We zitten hier ook onder planning en niet onder informatie beheer wat betekent dat het werk een stuk inhoudelijker is een veel gevarieeerder, maar daar staat ook tegenover dat ik niet meer zelf dingen mag oplossen aan de meer technische kant van de databases, af en toe wel lastig maar het went wel.

Zoals je op de foto kan zien is het wel een erg hoog gebouw waar we zitten. Ik zit op de 9de verdieping en als ik me omdraai kan ik net de harbour bridge een stukje zien, verder een hotel en wat andere gebouwen.

Vanwege onze eigen verbouwingen thuis hebben we vorige week 3 nachten  in dat hotel geslapen en kon ik ‘s avonds en ‘s morgens naar mijn collega’s zwaaien….. We hebben wel vaker lol om de gasten in dat hotel. We hebben er eens een naakte man in het raam zien zitten die helemaal geen haast had…..en vorige week vertelde mijn collega, Irene, dat ze op twee verschillende verdiepingen een man een overhemd zag strijken en het strijken ging bijna synchroon!

Niet vanwege het uitzicht maar het werk en het vooruitzicht op een betaald zwangerschaps verlof heb ik hier maar als vaste werk kracht gesolliciteerd. Nu maar hopen dat ze tevreden met me zijn en me laten blijven.

Ik was nog nooit in de buurt van de upper Nihotupu geweest (dat is de dam waar je rondom loopt) dus het leek me wel wat om eens te gaan kijken.

Je rijdt naar het Arataki Visitors centre en er stonden daar een hoop auto’s. Gelukkig kon ik de auto nog kwijt bij de nursery. Het was allemaal heel keurig georganiseerd met parkeer hulpen op de verschillende plekken dat je kon parkeren. Dan stap je in een bus die je naar het startpunt van de wandeling brengt. Je betaald daar je toegang en gaat op weg. De wandeling is en heel gemakkelijke wandeling. Heel plat en rustig. Het weer was goed en het had een poos niet geregend dus ook redelijk droog, voor de ranges dan. Er werden zaklantaarns uitgedeeld voor de stukjes door de tunnels. Maar het was eigenlijk wel zo leuk om je weg zo te vinden. Lage plafonds en glibberige moddervloeren maken het wel zo grappig.

De dam was behoorlijk leeg. Krijg je wel heel grappige kleuren op de wanden. Verder weinig vogeltjes gezien maar dat komt denk ik ook wel door het gekwetter van al de mensen die er wandelden.

Aan het eind van de wandeling stond er weer een bus klaar om me terug te brengen naar de parkeerplaats.

We waren er al voor het donker en snel begon het hele domein zicht te vullen met mensen. Wij zaten helemaal vooraan en toen ik achterom keek zag ik dat er wel heel veel mensen waren. Zoveel heb ik er eerder nog niet bijelkaar gezien in het domain.

Om het wachten wat te vermakkelijken waren er twee lokale bands die op traden. Ik ben vergeten hoe de eerste heet maar ze komen uit Kare kare geloof ik en het was echt heel leuke muziek. Toch eens opzoeken hoe ze nu heten. Eindelijk was het zover en was het donker genoeg om voor groupe F op te treden.

De setting was erg mooi met het museum mooi verlicht tegen de achtergrond. Ik vroeg me af of het het nieuwe dak stiekum niet een onderdeel van de show was en misschien de lucht in zou gaan maar dat bleek toch niet het gevolg.

Eindelijk begon Groupe F. We zaten erg dichtbij en er was heel veel te zien maar voornamelijk veel vuur.

En muziek………….Het is moeilijk te beschrijven wat ze precies doen.

Het is een soort totaal ervaring en ik weet niet of de foto’s een beter inzicht geven. Het is wel grappig dat met mijn kleine camera ik toch ongeveer dezelfde soort foto’s kon maken als de mensen met hun slr cameras.

Als je nog meer fotos wil zien van de flickr vriendjes van dit evenement klik dan hier .

Het was wel te snel afgelopen vond ik. Ik zou met Vanessa mee rijden, tenminste ze zou me thuis brengen aangezien haar auto toch ergens op de route naar mijn huis geparkeerd stond.

Met de enorme mensenmassa liepen we Mountain rd af. Helaas toen we bij haar auto aankwamen,deed deze niet zoveel meer. Alle lichtjes in het dashboard brandden zelfs met de sleutel eruit maar de auto was helemaal dood. AA (Anwb) gebeld. Dat duurde wel even want al die duizenden mensen moesten ook door die weg. Toen de AA meneer kwam mopperde hij veel over de Europese auto’s mopper mopper (Vanessa rijdt een oude Audi) en kon eigenlijk niets doen dus moest de sleepwagen eraan te pas komen.

