoop categorieen waar ze prijzen in kunnen winnen. Helaas heb ik er geen foto’s van want we mochten niet fotograferen binnen maar mijn favorieten waren wel de love of icarus (die kreeg dan ook de overall award) een een creatie gebaseerd op flax in bloei. De Love of icarus was gemaakt van kraagophouders (plastic dingetjes) maar schitterde alsof het van diamanten gemaakt was. Ik vond toch nog een paar foto’s op internet op de pagina van dominion post.

Een andere favoriet was een duo over de Wind in Wellington: Blow Me. Een van de twee moest duidelijk tegen de wind inlopen en de ander met de wind mee. Het was echt heel goed gemaakt.

Hier staat een stukje en een filmpje op internet maar ik weet niet hoe lang de link blijft werken WoW

Wij waren in ieder geval erg onder de indruk van de hele show en kwamen er elke keer weer op terug dit weekend; “Oh, en die was ook erg mooi en die ook, etc”

Gelukkig zijn de vier Noels wel grappig!

Cristel — Wed, 07 Jun 2006 23:37:43 +0000

Vrijdag avond naar deÂ 4 Noels (ze zijn met zijn drieen) en hun show “The magnificent 17” geweest.Â Dit keer in een heel klein theatertje (Herald Theater)Â met een zaal die meer een tribune is dan een zaal, maar wel erg gezellig.

De vier Noels zijn onbeschrijflijk grappig. Ze zetten een verhaal neer in een uur tijd en daar komen gerust 20 personen in voor. Met rare blikken en pruiken zijn ze zo iemand anders. Het verhaal is niet elke keer hetzelfde want ze improviseren er tussendoor ook op los en reageren behoorlijk op het publiek. Ik geloof niet dat er iemand in het publiek was die ze niet leuk vond (zie ook de review), je bent meteen helemaal relaxed aan het eind. Ze komen uit Australie (het zijn eigenlijkÂ Kiwis maar zijn ergens Ozzies geworden)Â maar als ze ooit in Nederland zouden zijn is het zekerÂ aan te raden om naar ze toe te gaan.Â

Dom Irrera of Dom uit Amerika

Cristel — Mon, 15 May 2006 19:51:42 +0000

De winter is binnen gestormd, het is koud en nat maar het comedy festival is begonnen dus hopelijk vrolijken we daar weer een beetje van op.

Ik was een beetje op de folders en reclame afgegaan dat de act van Dom Irrera (hij werd de godfather of stand-up comedy genoemd) echt een geweldige act was. Dus ik daar kaartjes voor gekocht, ook wel een beetje omdat het in het St James theater in Auckland was en daar waren we nog nooit geweest.

Het theater is wel een mooi theater. Het was even moeilijk om er in te komen. De enige ingang die ik wist bleek de achteringang en die was dicht omdat ze maar 2 kaartjes scan apparaten hadden. Dus omgelopen naar de voorkant, staan er 2 kleerkasten bij deÂ ingang.Â Een vraagt aan Patrick of hij zijn rugzak mag controleren om te zien of hij een “bomb” bij zich had.Â IkÂ schiet in de lach (domme amerikanen dacht ik nog) en zeg, “oh dear” waarop de man heel raar kijkt en even vluchtig in Patrick zijn rugzak kijkt. Lekkere controle dacht ik nog….Maar hij vroeg helemaal niet of hij een bom in zijn tas had maar een bottle….en vond mijn reactie nogal verdacht….

Eenmaal binnen konden we eens goed bekijken hoe dit theater er uitziet. Natuurlijk weer met lekker veel kitsch ornamenten net als de Civic maar met een meer grieks/romeins tintje. We zaten bovenin omdat ik niet te dicht bij het podium wou zitten maar ook omdat het een tafeltjes opstelling was beneden en daar heb ik tot nu toe alleen pech mee gehad (er zit altijd een grote meneer of een hoed voor mijn neus). De stoeltjes boven hebben betere tijden gezien maar de decoratie is echt erg grappig. Patrick pastte niet zo erg in de stoeltjes maar het ging net.

