Een mooi Queen’s birthday weekend op Waiheke

Terwijl men in Nederland een pinksterweekend had, hadden we hier de laatste public holiday voor dat het weer zomer wordt, Queen’s birthday. Patrick en ik besloten om maar eens een weekendje weg te gaan. Ik had niet zo’n zin in hele einden rijden en wilde toch echt ergens anders heen dus toen maar naar Waiheke Island met de car ferry zodat we op het eiland wel eigen vervoer zouden hebben. Blijkbaar dachten veel andere mensen het zelfde want het was wat moeilijker dan ik dacht om kaartjes voor de car ferry te krijgen of accomodatie. Maar een leuk plekje in Palm beach gevonden.

De car ferry gaat vanaf Half Moon bay, daar waren we ook nog nooit geweest maar het was gelukkig niet al te moeilijk te vinden. Het ging vrij soepel. Auto op de ferry zetten, zo dicht mogelijk op elkaar zodat er meer auto’s op kunnen maar het was niet een heel grote ferry. Er was ook een soort van passagiers ruimte met koffie maar wel een automaat en natuurljik hadden we geen muntjes maat halverwege de rit kreeg Patrick het toch voorelkaar om koffie te serveren. Prachtig kalme dag en ongelooflijk mooi weer. Een uur later meer je aan op Kennedy point en we reden zomaar in 1 keer naar Palm beach en ons leuke stulpje. Met in de verte Little Barrier en de Noises

Mooi uitzicht, he!

Het was wel een erg luxe appartement met alles erop en eraan. Er loopt een paadje naar het strand dus dat hebben we maar gelopen en wat rondgelopen in de omgeving. Niet gelunched dus vroeg eten dachten we en om een uur of half 7 togen wij naar het enige restaurant in de baai. Helemaal leeg, op een tafeltje na was het toen we binnen kwamen. Dus toen de dame ons vroeg of we een reservation hadden schoten we in de lach, maar ze wa serieus. Gelukkig had ze nog een tafeltje als we maar voor 8en op zouden zouten.

Lekker eten rare bediening. Helemaal voldaan het paadje weer opgeklauterd. Het weer was een beetje verandert en het woei behoorlijk. Binnen in het appartement gierde het om het huis heen. Geen sterren kijken vanuit bed dus helaas.

Volgende dag was het weer redelijk weer opgeknapt en zijn we op weggegaan om in een reserve te gaan wandelen. Een ingang vinden was heel moeilijk. Er zijn niet zulke geweldige wegenkaarten van Waiheke Island dus hebben we bepaalde wegen wel heel vaak gezien…..

Uiteindelijk reserve gevonden en de loop walk maar gedaan

Donkergroen bosHet bos was erg donker en nat maar wel erg interessant.Niet veel vogels ondanks dat het een Bird en Forest reserve is. Wel een heel nieuwschierig fantailtje. Beetje glibberig was het wel en we moesten verdacht veel omlaag. Denk je eindelijk in de bodem van het dal aangekomen te zijn en het stroompje overgestoken moesten we nog verder omlaag.

Rare fungi 2 Er groeiden ook vreemde schimmels zoals deze op de bodem van het dal. Na een anderhalf uur ofzo kwamen we toch weer aan waar we begonnen waren met voor Patrick een natte voet want hij stapte net verkeerd bij het stroompje en had dus een natte modderige voet.

Heel laat gelunched bij Te Motu een winery met Ierse achtergrond. Wijn was erg lekker maar het eten was behoorlijk overdreven geprijsd voor de kwaliteit…….

Een mooie zonsondergang aan het westen van het eiland bekeken tussen de buitjes door.

Na de zware lunch het avondmaal maar overgeslagen en lekker wat wijn gedronken met toastjes erbij. De lucht was nu wel helder en we konden vanuit het bed zo de sterren bekijken.

Maandag hadden we nog de hele dag voordat de ferry terug naar huis zou gaan dus besloten om zoveel mogelijk weggetjes over het eiland te bekijken. We zijn eigenlijk wel het hele eiland rond geweest tot en met Stoney batter en gepicknicked in de Man of War bay. Als je over het eiland rijdt, rijdt je echt van het ene mooie uitzicht naar het andere, het houdt maar niet op. Dat kun je dan ook wel weer zien op flickr. En, Hans, het is zo, er zijn veel foto’s met water maar je het is dan ook een eiland, dus daar kom je niet echt onderuit.

Het zonnetje scheen heerlijk en het was voor een winterse dag toch nog wel erg lekker. Alleen werd het aan het eind van de middag toch wel snel wat koeler dus maar de ierse kroeg ingedoken. Die was maandags gesloten maar niet op Queens birthday. Heel verwarrend maar ze hadden toch bier en eten.

Met de ferry weer terug en zowaar, volgens mij voor de eerste keer, hebben zijn we in 1 keer goed gereden over de motorway en niet eens in Parnell of op de North Shore terecht gekomen!

