Olifant vermoordt in de Waitakeres?

Posted on October 18, 2005 by Cristel

Ik was nog iets vergeten van ons bezoek aan de dam. Tijdens het praatje van de Ark in the Park dame wees ze ook op een struik die daar stond, een Tutu . Ze wees op een beetje een kaalgevreten takje en vertelde dat de struik erg giftig is, dat het zelfs een olifant kan vellen. Er was een olifant geweest van een rondtrekkende circus die een hapje van die lekker uitziende bladeren nam en vervolgens dood neer viel. Het was een beetje verwarrend omdat ze op dat kaalgevreten takje wees… De dam ligt echt een eind van de bewoonde wereld en waarom zou daar een olifant van het circus zijn en waarom had dat niet in de krant gestaan????? Patrick stelde gelukkig de handige vraag wanneer dat dan gebeurt was en het antwoord was: “oh somewhere in the 1880’s…….”

Mooie foto’s van Motutapu

Posted on September 15, 2005 by Cristel

De periode van boompjes planten is weer voorbij en het is nu weer zaak om de onkruiden te lijf te gaan. Van Bridget Winstone (een van de mensen van de trust) kreeg ik een paar foto’s om te gebruiken op mijn weblog. Ze staan al op flickr maar ik dacht, ik zal ze hier ook maar eens plakken.

Deze eerste is het uitzicht op Rangitoto en Motutapu. In het midden zie je nog net de brug tussen de twee eilanden. Rangitoto is helemaal bebosd zoals je ziet en Motutapu is veel meer grasland. Aan de linkerkant is ook de baai Islington bay (Izzy bay in de volksmond) te zien waar de ferry aanlegd als we met genoeg mensen zijn anders worden we op Rangitoto Wharf gedropt dat is een stuk verder. Een rit achter in de pickup truck over scoria is niet altijd even fijn (het hangt van de chauffeur af, als Neil rijdt en Ken zit achterin dan is het niet echt aangenaam)

Dit is het gebied waar we onze meeste tijd doorbrengen. De Home bay Area. Je ziet in de verte net waar het strand begint. Deze foto is al wat ouder want het is nu al een stuk beboster en dit jaar hebben we er weer een hoop boompjes bijgeplant. Als het mooi weer is lunchen we aan het strand van Home Bay en in de zomer wordt er ook gezwommen. In home bay staat ook het oudste huis van het eiland. De “Reed Homestead”; dit is het originele huis van meneer Reed die ooit eigenaar was van het eiland. De trust beheerd het huis en ze hebben net goedkeuring gekregen om het op te knappen. Het wordt een informatie centrum. Ik hoop dat er ook wat slaap faciliteiten worden gemaakt want het is echt een geweldige locatie.

De laatste foto is een grapje. Bridget (de fotografe) vindt altijd dat ze foto’s moet hebben van mensen die lol hebben in wieden zodat ze op deze manier meer mensen trekt. Ik weet niet of deze foto daar aan mee helpt. In mijn rechterhand heb ik een mothplant pod, een grote, en in de andere hand de wortels van de akelige klimmer en kruiper. Ik meen me te herinneren dat we met deze zeker 5 minuten bezig geweest zijn om de wortels te volgen en we kwamen zeker 40 meter verder uit dan waar de pod hing.

Geen Mothplant maar boompjes planten

Posted on May 30, 2005 by Cristel

Het heeft eindelijk genoeg geregend om te gaan planten. Gister was het zover. De eerste plantdag van dit seizoen. Geen al te grote groep. Een man of 30; na de korte ferry overtocht in 3 pick-ups geladen en meteen naar de site waar al 1500 kleine boompjes ongeduldig stonden te wachten om in de grond gestopt te worden. Eerst een kleine uitleg hoe de boompjes te planten (met de worteltjes naar beneden) en hoe ver uit elkaar en dat ze niet graag allemaal keurig rijtjes hebben. Maar toen mochten we toch aan de gang gaan. De grond is ongelooflijk mooi en het was erg makkelijk gaten spitten, maar het is best moeilijk om random gaten te spitten zonder een patroon te krijgen. Het is wel heel gezellig om zo met zijn allen een beetje in de grond te graven en boompjes te planten. Het was ook heel redelijk weer, zonnetje ook nog af en toe, alleen een beetje veel wind. Wij konden lekker in de luwte gaan zitten gedurende de lunch maar ik had wel medelijden met de nieuw geplantte boompjes die daar nu zo meteen in de volle wind stonden. Tot verbazing van de organisatie zaten de boompjes allemaal in de grond om kwart voor 2….. Dat maakte het wel mogelijk om eindelijk eens het wandelpad te lopen wat door de eerste aanplant loopt. Gelijk natuurlijk wat gewied want juist zo langs de randen van het pad vind je veel onkruid. De dag werd afgesloten met een sizzle (bbq met worsten) en een hobbelige rit over Rangitoto omdat het tij zo laag was dat de ferry ons niet kon komen ophalen vanaf de normale plek. Rangitoto is zo hobbelig omdat dat de vulkaan is (aan de uitbarsting daarvan 700 jaar geleden dankt Motutapu de mooie grond)en bestaat uit hard geworden lava. Om 5 uur weer thuis. We hadden wel gehoopt op wat regen voor de boompjes maar als ze op Motutapu hetzelfde weer hadden als in West Auckland vannacht weet ik niet of de boompjes er nog wel staan. Het heeft ongelooflijk hard gewaaid geregend en gehageld……..

Houdt ze nou nooit op over de moth plant!!