De voor-act was eigenlijk wel erg grappig dus ik verheugde me al op onze Dom. Maar ik weet nu waarom standup vaak maar 10 minuten duurt en niet een uur zoals dat dit keer was. Je houdt het gewoon niet vol om langer naar zo’n man te luisteren. Hij had af en toe best grappige dingen maar waarom moet het allemaal zo grof? Nee, Dom was niet echt heel prettig om naar te luisteren en ik was blij dat het afgelopen was. Nu maar hopen dat de 4 Noels leuker zijn……

Guns of Motutapu

Cristel — Wed, 26 Apr 2006 03:58:46 +0000

Ja, ja weer over het eiland maar dit keer geen mothplants maar “gun placements”

DeÂ Motutapu trust heeft een film laten maken over de geschiedenis van het eiland en de kanonnen die er geplaatst zijn om Auckland te beschermen tegen de duitsers en japanners. Chris Keenan van 4dCanvas heeft er 11 computers 9 maanden voor moeten laten rekenen (hij deed dat thuis en volgens hem was het in die tijd wel erg warm in zijn huis)Â om te reconstrueren hoe de kanonnen er uit zagen en hoe het hele complex eruit gezien moet hebben en dat allemaal in mooie 3D modellen.Â Het ziet er erg mooi uit. Er staan wat voorbeelden op zijn website.

Maandag avond (de avond voor Anzac day) was de officiÃ«le premiere voorstelling in het museum georganiseerd door Auckland City Council. Bridget van de Trust had er voor gezorgd dat alle vrijwilligers ook uitgenodigd werden. Dus Patrick en ik kregen ook een uitndoging van de burgemeester van Auckland Dick Hubbard (hij is ook de directeur en oprichter van hubbard cereals……) om aanwezig te zijn. Dat hebben we dus maar gedaan. We waren een beetje vroeg dacht ik maar dat was niet zo erg. Eerst een drankje en hapjes, toen het officiÃ«le gedeelte waarin iedereen elkaar moest bedanken voor vanalles en nog wat. Ook de premier was aanwezig en ze hield een aardig praatje. Blijkbaar vind ze geschiedenis leuk want ze noemde zichzelf een “history buff”. Er werd ook verteld dat de afgelopen 10 jaar er al 350.000 bomen geplant zijn op Motutapu ondanks dat er een beetje een transport probleem is omdat we altijd alle mensen moeten vervoeren van Rangitoto naar de planting sites. Maar daar komt dit jaar een einde aan want de Trust heeft geld gekregen om de steiger bij Home Bay op te laten knappen zodat de grotere boten en ferry’s daar ook kunnen aan leggen.

Na al de bedankjes en praatjes konden we de film bekijken. Ondanks dat het best een prestatie is al die 3d modelling is het publiek inmiddels wel verwend met alle computer spelletjes en animatie films en appreciÃ«ren ze misschien niet wat een werk er inzit. De film gaat verder ook over de hele geschiedenis en het is best een leuke film geworden vond ik.

Na de film nog even nagepraat en dan is het zondag weer tijd voor het echte werk…..er zijn nog genoeg mothplants te verwijderen van het eiland!

Rare “La Traviata”

Cristel — Mon, 26 Sep 2005 03:25:42 +0000

Zaterdag eindelijk weer eens cultuur. Ik had kaartjes voor La Traviata gekocht. Misschien niet zo’n spektakel opera maar toch wel een erg mooie. Ik had alleen niet gerekend op een wat vreemde moderne uitvoering. Blijkbaar had ik het kunnen weten als Dmitry Bertman de director is. Ik had natuurlijk ook de review uit de NZ Herald kunnen lezen kunnen lezen die begint met: “How many expected New Zealand Opera’s La Traviata to open with an S&M party, featuring leather posing pouches, dog collars and Flora Bervoix as Hostess with a Whip?”

Ik vond het wel vreemd dat deze in leer gehulde sm lieden een lied begonnen te zingen over waarzeggers en matadoren……….