Brievenbussen

Rijtje brievenbussen aan het begin van de oprit naar verschillende huizen.

Motutapu in het nieuws

Eindelijk weer eens een heel weekend naar Motutapu. Er moest een stuk grond klaargemaakt worden voor de plant dag van volgende week. Heb ik ook gelijk een smoes om niet naar de plantdag te hoeven.

Het was wel een beetje een apart weekend want op zondag was er ineens een complete kermis aan de gang. We hadden er al wat van gemerkt omdat we ineens geen auto’s tot onze beschikking hadden om ons van Rangitoto naar Motutapu te vervoeren. Wat was er aan de hand? DOC (Department of Conservation) wilde een aankondiging doen op het eiland om te vertellen dat Little Barrier (ook een eiland in de Hauraki Gulf maar dan onbewoond) geheel pest vrij is en dat ze nu gaan beginnen aan Rangitoto/Motutapu. Dat wilden ze met wat luid gebrul doen dus kwam de minister zelf, de burgemeester van Auckland, een hoge pief van de regionale council en…….. Helen Clark zelf.  Vergezeld van de nodige pers moesten die allemaal van Auckland naar het eiland gebracht worden. Twee boten en 2 helikopters kwamen er aan te pas. Bridget had ons (werkers op het eiland) gevraagd om vooral ook te komen en dan wel in ons werk kloffie zodat het duidelijk zou zijn wie er het eigenlijke werk doen. We zijn dus braaf in het kleine Suzuzki truckje (ook wel TT (trev’s truck) of soms Suzi Suzuki genoemd) naar beneden naar Home Bay gegaan. Wel allemaal iets aan van de Motutapu Trust zodat we duidelijk zichtbaar zouden zijn. Na een poos wachten kwamen de helikopters eindelijk aan en stapte alle hoge pieten uit. Keurig op traditionele Maori wijze werden ze verwelkomd door leden van de Iwi die zich verbonden voelt aan Motutapu (vooral op dit soort gelegenheden) en DOC mensen. Er liepen 2 security mannetjes achteraan, waarvan een wel een beetje lachwekkend. Hij had zo’n zonnebril op en zijn jasje was te klein zodat zijn kogelvrije vest eronderuit bulkte. Maar voor al die hoge pieten zo weinig security dat is toch wel leuk, dat dat kan hier.

Iedereen deed zijn zegje over hoe mooi Motutapu wel niet is en hoe een groots project het gaat worden om het pestvrij te maken. Alles werd opgenomen door de media en ik heb zelfs een link voor het nieuws itempje Motutapu in het Nieuws (filmpje) . Na de speeches was Bridget zo bijdehand om ale hoge pieten een Motutapu pet aan te bieden en als ik me niet vergis kun je in het filmpje Chris Carter (de minister) ook met een pet van Motutapu op zien.

Broodjes werder verzorgd door DOC beetje rondgewandeld en de overgebleven broodjes voor Trevor gescoord en we konden weer aan het werk. Wat goed is aan zo’n bezoek is te zien dat er mensen achter het project staan en hopelijk krijgen we nu wat meer funds en aandacht zodat meer mensen komen planten en wieden.

Een aangename winter zaterdag

Zaterdag was het niet al te slecht weer en we moesten toch vroeg op om naar een huis te kijken dus dat was een mooie gelegenheid om nog eens wat te ontdekken in de Waitakere Ranges.

Besloten om naar Te Ahua Head te gaan, daar waren we nog niet eerder geweest en het leek wel een aardig wandelingetje. Even voorbij de afslag naar Karekare (richting Piha) een “dirt” weggetje op en na een paar kilometer komen we bij het eind van het weggetje bij een klein vuurtorentje. Vanaf hier kunnen we een pad volgen naar T Ahua head. Het weer is niet echt geweldig maar het uitzicht is onmiddelijk prachtig. Manuka’s die zich gedragen als Divi divi bomen door de wind.

Manuka Het was voornamelijk naar beneden wandelen en heel aangenaam totdat we aan de rand van de klif kwamen en zagen dat de boel een beetje verbrand was. Ik dacht eerst nog dat het expres gedaan was zodat we een beter uitzicht over de zee hadden maar vlakbij het “head” mochten we ineens niet verder en was het pad afgesloten. Het zag er ook wel een beetje instabiel uit: Pad naar uitzicht punt is stuk Nou ja dan maar via de loop weer terug naar het pad gelopen, leuk langs het water door de bush.