Het was inmiddels bijna middernacht dus de sleepwagen meneer was ook niet zo blij (was uit zijn bed gebeld) maar was wel zo vriendelijk om mij ook nog even thuis af te zetten…

Chinees nieuwjaar is geweest en dat is ook de tijd dater in Albert Park het Lantern festival gehouden wordt. Ik weet niet goed of de lantaarns of het eten het hoofdmotief is om er heen te gaan maar allebei is altijd de moeite waard.

 

Het was voor mij ook de eerste keer om de vriendjes van fllickr te ontmoeten. De NZFlickrmeetup group had er afgesproken en het leek me wel leuk om eens rond te lopen met mensen die fotograferen echt serieus nemen.

Ik had een vage afspraak met ze omdat ik eerst naar Motutapu ging maar gewapend met een telefoonnumer ging ik naar Albert park. Ik zag wel fotografen maar die zagen er op de een of andere manier niet uit als de flickr groep. Dus ik heb Bryan (gilowe) gesmst en hij smst terug. We zijn onder de eikeboom, ik draag een bril en heb zwart haar oid. Ik schoot onmiddelijk in de lach want het hele park staat vol eikebomen, veel mensen hebben zwart haar en een bril, dus toen maar gebeld. Bryan and ander Bryan (beeyage) snel gevonden en later ook Edwin en Aimi. Beetje gekletst en bij het podium gekekeken wat voor artiesten er allemaal optraden. We wachtten eigenlijk op het optreden van Red Poppy (een chinese drumband van 5 chinese meisjes die traditionele drum modern maken) maar moesten eerst door een soort tussen de schuifdeuren toestand doorstaan.

Er waren grappige maar ook pijnlijk grappige en zelfs aschuwelijke optredens. Van mannenkoren die volgens mij een chinese versie van zie de maan schijnt door de bomen zongen (????) tot de chinese opera zangeres die echt geen microfoon nodig had. En ondertussen een grootvader en kleinzoon. Grootvader op zo’n chinees jengel strijding en kleinzoon op een viool maar ook nog met begeleiding van een chinees orkest op band. Grootvader was erg veel eisend voor de jongens van de techniek met steeds weer andere plekken voor de microfoon. Ik denk niet dat hij erg goed hoorde wat wij hoorde want het was echt tenenkrommend. Mijn niewe flickr vriendjes schoten in de lach omdat blijkbaar toch zichtbaar de rilingen over mijn rug liepen. Uiteindelijk werd het toch eindelijk tijd voor Red Poppy. Dat was wel een indrukwekkend optreden. Hele strakke choreografie en opzwepende muziek. Dankbaar foto materiaal.

De danschool was ook wel erg leuk om naar te kijken. Met twee heel kleine danseresjes die wel heel lang hadden moeten wachten totdat ze eindelijk mochten optreden.

Inmiddels wel erge honger gekregen dus ben ik met Bryan opstap gegaan om het eten te bekijken en te testen. Goeie sate gegeten en gekeken hoe een seafood stirfry company wel erg mooi eten maakte. De vlammen schoten erg hoog op.

Later op de avond nog met verbazing naar een slangenmens gekeken die met wel zeven kandelaren met kaarsjes nog steeds in allerlei bochten kronkelde. Helaas had ik daar geen goeie plek om foto’s van te maken maar was wel heel mooi om te zien. Het geheel eindigde met vuurwerk. Naar boven gewandeld om mijn bus te halen en toen kreeg ik nog een tractatie met een mooi zicht op de verlichte skytower.

 

Ik dacht eerst met de boot te gaan maar die ging helaas alleen door de week dus toch maar met de bus. Wel grappig want je bent 21/2 uur onderweg met de bus, wel heel toeristisch!

Het park was drukker dan ik had verwacht maar heeft toch wel iets. Veel mooie uitzichten als je eenmaal de heuvel bent opgelopen en toch nog onverwacht een stukje native forest. Er was een track naar een waterval maar aangezien het hoog zomer is en het de laatste tijd niet echt veel geregend heeft was de waterval een beetje weg. Er drupte wat water van de rotsen maar dat was het dan wel.

 

Mijn wandeling klaar was klaar en daarna heb ik nog even op het strand gezeten van Army bay. Wel een heel aardige baai maar wel wat woest wat wind betreft. Maar gelukkig wel een plekje uit de wind gevonden waar ik nog even lekker mijn boekje kon lezen.