Dat neemt niet weg dat ik de muziekale uitvoering erg mooi vond. De zangeres die Violetta speelt (de russische Elvira Fatykhova) kon wel erg mooi zingen. En de duetten met haar minnaar en de vader van haar minnaar waren wel erg indrukwekkend. Patrick zijn commentaar was wel: “Het is natuurlijk erg knap dat je zo hoog kunt zingen maar je moet je toch af vragen of je het ook moet doen” en hij vond het erg lang duren. Het was niet eens een lange opera………

FilmFestival weer voorbij..

Cristel — Mon, 25 Jul 2005 05:14:38 +0000

Nou het is weer voorbij voor een jaar en helaas is de winter nog niet voorbij, alhoewel de bollen al volop bloeien maar ik heb in inmiddels begrepen dat bollen hier geen voorjaars bloemen zijn maar midwinter bloemen.. Goed de films. De hele week weer rustig tot vrijdag. Met meteen een behoorlijk heftige film maar wel erg goed en zeer aan te raden. 36 quai des OrfÃ¨vres Een film over 2 politie officieren die elkaars rivalen zijn en aan het eind ook elkaars vijanden. Ze nemen het geen van beide erg nauw met regels. Ik had af en toe moeite met het onderscheiden van criminelen en politie agenten. Daniel Auteuil en GÃ©rard Depardieu maken de film extra leuk. Zaterdag was het een echte film dag. We begonnen al om 11 uur ‘s morgens met “Mana beyond Belief” Een hele leuke en vaak grappige documentaire over wat verschillende culturen aan rituelen hebben en wat voor hun “Mana” is. Hele uiteenlopende dingen worden gefilmd. Een man in Nieuw Zeeland die vertelt dat Mana ook in de stenen zit, een budhistische tempel die uit een gouden rots bestaat, het “kersenbloesem” festival in Japan (dat bestaat vooral uit Sake drinken), Elvis gangers in Memphis en als laatste een man (Dr Evermor) die de “Forevertron” gebouwd heeft. Meteen hier achter aan (snel van het ene theater naar het andere) Up and Down of Horem pÃ¡dem. Een hele bizarre film over het moderne Tsjechie. Er komen scheidingen, baby roof, mensen smokkel, voetbal fans etc in voor. Maar het is wel een leuke en vooral grappige film met een heel geel filter als AustraliÃ« in beeld komt. Na deze film hadden we wel even een pauze om ‘s avonds de film “Rois et Reine” of Kings and Queen” zoals hij hier heet te gaan kijken. Een heel mooie, intrigerende en ook grappige film met veel onverwachte wendingen en diepere verhaallijnen dan op het eerste gezicht lijkt. Zaterdag waren we wel een beetje uit ge-filmfestivalt maar er kwam nog een zondag. Maar twee films maar wel achterelkaar. Een lange zweeds/engelse film, heel mooi en romantisch (Patrick zal wat moeite hebben om het na te vertellen omdat hij veeeeel te laat binnen kwam en vervolgens een mevrouw ging irriteren door zijn boterhamzakje veel te lawaaierig open te maken) “Queen of Sheba’s Pearls”. Het gaat over het leven “in the country” in de jaren 40 en 50 in Engeland. In 1 huis wonen zowel de “reverent” van het plaatselijke kerkje als de begrafenisondernemer en zijn familie. In het begin zijn het allemaal losse volwassenen die of door familie of door het werk met elkaar te maken hebben. Scene’s waarbij een rouwkoets gebruikt wordt om naar het strand te gaan met een volle kist die de achterbak deelt met strandstoeltjes en een picknick mand zijn wel grappig in deze film. De laatste film was wel een waardig eind. Het was een film uit 1925 waarbij het Auckland Philharmoniker voor de muziek zorgde. “Battleship Potemkin” is de titel van de russische revolutie propaganda film. Nu ik er wat over internet ging opzoeken begrijp ik dat de film in de “filmwereld” een hele bekende is en zelfs een beetje uitgekauwd is maar ik moet zeggen dat ik er erg van onder de indruk was. Vooral met de muziek erbij kun je voorstellen hoe mensen er in die tijd naar gekeken moeten hebben en zich daarna sterk wilde maken voor de revolutie. En dat allemaal om een lepel borsht………