Het was toch niet zo’n lange wandeling en we wilden toch ook nog picknicken (ik had de boterhammen tenslotte niet voor niets gesmeerd) dus toen zijn we naar Anawhata beach gegaan, een beach waar we nog niet eerder waren geweest. Het was wel ruim 10 km over een onverharde bochtige en potholige weg maar erg grappig. Aan het eind van de weg was een boerderij en een parkeer plaats en vandaag konden we naar het strand lopen. Wel heel steil naar beneden maar blijkbaar was de zee er erg surfer vriendelijk want er kwamen een aantal surfers het pad opgelopen met hun surfplank onder hun arm, eentje ploeterde zelfs naar boven met 2 planken! Het strand was verder verlaten, het zwemmen wordt er ook afgeraden maar er staat wel een huis helemaal beneden en zo op het eerste gezicht komt er geen weg helemaal beneden maar de bewoner (vast een kunstenaar aan al de beelden in de tuin te zien) heeft vast wel een manier om gemotoriseerd beneden en weer naar boven te komen. Lekker gelunched op het strand (helaas wel zandvlooien dus niet te lang stil zitten) De afdaling naar Anawhata Beach Let op Patrick op de foto, die maakt net een moeilijke afdalende stap.. Na de lunch weer omhoog, dat was wel even stevig, maar bijna bovenaan komt er achterop een surfer met zijn wetsuit nog aan, op blote voeten en een plank onder zijn arm! Nieuw Zeelanders……… Ik verwachtte eigenlijk dat hij boven gekomen zo in zijn wetsuit de auto in zou stappen maar hij dat deed hij toch niet. De zaterdag middag afgesloten met een kopje koffie bij een tentje wat een heel mooi uitzicht over de hele stad heeft.

Guns of Motutapu

Ja, ja weer over het eiland maar dit keer geen mothplants maar “gun placements”

De Motutapu trust heeft een film laten maken over de geschiedenis van het eiland en de kanonnen die er geplaatst zijn om Auckland te beschermen tegen de duitsers en japanners. Chris Keenan van 4dCanvas heeft er 11 computers 9 maanden voor moeten laten rekenen (hij deed dat thuis en volgens hem was het in die tijd wel erg warm in zijn huis) om te reconstrueren hoe de kanonnen er uit zagen en hoe het hele complex eruit gezien moet hebben en dat allemaal in mooie 3D modellen. Het ziet er erg mooi uit. Er staan wat voorbeelden op zijn website.

Maandag avond (de avond voor Anzac day) was de officiële premiere voorstelling in het museum georganiseerd door Auckland City Council. Bridget van de Trust had er voor gezorgd dat alle vrijwilligers ook uitgenodigd werden. Dus Patrick en ik kregen ook een uitndoging van de burgemeester van Auckland Dick Hubbard (hij is ook de directeur en oprichter van hubbard cereals……) om aanwezig te zijn. Dat hebben we dus maar gedaan. We waren een beetje vroeg dacht ik maar dat was niet zo erg. Eerst een drankje en hapjes, toen het officiële gedeelte waarin iedereen elkaar moest bedanken voor vanalles en nog wat. Ook de premier was aanwezig en ze hield een aardig praatje. Blijkbaar vind ze geschiedenis leuk want ze noemde zichzelf een “history buff”. Er werd ook verteld dat de afgelopen 10 jaar er al 350.000 bomen geplant zijn op Motutapu ondanks dat er een beetje een transport probleem is omdat we altijd alle mensen moeten vervoeren van Rangitoto naar de planting sites. Maar daar komt dit jaar een einde aan want de Trust heeft geld gekregen om de steiger bij Home Bay op te laten knappen zodat de grotere boten en ferry’s daar ook kunnen aan leggen.

Na al de bedankjes en praatjes konden we de film bekijken. Ondanks dat het best een prestatie is al die 3d modelling is het publiek inmiddels wel verwend met alle computer spelletjes en animatie films en appreciëren ze misschien niet wat een werk er inzit. De film gaat verder ook over de hele geschiedenis en het is best een leuke film geworden vond ik.

Na de film nog even nagepraat en dan is het zondag weer tijd voor het echte werk…..er zijn nog genoeg mothplants te verwijderen van het eiland!

Eb strand wandeling

De kustlijn is hier nogal rotsig met oude vulkanische uitlopers en andere aparte rotsformaties. Met eb kun je echter een heel eind langs het water lopen. Vandaag was het tij wel heel erg laag en kon ik met gemak van Devonport naar Takapuna lopen langs het strand. Ondanks dat het winter is was het nog steeds t-shirtjes weer en zag is zelfs mensen zwemmen. Wel harde wind maar een warme wind. Je bent eigenlijk nog in de stad maar toch kwam ik onder andere een kingfisher (soort ijsvogel) en een pinguin tegen. Ik weet niet of de pinguin daar echt thuis hoort maar hij was levendig genoeg en trok zich helemaal niets van mij aan. Ik neem aan dat het een jonge “little blue” was.

Kustlijn

De manier waarop de rotsen gekanteld en geërodeerd zijn levert ook hele mooie plaatjes op zoals je op deze foto kunt zien. Ik heb tegenwoordig iets nieuws met de foto’s ik gebruik een plugin die de flickr foto’s gemakkelijk op je eigen weblog laat zien. Je komt er door op link Cristel’s foto’s te klikken of op deze link: Foto’s op Cristel’s Weblog