 

Ik ben steeds meer aan het fotograferen; misschien valt het op  voor diegene die wel eens mijn flickr site bekijken. Suggesties voor kalenders komen binnen en iphoto op de mac maakt het eigenlijk best makkelijk om er een te maken dus als iemand er een wil hebben, geef maar een brul dan wil ik er wel een maken.

We zijn richting Kelly Tarlton gereden en hebben daar een parkeer plaatsje gezocht. Nog niet eens zo gemakkelijk maar het was wel te doen vanwege het rare weer. En toen zijn me maar langs Tamaki drive gaan lopen en de grote pier op vanaf waar je een mooit uitzicht hebt.

 

Veel bootjes op het water. De grote race was aan de gang maar die was een beetje ver weg. Vlakbij werd net een andere race gestart en de bootjes zaten elkaar flink in de haren. Tussendoor ook nog wat kayaks, er was echt vanalles te zien.

Helemaal langs het water naar Mission bay beach gelopen. Inmiddels was de zon gaan schijnen en er bleek zomaar ook een leuke handicraft/art marktet te zijn op het parkje van Mission bay.

 

Lekker gelunched op een terrasje en geslentered over de markt en toen weer terug naar de auto gewandeld, ondertussen natuurlijk aldoor naar de bootjes gekeken.

 

 

Uiteindelijk zie je maar een klein stukje van het schiereiland maar het was erg mooi weer en het was ook heel relaxed reizen.

Voordat we in Coromandel town aanlegde met de Kawau Cat eerst aangelegd bij Waiheke en …… een prive eilandje, tenminste de steiger was prive en het was ook best lastig aanleggen. Vooral door het lage water. Het geeft in ieder geval weer vermaak.

Om een uur of 11 waren we dan toch echt in Coromandel harbour en werden we door een bus opgewacht die ons naar town bracht en ondertussen een hoop informatie gaf over het schiereiland.

Coromandel Town is een soort openluchtmuseum achtig plaatsje en heel vriendelijk in de zon. Vandaar natuurlijk wel een ijsje gehaald en vast broodjes voor de lunch. Nog even de hoofdstraat op en neer gelopen tot aan de rivier en de boten bewonderd die daar op de wal lagen. Ineens was het tijd om terug naar de bus te gaan en werden we naar Driving Creek Railway gebracht. Dit is een groot stuk land wat Barry Brickell in de jaren 70 kocht om een pottery te beginnen. Het was nogal steil dus hij begon met het aanleggen van een treintje zodat hij de klei voor zijn pottery makkelijker kon halen. Dit treintje is uitgegroeid tot een enorm hobby project en nu mogen toeristen ook in het treintje om een ritje door zijn bos te maken. Het is allemaal geregenereerd bos maar het begint al aardig wat te lijken. Ze hebben ook bomen en vooral veel kauri’s geplant.

De mensen die er werken zijn allemaal even enthousiast over het gebied en over Barry Brickell, die er nog steeds woont en nog steeds actief is in de pottery. Verder zijn er vaak potters te gast die dan gebruik kunnen maken van een klein hutje om in te wonen en een workshop en ovens.

Overal staan ook beelden en de meest prominente is wel de kauri boom die Barry gemaakt heeft. Hij dacht niet dat hij ooit nog op zijn eigen grond een grote kauri boom zou zien dus hij heeft er zelf maar een gemaakt. 

Nog wat rondgewandeld over het terrein en door de beeldentuin en toen was het weer tijd om in de bus te gaan. We werden nu naar een “gold stamper” gebracht. De coromandel heeft aardig wat goud maar het zit echt in de grond en is er dus niet uit te halen door met een zeefje en een pan in de rivier te scheppen, tenminste op die manier krijg je niet echt veel. Vandaar dat ze echt zijn gaan mijnen een jaar of 150 geleden. Coromandel town was toen een behoorlijk grote plaats en had 6 van deze gold stampers waar het goud uit de stenen werd gehaald. Degene waar wij heen gingen had ook een groot water rad wat de energie van meer dan de helft van de stampers verzorgden. We werden daar onderhouden door en heel enthousiaste mijnbouwer die ons op een leuke manier liet zien hoe het hele proces van goudwinning in elkaar zat. Hij beloofde ook veel herrie te maken door de machinerie te laten draaien maar ik moet zeggen dat ik dat nog wel mee vond vallen.