Week twee van het filmfestival

Cristel — Mon, 18 Jul 2005 00:58:52 +0000

De tweede week van het filmfestival zit erop. Door de week hebben we het rustig gehouden met niet te veel films. Dinsdag een heel vreemde film gezien. Een soort horror komedie maar niet in de zin van dat je veel bloed zag enzo, alleen de gedachte aan wat er eigenlijk gebeurde was nogal gruwelijk maar omdat het op zo’n belachelijke wijze gefilmd was was het weer grappig. Het is een film in Hongkong gemaakt, genaamd “Dumplings”. De film gaat over een actrice die haar jeugdige huid terug wil krijgen om de affecties van haar man terug te winnen. Daarvoor gaat ze bij de wat mysterieuze Mei langs om haar “beroemde” dumplings te eten. Maar de inhoud van de dumplings maakt het allemaal wat gruwelijk……. Donderdag naar een Indonesisch/Nederlandse film geweest. “Shape of the Moon” (of stand van de maan in het Nederlands). Ik heb gezien dat hij niet meer in Nederland draait, dat is wel jammer, want ik kan hem echt aanraden. Het is meer een documentaire over een gezin in Jakarta en alle dingen die ze meemaken. De moeder raakt de bank kwijt omdat ze hem gekocht heeft met een lening van een woekeraar en die niet op tijd terug kan betalen, de zoon bekeert zich tot de islam omdat zijn vriendin een moslima is en volgens de leraar die de man bezoekt is daardoor zijn huwelijk met haar niet geldig en zal zij altijd de status van prostituÃ©e houden! Het grappige wat deze leraar ook nog beweert is dat het beter is een slechte moslim te zijn als een christen. Zijn redenatie was, dat wanneer je een slechte moslim ben wordt je gestraft, maar als de straf voorbij is kom je in de hemel, als christen heb je echter geen enkele kans om in de hemel te komen. Een andere mooie scÃ¨ne is als de moeder besluit terug te gaan naar geboorte dorp in midden Java omdat ze Jakarta niet meer aangenaam vind om te wonen. Ze bezitten daar nog een huis maar het moet naar een andere plek in het dorp verhuist worden. Wat doe je dan. Je ronselt alle mannen van het dorp en die tillen dan je huis op en sjouwen het naar de nieuwe fundering. Eerst wordt en natuurlijk een bezweringsritueel uitgevoerd om de boze geesten te verjagen en de goede aan te moedigen om te blijven. Als het dan te zwaar blijkt om te sjouwen vraag je Pak Hadji om een lied over Mohammed te zingen en dan lukt het wel. Het huis stond op de nieuwe fundering maar Ibu vond dat de voordeur verkeert stond (met het oog op boze geesten?) dus moesten ze het hele huis nog een keer omdraaien. Vrijdag weer een ietwat bizarre film. “Me and You and Everyone We Know” In deze film is niemand normaal en iedereen gedraagt zich vreemd. Ik vond het wel een grappige film maar Patrick vond het niet een erg leuke film. Er zit niet veel verhaal in maar omdat de mensen zich zo bizar gedragen is het wel een vermakelijke film. Zaterdag twee films. Eerst een hele lange maar wel heel erg mooie film “Life is a Miracle” . Het gaat over een ingenieur die een trein traject aan het aanleggen is in een streek in ServiÃ« vlakbij BosniÃ«. Het trein traject zou de heel arme en nog best primitieve streek moeten veranderen in een toeristisch paradijs. Maar helaas komt de oorlog dichterbij met alle gevolgen van dien voor alle personen in de film. Toch is het geen oorlogsfilm. De oorlog is wel het onderwerp maar het gaat meer om de mensen die in die streek wonen en met heel andere dingen bezig zijn. Een echte aanrader in ieder geval! De tweede film op zaterdag was een documentaire genaamd “The Wild Parrots of Telegraph Hill”. Patrick en ik hadden beiden de beschrijving niet heel goed gelezen want we hadden klakkeloos aangenomen dat deze film in AustraliÃ« speelt maar het speelt zich af in San Francisco. Het gaat om een man, een wat verlopen type ( hij wordt ergens op het web ook een “Bohemian St Francis” genoemd), die wilde en verwilderde Papegaaitjes voert en ze ook helemaal bestudeerd. Hij kan de individuen onderscheiden en gaat ook op zoek naar waar ze hun nesten hebben en verzorgt ze als ze ziek zijn. Mooi verhaal en leuke opnames van San Francisco en natuurlijk van de vogels. Gister, zondag, maar 1 film, maar wel weer een lange: “Mondovino”. Weer een documentaire maar dit keer over wijn. Of eigenlijk over de mensen die wijn verbouwen. De tegenstellingen tussen de kleine wijn verbouwers en de grote wijnhuizen en Wine corporations uit de VS. Het is een film die je wel aan het denken zet. Het is wel duidelijk dat de filmmaker zelf meer zag in de diversiteit van alle wijn en vooral Michel Roland, een wijn consultant, komt er niet heel goed af in de film. Ik kreeg er wel zin in wijn van…. Dat was het afgelopen week. Deze week door de week geen films, pas op vrijdag weer.