Posted on April 4, 2005 by Cristel

Ja, maar deze zondag was het toch wel weer speciaal. Patrick is meegeweest om te gaan wieden. Eerst een rottig stuk bramenbos weggekapt met 17 man en vervolgens in de aanplant om mothplant te rooien en wat vooral een prioriteit was, de pods te verzamelen die worden dan later verbrand. Patrick en ik werkte samen in een groepje met 4 andere heren, Ken, Neil, Tai en Tim. En tja, je geeft kerels machetes en grote scharen in de hand en ze zien de mothplant niet eens meer (Patrick had ook een machete..)…… In plaats daarvan hebben ze grote bossen “inkweed” en “apples of sodom” omgehakt en ze bleven ook al niet binnen de uitgezette route tot ergernis van Russell (die heeft meestal zo’n beetje de leiding over de operaties maar zoals de heren al meldden “nobody ever listens to Russell”). Het is wel een grappig stel bij elkaar. Ze nemen je constant in de maling en zijn zelden serieus. Het was onverwacht ook weer heel erg mooi weer en het water is nog steeds warm genoeg om te zwemmen. Echt waar, Michiel en Erica, het is nog steeds een stuk warmer dan met kerst!

Vogel Paradijs

Posted on March 26, 2005 by Cristel

Eindelijk gingen we naar Tiritiri Matangi. Een eiland ten noord-oosten van Auckland. Al een poosje wilde ik er heen maar was altijd te laat om nog te boeken. Nu had ik ruim 3 weken van te voren geboekt. Dat heeft natuurlijk wel het nadeel dat je absoluut niet weet wat voor weer het gaat worden…… Eerst even over het eilandje. Het is een eilandje van ongeveer 4 km lang en het is een zgn. scientific reserve. Dat betekent dat ze er erg veel onderzoek doen naar vogels en bomen/planten die van nature in NZ voorkomen. Bijna uitgestorven vogels worden daar uitgezet omdat ze de habitat goed kunnen controleren en er zijn geen predatoren op het eiland behalve dan de natuurlijke. Nieuw Zeeland heeft een aantal van dit soort eilanden maar er zijn maar weinig waar je als normaal sterveling ook heen mag. Maar goed het weer dus. Na ruim 2 en halve maand van droogte en hitte was het gisterochtend ineens omgeslagen in storm en hoosbuien. Ik dacht al dat ze het af zouden lassen maar, nee, het berichtje bij de bootmaatschappij gaf aan dat de tocht gewoon doorging. Dus maar regenjassen meegenomen alles in plastic zakken gedaan zodat het niet al te nat zou worden en naar de ferry. Eenmaal op het water leek het weer een beetje op te knappen maar de golven waren nog behoorlijk hoog als gevolg van de storm van die nacht. Een beetje “bumpy” was het wel. Eenmaal op Tiritiri aangekomen begon de zon te schijnen en konden de regenjassen opgeborgen worden. We werden in groepjes verdeeld om met een gids mee te gaan zodat hij kan uitleggen welke vogeltjes je waar kunt vinden en wat kan vertellen over het eiland. Patrick en ik werden bij Simon ingedeeld, samen met onder andere een verwoed vogelaar, die bleek naderhand wel een beetje vermoeiend….. Na 2 uur wandelen door nog voornamelijk nog origineel bos en de oudste Pohutekawa boom ( waarschijnlijk ouder dan 600 jaar!) bewondert te hebben konden we zeggen dat we al een hoop van de aanwezige vogelsoorten hadden gezien. Een stitchbird (zegt heel handig “stitch”), bellbirds. De bellbird maakt een heel apart geluid. Eigenlijk zingt ie meer dan dat het een geluid is. Het lijkt wel wat op de tui en nu ik hem weer hoorde, besefte ik me dat Erica en ik bij lake Taupo in januari naar een grote vogel hebben staan zoeken die we bij dat geluid vonden passen, niet wetend dat het een bellbird was en dat het eigenlijk maar een klein vogeltje met een enorm geluid is. Wat ik heel leuk vond dat we die eindelijk gezien hebben zijn: Saddlebacks en Kokako’s. De laatste twee zijn zgn. watlle birds. Ze hebben 2 “wattles” aan hun wangen hangen. Die van de Kokako heb ik wel goed kunnen zien nu maar die van de saddleback ging toch nog niet zo goed. De meest bizarre vogel die we zijn tegengekomen is wel de Takahe. Ik wist niet meer als dat het een grote Pukeko (ook wel moeras hoen genoemd) maar hij ziet er echt veel vreemder en prehistorischer uit. Kan tot 3 kilo wegen en is ongeveer 60 cm groot met een enorme rode snavel en blauw groen gekleurd lichaam. Hij kan niet vliegen en is niet bang van mensen. Wat op Tiritiri wel wat problemen op levert omdat mensen denken dat het leuk is om de beestjes te voeren of te aaien en de snavel is niet alleen groot maar ook erg krachtig net als de klauwen……We hebben gelunched op het gras bij de vuurtoren uitkijkend over de zee tussen de Takahe en zijn daarna nog een eindje op ons zelf gaan wandelen. Het is echt een prachtig eiland met verschillende soorten bos en graslanden en dan al die vogels. Het is een beetje een ervaring alsof je voor het eerst duikt en onder water niet weet waar je moet beginnen met kijken zoveel vissen zijn er. Langs de tracks die zijn aangelegd staan her en der bankjes als je daar dan gaat zitten komt er vanzelf op een gegeven moment wel een leuk vogeltje voor je in een waterbak o.i.d. zitten. Zoals de Popokateao of Whitehead en de Kakariki of Red crown Parakeet .