Het was inmiddels al aardig in de middag maar we mochten nog eventjes in Coromandel town een biertje drinken voordat we weer terug naar de ferry gebracht werden. Wel eerst even gestopt bij een visboer waar we gerookte terakihi gehaald hebben.

Terug op de boot lekker boekje lezen en we stonden zo weer in Auckland. We hebben de avond maar afgesloten in de Macs Brewery pub alwaar ze of een nieuw plafond versiering hadden of het was me gewoon nooit eerder opgevallen.

Lekker vroeg op stap, volgetankt en met een zonnetje richting onze eerste stop het Kauri Museum. We waren er precies voor morning tea tijd en het was nog lekker rustig. Netjes alle aparaten bekeken en het de nieuwe aanwinst: “Het boarding house” Zag er wel heel leuk uit allemaal.

 

Het was te mooi weer om te lang rond te draven in het museum dus snel op weg (is het nou links of rechts?) richting de echte Kauri bomen. Eigenlijk perongeluk naar Trounson Kauri park gereden. Maar het kwam goed uit want we konden daar heerlijk lunchen in het gras. Koelbox uit de auto, broodje zalm met avocado fabrieken en we konden er tegen aan om even rond te wandelen door het bos. Ik was er bijna 10 jaar geleden al met Patrick en Lucas en 2 jaar geleden met Erica, Michiel en Patrick maar het blijft een heel leuk bos. Lekker rustig, niet te veel mensen en veel mooie bomen. Vooral het verhaal bij de 1200 jaar oude Kauri boom vond ik toch wel weer erg leuk.

Van hier uit verder over de gravel totdat we de main road weer tegenkomen en door de bochtjes draaien naar Waipoua forest en de 4 sisters. De parkeerplaats wordt tegenwoordig bewaakt en eigenlijk moet je 2 dollar betalen maar wij waren zo laat in de middag dat het niet meer hoefde van de meneer.

Wandeling werd een beetje verpest door 2 schreeuw kindertjes die duidelijk al te lang in de auto hadden gezeten maar toch ook nog wel weer leuk om hier te wandelen.

 Even afgeslagen naar een viewpoint maar deze weg is wel wat verslechterd in de afgelopen jaren. De vering van het autootje is niet geweldig en ik ben blij dat hij deze gullies heeft overleeft en wij daarbij, ik was al bijna omgedraaid maar ben blij dat we toch nog even doorgezet hebben want met dit mooie weer was het uitzicht vanaf de watch tower wel erg mooi. Natuurlijk even een stitch geprobeerd (voor de canon users onder ons). Nog een boom bezocht die gelukkig dicht bij de weg licht. Tane Mahuta. Dit is werkelijk een enorm indrukwekkende boom, ondanks dat ik hem al een aantal keer gezien heb (dit keer wel met zon en veel zon!) en ondanks de hordes bezoekers die er allemaal langs komen. Hij is eigenlijk, net als de meeste Kauri bomen heel moeilijk te fotograferen maar je probeert het toch weer iedere keer. Nou ja het is toch wel een beetje gelukt hier en daar (kijk maar op flickr).

Nog een poosje slinger slanger door de bossen en eindelijk kwamen we aan bij de ingang van Hokianga harbour. Nog even het welverdiende biertje uitgesteld om even rond te wandelen op de punt van de harbour en de mooie zee, duinen en wolken bewondert.

Doorgereden naar Opononi en gelukkig het motel zo gevonden, tassen naar binnen gesmeten en op een holletje naar het hotel van het dorp om ons welverdiende biertje in de avond zon op een terrasje te nuttigen.

 

Er groeien erg veel mooie bloemen en plantjes maar de gedenk bordjes en bij elke boom de naam van de sponsor geeft wel een beetje een rare atmosfeer. Gelukkig maakte alle tui’s het weer goed. Ze dartelden echt door de hele tuin heen en maakte een heel kabaal.

Toch wel weer een heuveltje op gewandeld maar weer beloont met een mooi uitzicht en natuurlijk nog weer mijn best gedaan om wat macro opnames te maken van bloemen.

 

Ik begin al een heel aardige verzameling te krijgen dus heb alle bloem opnames maar in een bloemen setje gezet op flickr.

 

De blauwe hortensia was wel heel erg blauw maar in dit mooie weer is dat wel mooi.

En ik ben ook maar begonnen aan een insecten verzameling al was het eigenlijk perongeluk.

De mier zit ergens bovenin de foto.

 

 

Het was een leuke job vooral omdat de meeste mensen wel een mening hadden wat de meest efficiënte manier zou zijn om het te doen, dat resulteert in veel mensen die allemaal hetzelfde op een andere manier willen doen.