Aaarch Regen maar gelukkig is er het Filmfestival!

Cristel — Mon, 11 Jul 2005 00:22:50 +0000

Brrrr, vorige week begon de winter dan toch echt. Drie dagen lang regen en nattigheid en dan bedoel ik ook echt 3 dagen lang regen. Ik was gewoon vergeten hoe de zon eruit zag…..Toen die vrijdag eventjes scheen werd iedereen ineens weer vrolijk. Gelukkig begon vrijdag ook het Auckland International Film Festival. We doen dit jaar niet zo gek en gaan maar naar 16 films….. Patrick vond de film van vrijdag niet echt leuk omdat het geen echt eind had en je met allerlei vragen bleef zitten maar ik vond hem toch wel pakkend. “Hidden” heet de film of “CachÃ©” Zaterdag hebben we ons vermaakt met een ontzettend leuke oude kinderfilm genaamd “The 5000 fingers of Dr T” uit 1952. De zaal zat vol met mensen van alle leeftijden van een jaar of 6 tot 60 en dan ook de hele range. Naast mij zaten 2 jongens van een jaar of 16 met broeken met kruizen op de knieen en capuchons op maar het doek ging op en ze begonnen al te lachen (ik moet eerlijk zeggen dat ik dacht dat ze onder invloed van het een of ander waren maar dat heb die gedachte heb ik later bijgesteld). Het is een echte “Dr Seuss” film met alle gekke namen en liedteksten die er bij horen. Heel erg leuk dat een film uit ‘52 kinderen nu nog kan vermaken! Hierna een serie korte films gezien van Nieuw Zeelandse filmmakers. De film die er uitsprong was “Tama TÅ«” van Taika Waititi Cohen. De filmmaker is genomineerd met zijn film “Two Cars One night” voor de 2005 Academy Award voor short film. Tama TÅ« is ook een korte film, maar 18 minuten, en laat zien hoe een MÄori batalion gedurende WWII een nacht moeten wachten in een Italiaanse ruÃ¯ne en hoe ze elkaar bezighouden. Ik vond het echt ontzettend mooi gemaakt en heel indrukwekkend. De laatste film die we gezien hebben zat in de categorie “niet echt aan te raden” Je weet hoe ze het hebben over “zinloos geweld”? Nou, deze film ging meer over “zinloze sex” Het ging alleen over het bijwonen van een concert en sex na afloop, er zat ook nog iets in over dat de kerel naar Antarctica ging om ijs te boren maar dat was niet duidelijk wat dat nu in de film deed. Ik heb onder de film een oplossing van een van mijn data problemen op mijn werk bedacht, zo interessant was het. De titel van de film is “9 Songs”. Zondag en vandaag hebben we een dag rust en dan gaan we morgen weer naar de film. Ik zal wel laten weten of de filmkeuzes goed geweest zijn of niet…….