Gelukkig was het erg mooi weer en na een uurtje of zo had iedereen wel zijn job gevonden. Het eraf halen was nog best een lastige taak vooral, het dak. Veel latjes bleken erg rot te zijn dus moesten ook vervangen.

Ik blijk niet goed in hamers en spijkers te zijn maar dat wist al wel een poosje eigenlijk maar latjes opmeten en afzagen is ook een leuke taak en het is aldoor weer een plezier als de latjes precies passen.

Aan het eind van de middag was toch de hele nursery weer mooi in het donkergroen gestoken behalve de twee deuren die moesten zondag nog gedaan worden.

Een andere favoriet was een duo over de Wind in Wellington: Blow Me. Een van de twee moest duidelijk tegen de wind inlopen en de ander met de wind mee. Het was echt heel goed gemaakt.

Hier staat een stukje en een filmpje op internet maar ik weet niet hoe lang de link blijft werken WoW

Wij waren in ieder geval erg onder de indruk van de hele show en kwamen er elke keer weer op terug dit weekend; “Oh, en die was ook erg mooi en die ook, etc”

Het was om kwart over 6 al licht, de merels fluiten en maken veel herrie. En toen ik buiten kwam rook het gewoon naar lente. Ik vind het altijd wat moeilijk om te bepalen of de lente begonnen is aan de hand van planten en bomen maar bij de overburen zag ik een kowhai in bloei en de zuid afrikaanse proteas zijn ook al aan het bloeien, net zoals de paarse magnolia dus ik denk echt dat het lente is geworden.

Met de lunch maar eens testen of de temperatuur ook mee werkt.

De afgelopen twee weken heb ik gebruik gemaakt van het zwembad dat niet al te ver van ons nieuwe kantoor ligt (5 min lopen). Om kwart voor 7 ‘s morgens lig ik in het zwembad om wat baantjes te trekken. Verbazend was het voor mij hoe druk het wel niet is, maar niet zo druk dat je je baan moet delen.

Vanmorgen was ik wel verbaasd. Er stonden drie heren, niet al te elegante posturen aan de kant ,in speedo natuurlijk, die me toch wel bekend voorkwamen. Een daarvan realiseerde ik me was de burgemeester! Bob, is zijn naam en hij ziet er in speedo net zo slobberig uit als in zijn pak. Maar blijkbaar maakt hij ook gebruik van het zwembad. Toch wel grappig zo vroeg op de ochtend.

 De volgende stukjes komen waarschijnlijk vanuit een hopelijk zonnig San Diego. Ik heb mijn (pardon de councils) laptop bij me en zal mijn gmail lezen en af en toe waarschijnlijk ook wel in skype langskomen.

Het was niet zo geweldig weer maar gelukkig had een collega ons geadviseerd om overdekte plaatsen te kopen. We dachten van te voren even gezellig in Kingsland iets te eten en te drinken maar hadden ons niet gerealiseerd dat het zo druk zou zijn. De rij voor de Kingslander (de sports bar) was echt enorm, de mensen stonden braaf in de regen te wachten! Wij zijn uiteindelijk bij een japans restaurant terecht gekomen en hebben gelukkig toch nog wat kunnen eten en drinken. Vervolgens naar het stadion, de juiste gate gevonden en je wandelt eigenlijk zo naar binnen, bijna geen security en controle, allemaal heel gemoedelijk. Veel vaders met kinderen. Ik was wel blij met de vader en zijn zoontje naast ons want zo kreeg ik nog wat uitleg mee af en toe. Want wat je een beetje mist, als je de spelregels niet zo kent is het commentaar van de sport commentatoren, dus volgende keer maar een radio mee voor het commentaar. Voor de wedstrijd was er nog wat entertainment van een middelbare school Ierse dangroep. Het leek me nog al lastig ophet natte gras maar het zag er toch wel erg leuk uit.

Vervolgens de volksliederen van Ierland en NZ en die werden nog behoorlijk mee gezongen. Ik denk dat een hoop kiwi’s nog genoeg Iers bloed door hun aderen hebben vloeien om er iets mee te hebben en misschien wel in het groen te verschijnen voor een wedstrijd.

Vervolgens natuurlijk de Haka. Wij zaten aan de all blacks kant dus zagen we alleen hun achterkant maar Patrick heeft er toch nog een aardige foto van weten te maken.

Vervolgens begon de wedstrijd echt. Het was niet de meest spectaculaire wedstrijd en we begrepen niet aldoor waardoor het spel nu weer werd stilgelegd maar het was wel erg leuk om er te zijn. Als er een poos niets gebeurt dan wordt het publiek onrustig en begint All Blacks te scanderen en er zijn zelfs pogingen tot een wave.

Als het bal vlakbij de Try lijn komt dacht ik eerst dat het publiek “boeh” riep maar begreep later dat ze “push” roepen  omdat als je maar als kluwe over de lijn komt en jij de bal in handen heb en op de grond legt, je een try gescoord hebt.

De all blacks hebben gewonnen uiteindelijk, zoals ik al zei niet heel overtuigend maar het schijnt dat ierland nog nooit gewonnen heeft van de all blacks dus heel verassend was het resultaat ook niet.

 

Ik heb hier nog een foto van een actie die ik zelf wel grappig vond. Het is tijdens een ingooi, of liever een inschop. Het team tilt, terwijl er van de zij lijn wordt in geschopt, een van de spelers op om de bal te vangen. Ziet er een beetje uit als een ballet dansje.

 

De car ferry gaat vanaf Half Moon bay, daar waren we ook nog nooit geweest maar het was gelukkig niet al te moeilijk te vinden. Het ging vrij soepel. Auto op de ferry zetten, zo dicht mogelijk op elkaar zodat er meer auto’s op kunnen maar het was niet een heel grote ferry. Er was ook een soort van passagiers ruimte met koffie maar wel een automaat en natuurljik hadden we geen muntjes maat halverwege de rit kreeg Patrick het toch voorelkaar om koffie te serveren. Prachtig kalme dag en ongelooflijk mooi weer. Een uur later meer je aan op Kennedy point en we reden zomaar in 1 keer naar Palm beach en ons leuke stulpje.

Mooi uitzicht, he!

Het was wel een erg luxe appartement met alles erop en eraan. Er loopt een paadje naar het strand dus dat hebben we maar gelopen en wat rondgelopen in de omgeving. Niet gelunched dus vroeg eten dachten we en om een uur of half 7 togen wij naar het enige restaurant in de baai. Helemaal leeg, op een tafeltje na was het toen we binnen kwamen. Dus toen de dame ons vroeg of we een reservation hadden schoten we in de lach, maar ze wa serieus. Gelukkig had ze nog een tafeltje als we maar voor 8en op zouden zouten.

Lekker eten rare bediening. Helemaal voldaan het paadje weer opgeklauterd. Het weer was een beetje verandert en het woei behoorlijk. Binnen in het appartement gierde het om het huis heen. Geen sterren kijken vanuit bed dus helaas.

Volgende dag was het weer redelijk weer opgeknapt en zijn we op weggegaan om in een reserve te gaan wandelen. Een ingang vinden was heel moeilijk. Er zijn niet zulke geweldige wegenkaarten van Waiheke Island dus hebben we bepaalde wegen wel heel vaak gezien…..

Uiteindelijk reserve gevonden en de loop walk maar gedaan

Het bos was erg donker en nat maar wel erg interessant.Niet veel vogels ondanks dat het een Bird en Forest reserve is. Wel een heel nieuwschierig fantailtje. Beetje glibberig was het wel en we moesten verdacht veel omlaag. Denk je eindelijk in de bodem van het dal aangekomen te zijn en het stroompje overgestoken moesten we nog verder omlaag.

Er groeiden ook vreemde schimmels zoals deze op de bodem van het dal. Na een anderhalf uur ofzo kwamen we toch weer aan waar we begonnen waren met voor Patrick een natte voet want hij stapte net verkeerd bij het stroompje en had dus een natte modderige voet.

Heel laat gelunched bij Te Motu een winery met Ierse achtergrond. Wijn was erg lekker maar het eten was behoorlijk overdreven geprijsd voor de kwaliteit…….

Een mooie zonsondergang aan het westen van het eiland bekeken tussen de buitjes door.

Na de zware lunch het avondmaal maar overgeslagen en lekker wat wijn gedronken met toastjes erbij. De lucht was nu wel helder en we konden vanuit het bed zo de sterren bekijken.

Maandag hadden we nog de hele dag voordat de ferry terug naar huis zou gaan dus besloten om zoveel mogelijk weggetjes over het eiland te bekijken. We zijn eigenlijk wel het hele eiland rond geweest tot en met Stoney batter en gepicknicked in de Man of War bay. Als je over het eiland rijdt, rijdt je echt van het ene mooie uitzicht naar het andere, het houdt maar niet op. Dat kun je dan ook wel weer zien op flickr. En, Hans, het is zo, er zijn veel foto’s met water maar je het is dan ook een eiland, dus daar kom je niet echt onderuit.