Vuurwerk en Kanonnen concert

Cristel — Tue, 22 Feb 2005 22:26:02 +0000

Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse Starlight Symphony Concert. Dit concert is buiten, in het Domain, het grote stadspark bij het museum. Het is een gratis concert van klassieke muziek, en klassieke jazz/rock nummers. Vorig jaar waren we nog niet echt voorbereid maar dit jaar lieten we zien dat we echt al helemaal geÃ¯ntegreerd zijn. Met ons kleedje, fles wijn en eten (helaas wel van burger king, zo goed waren we nu ook weer niet voorbereid) togen we vanuit de stad met de stroom mee (dit jaar waren er 200.000 bezoekers) naar het park. In het park hoorden we ergens een kurk “plop” zeggen en meteen de kans gegrepen om te vragen of we de kurketrekker konden lenen aangezien we die vergeten waren en geen fles met schroefdop hadden. Gelukkig mochten we de kurketrekkker lenen tot vermaak van andere gasten. Verder gelopen en een leuk plekje gevonden, kleedje uitgespreid lekker glaasje wijn bij de hamburger. Wel gezien dat we volgend jaar nog iets beter moeten voorbereiden want we hadden niet een hele gebraden kip en salades en toetjes bij ons……… Om kwart voor 8 begon het concert. Leuke muziek, geprobeerd te zien of mijn fagot lerares ook speelde maar ik geloof niet dat ze er bij zat.
Jong talent krijgt op dit concert ook kans, 13 jarig jongetje achter de vleugel en jonge opera zangers. Het hoogte punt is wel het vuurwerk wat dit keer bij een rock-klassieker tot uiting kwam in een enorm ronddraaiend wiel met vuurwerk en natuurlijk bij de ouverture 1812 waar het bijgestaan wordt door 6 kanonnen van de artillerie (je voelt gewoon de luchtverplaatsing) dat samen met het grote orkest en het 150 man tellend koor (als het niet meer is…..) maakt het wel tot een grote herrie. Oh, ik vergeet bijna de laser show die ook tijdens dit muziekstuk gegeven wordt, maar die maakt natuurlijk geen herrie. Ik denk dat de vogels die normaal in dit park wonen wel een poosje stil zijn na dit geweld…… Aan het eind van het concert is het verbazingwekkend hoe snel alle kleedjes opgevouwen zijn en koeltassen weer ingepakt. Ook opvallend is hoe weinig afval er overblijft in het park. De mensen zijn hier wel goed opgevoed. En iederen loopt weer netjes met zijn allen richting de stad en de bussen. Heel gemoedelijk. Het is misschien niet het meest hoogstaande concert maar ik denk dat ik volgend jaar gewoon weer erheen ga omdat het erg leuk is om mee te maken.

Brian Wilson

Cristel — Sun, 19 Dec 2004 18:40:46 +0000

Patrick is al lang fan van the Beach Boys en meer speciaal Brian Wilson. Toen deze na zo’n 37 jaar zijn album Smile toch afmaakte heeft hij het meteen gekocht. Gister stond Brian Wilson in Auckland met een nieuwe band/orkest. Daar zijn we bij geweest. Het is wel heel indrukwekkend om te bedenken dat je iets kunt afmaken waar je zolang geleden aan begonnen bent. Het is ook wel een heel mooi stuk muziek. Op het podium stonden 18 man maar het klonk alsof er minstens 30 man bezig waren. Er gebeurde heel erg veel tegelijk en de muzikanten die met Brian Wilson waren meegekomen waren echte all-round musici. Ze speelde allemaal minstens 3 instrumenten en ze zongen allemaal. Hij is vast al in Europa geweest maar als hij daar weer komt kan ik het zeker aanraden er heen te gaan.