Het zonnetje scheen heerlijk en het was voor een winterse dag toch nog wel erg lekker. Alleen werd het aan het eind van de middag toch wel snel wat koeler dus maar de ierse kroeg ingedoken. Die was maandags gesloten maar niet op Queens birthday. Heel verwarrend maar ze hadden toch bier en eten.

Met de ferry weer terug en zowaar, volgens mij voor de eerste keer, hebben zijn we in 1 keer goed gereden over de motorway en niet eens in Parnell of op de North Shore terecht gekomen!

Rijtje brievenbussen aan het begin van de oprit naar verschillende huizen.

Het was wel een beetje een apart weekend want op zondag was er ineens een complete kermis aan de gang. We hadden er al wat van gemerkt omdat we ineens geen auto’s tot onze beschikking hadden om ons van Rangitoto naar Motutapu te vervoeren. Wat was er aan de hand? DOC (Department of Conservation) wilde een aankondiging doen op het eiland om te vertellen dat Little Barrier (ook een eiland in de Hauraki Gulf maar dan onbewoond) geheel pest vrij is en dat ze nu gaan beginnen aan Rangitoto/Motutapu. Dat wilden ze met wat luid gebrul doen dus kwam de minister zelf, de burgemeester van Auckland, een hoge pief van de regionale council en…….. Helen Clark zelf.  Vergezeld van de nodige pers moesten die allemaal van Auckland naar het eiland gebracht worden. Twee boten en 2 helikopters kwamen er aan te pas. Bridget had ons (werkers op het eiland) gevraagd om vooral ook te komen en dan wel in ons werk kloffie zodat het duidelijk zou zijn wie er het eigenlijke werk doen. We zijn dus braaf in het kleine Suzuzki truckje (ook wel TT (trev’s truck) of soms Suzi Suzuki genoemd) naar beneden naar Home Bay gegaan. Wel allemaal iets aan van de Motutapu Trust zodat we duidelijk zichtbaar zouden zijn. Na een poos wachten kwamen de helikopters eindelijk aan en stapte alle hoge pieten uit. Keurig op traditionele Maori wijze werden ze verwelkomd door leden van de Iwi die zich verbonden voelt aan Motutapu (vooral op dit soort gelegenheden) en DOC mensen. Er liepen 2 security mannetjes achteraan, waarvan een wel een beetje lachwekkend. Hij had zo’n zonnebril op en zijn jasje was te klein zodat zijn kogelvrije vest eronderuit bulkte. Maar voor al die hoge pieten zo weinig security dat is toch wel leuk, dat dat kan hier.

Iedereen deed zijn zegje over hoe mooi Motutapu wel niet is en hoe een groots project het gaat worden om het pestvrij te maken. Alles werd opgenomen door de media en ik heb zelfs een link voor het nieuws itempje Motutapu in het Nieuws (filmpje) . Na de speeches was Bridget zo bijdehand om ale hoge pieten een Motutapu pet aan te bieden en als ik me niet vergis kun je in het filmpje Chris Carter (de minister) ook met een pet van Motutapu op zien.

Broodjes werder verzorgd door DOC beetje rondgewandeld en de overgebleven broodjes voor Trevor gescoord en we konden weer aan het werk. Wat goed is aan zo’n bezoek is te zien dat er mensen achter het project staan en hopelijk krijgen we nu wat meer funds en aandacht zodat meer mensen komen planten en wieden.

Besloten om naar Te Ahua Head te gaan, daar waren we nog niet eerder geweest en het leek wel een aardig wandelingetje. Even voorbij de afslag naar Karekare (richting Piha) een “dirt” weggetje op en na een paar kilometer komen we bij het eind van het weggetje bij een klein vuurtorentje. Vanaf hier kunnen we een pad volgen naar T Ahua head. Het weer is niet echt geweldig maar het uitzicht is onmiddelijk prachtig. Manuka’s die zich gedragen als Divi divi bomen door de wind.

Het was voornamelijk naar beneden wandelen en heel aangenaam totdat we aan de rand van de klif kwamen en zagen dat de boel een beetje verbrand was. Ik dacht eerst nog dat het expres gedaan was zodat we een beter uitzicht over de zee hadden maar vlakbij het “head” mochten we ineens niet verder en was het pad afgesloten. Het zag er ook wel een beetje instabiel uit: Nou ja dan maar via de loop weer terug naar het pad gelopen, leuk langs het water door de bush.

Het was toch niet zo’n lange wandeling en we wilden toch ook nog picknicken (ik had de boterhammen tenslotte niet voor niets gesmeerd) dus toen zijn we naar Anawhata beach gegaan, een beach waar we nog niet eerder waren geweest. Het was wel ruim 10 km over een onverharde bochtige en potholige weg maar erg grappig. Aan het eind van de weg was een boerderij en een parkeer plaats en vandaag konden we naar het strand lopen. Wel heel steil naar beneden maar blijkbaar was de zee er erg surfer vriendelijk want er kwamen een aantal surfers het pad opgelopen met hun surfplank onder hun arm, eentje ploeterde zelfs naar boven met 2 planken! Het strand was verder verlaten, het zwemmen wordt er ook afgeraden maar er staat wel een huis helemaal beneden en zo op het eerste gezicht komt er geen weg helemaal beneden maar de bewoner (vast een kunstenaar aan al de beelden in de tuin te zien) heeft vast wel een manier om gemotoriseerd beneden en weer naar boven te komen. Lekker gelunched op het strand (helaas wel zandvlooien dus niet te lang stil zitten) Let op Patrick op de foto, die maakt net een moeilijke afdalende stap.. Na de lunch weer omhoog, dat was wel even stevig, maar bijna bovenaan komt er achterop een surfer met zijn wetsuit nog aan, op blote voeten en een plank onder zijn arm! Nieuw Zeelanders……… Ik verwachtte eigenlijk dat hij boven gekomen zo in zijn wetsuit de auto in zou stappen maar hij dat deed hij toch niet. De zaterdag middag afgesloten met een kopje koffie bij een tentje wat een heel mooi uitzicht over de hele stad heeft.

De Motutapu trust heeft een film laten maken over de geschiedenis van het eiland en de kanonnen die er geplaatst zijn om Auckland te beschermen tegen de duitsers en japanners. Chris Keenan van 4dCanvas heeft er 11 computers 9 maanden voor moeten laten rekenen (hij deed dat thuis en volgens hem was het in die tijd wel erg warm in zijn huis) om te reconstrueren hoe de kanonnen er uit zagen en hoe het hele complex eruit gezien moet hebben en dat allemaal in mooie 3D modellen. Het ziet er erg mooi uit. Er staan wat voorbeelden op zijn website.

Maandag avond (de avond voor Anzac day) was de officiële premiere voorstelling in het museum georganiseerd door Auckland City Council. Bridget van de Trust had er voor gezorgd dat alle vrijwilligers ook uitgenodigd werden. Dus Patrick en ik kregen ook een uitndoging van de burgemeester van Auckland Dick Hubbard (hij is ook de directeur en oprichter van hubbard cereals……) om aanwezig te zijn. Dat hebben we dus maar gedaan. We waren een beetje vroeg dacht ik maar dat was niet zo erg. Eerst een drankje en hapjes, toen het officiële gedeelte waarin iedereen elkaar moest bedanken voor vanalles en nog wat. Ook de premier was aanwezig en ze hield een aardig praatje. Blijkbaar vind ze geschiedenis leuk want ze noemde zichzelf een “history buff”. Er werd ook verteld dat de afgelopen 10 jaar er al 350.000 bomen geplant zijn op Motutapu ondanks dat er een beetje een transport probleem is omdat we altijd alle mensen moeten vervoeren van Rangitoto naar de planting sites. Maar daar komt dit jaar een einde aan want de Trust heeft geld gekregen om de steiger bij Home Bay op te laten knappen zodat de grotere boten en ferry’s daar ook kunnen aan leggen.

Na al de bedankjes en praatjes konden we de film bekijken. Ondanks dat het best een prestatie is al die 3d modelling is het publiek inmiddels wel verwend met alle computer spelletjes en animatie films en appreciëren ze misschien niet wat een werk er inzit. De film gaat verder ook over de hele geschiedenis en het is best een leuke film geworden vond ik.

Na de film nog even nagepraat en dan is het zondag weer tijd voor het echte werk…..er zijn nog genoeg mothplants te verwijderen van het eiland!

De manier waarop de rotsen gekanteld en geërodeerd zijn levert ook hele mooie plaatjes op zoals je op deze foto kunt zien. Ik heb tegenwoordig iets nieuws met de foto’s ik gebruik een plugin die de flickr foto’s gemakkelijk op je eigen weblog laat zien. Je komt er door op link Cristel’s foto’s te klikken of op deze link: Foto’s op Cristel’s Weblog