Cristel » Biosecurity

Wandelen door de tunnels van Waitakere Ranges

Cristel — Wed, 11 Apr 2007 08:50:04 +0000

Eens per jaar gooit Watercare de tunnels open in de Waitakere Ranges. Deze tunnels zijn gebouwd voor het kleine treintje wat gebruikt is voor de bouw van de dammen en nu nog gebruikt wordt voor onderhoud en soms ook voor passagiers. Oxfam organiseert deze wandeling en je betaald een kleine toegangsprijs voor water in de rest van de wereld.

Ik was nog nooit in de buurt van de upper Nihotupu geweest (dat is de dam waar je rondom loopt) dus het leek me wel wat om eens te gaan kijken.

Je rijdt naar het Arataki Visitors centre en er stonden daar een hoop auto’s. Gelukkig kon ik de auto nog kwijt bij de nursery. Het was allemaal heel keurig georganiseerd met parkeer hulpen op de verschillende plekken dat je kon parkeren. Dan stap je in een bus die je naar het startpunt van de wandeling brengt. Je betaald daar je toegang en gaat op weg. De wandeling is en heel gemakkelijke wandeling. Heel plat en rustig. Het weer was goed en het had een poos niet geregend dus ook redelijk droog, voor de ranges dan. Er werden zaklantaarns uitgedeeld voor de stukjes door de tunnels. Maar het was eigenlijk wel zo leuk om je weg zo te vinden. Lage plafonds en glibberige moddervloeren maken het wel zo grappig.

De dam was behoorlijk leeg. Krijg je wel heel grappige kleuren op de wanden. Verder weinig vogeltjes gezien maar dat komt denk ik ook wel door het gekwetter van al de mensen die er wandelden.

Aan het eind van de wandeling stond er weer een bus klaar om me terug te brengen naar de parkeerplaats.

Motutapu in het nieuws

Cristel — Tue, 13 Jun 2006 01:25:43 +0000

Eindelijk weer eens een heel weekend naar Motutapu. Er moest een stuk grond klaargemaakt worden voor de plant dag van volgende week. Heb ik ook gelijk een smoes om niet naar de plantdag te hoeven.

Het was wel een beetje een apart weekend want op zondag was er ineens een complete kermis aan de gang. We hadden er al wat van gemerkt omdat we ineens geen auto’s tot onze beschikking hadden om ons van Rangitoto naar Motutapu te vervoeren. Wat was er aan de hand? DOC (Department of Conservation) wilde een aankondiging doen op het eiland om te vertellenÂ dat Little Barrier (ook een eiland in de Hauraki Gulf maar dan onbewoond) geheel pest vrij is en dat ze nu gaan beginnen aan Rangitoto/Motutapu. Dat wilden ze met wat luid gebrul doen dus kwam de minister zelf, de burgemeester van Auckland, een hoge pief van de regionale council en…….. Helen Clark zelf.Â Vergezeld van de nodige pers moesten die allemaal van Auckland naar het eiland gebracht worden. Twee boten en 2 helikopters kwamen er aan te pas. Bridget had ons (werkers op het eiland) gevraagd om vooral ook te komen en dan wel in ons werk kloffie zodat het duidelijk zou zijn wie er het eigenlijke werk doen. We zijn dus braaf in het kleine Suzuzki truckje (ook wel TT (trev’s truck) of soms Suzi SuzukiÂ genoemd) naar beneden naar Home Bay gegaan. Wel allemaal iets aan van de Motutapu Trust zodat we duidelijk zichtbaar zouden zijn. Na een poos wachten kwamen de helikopters eindelijk aan en stapte alle hoge pieten uit. Keurig op traditionele Maori wijze werden ze verwelkomd door leden van de Iwi die zich verbonden voelt aan Motutapu (vooral op dit soort gelegenheden) en DOC mensen. Er liepen 2 security mannetjes achteraan, waarvan een wel een beetje lachwekkend. Hij had zo’n zonnebril op en zijn jasje was te klein zodat zijn kogelvrije vest eronderuit bulkte. Maar voor al die hoge pieten zo weinig security dat is toch wel leuk, dat dat kan hier.

Iedereen deed zijn zegje over hoe mooi Motutapu wel niet is en hoe een groots project het gaat worden om het pestvrij te maken. Alles werd opgenomen door de media en ik heb zelfs een link voor het nieuws itempje Motutapu in het Nieuws (filmpje) . Na de speeches was Bridget zo bijdehand om ale hoge pieten een Motutapu pet aan te bieden en als ik me niet vergis kun je in het filmpje Chris Carter (de minister) ook met een pet van Motutapu op zien.

Broodjes werder verzorgd door DOC beetje rondgewandeld en de overgebleven broodjes voor Trevor gescoord en we konden weer aan het werk. Wat goed is aan zo’n bezoek is te zien dat er mensen achter het project staan en hopelijk krijgen we nu wat meer funds en aandacht zodat meer mensen komen planten en wieden.

Het houdt ook nooit op!

Cristel — Mon, 06 Mar 2006 07:54:21 +0000

Gister weer naar “mijn” eiland geweest. Ik was er ongeveer een maand niet geweest en wat kunnen de mothplant zaden groeien zeg, in die tijd. Eerst braaf een grid van Russell gedaan maar na de lunch werd er weer gerebelleerd. We waren alleen met de oude garde en wij weten natuurlijk zelf wel hoe het moet. We rijden dan langs paddock 14 en zien vanaf de weg een mothplant uitbarsting en moeten dat natuurlijk wel “even” aanpakken, vooral als er grote pods aanhangen. De bush is echter zo dicht dat er wel iemand op de weg moet blijven staan om de richting aan te geven waar ongveer de mothplant zit. Maar ja dan moet je wel zien waar de bush bashers zitten in die bush. We hebben het zo gedaan dat ze dan aan de boom schudden die ze als eerste zagen dus als je vanaf de weg kijkt zie je af en toe zo’n boomkruin schudden en dan kun je links omhoog en bij de vierde cabage tree zit de mothplant. Het komt er op zo’n middag op neer dat je daar dan toch niet de 2 voorspelde minuten over doet maar 2 uur want je rolt van de enige uitbarsting in de andere. Je kunt natuurlijk denken dat het geen zin heeft omdat we vorig jaar ook zoveel weggehaald hebben en nu zit het er weer, maar we zien toch wel verbetering. Het is duidelijk minder dan vorig jaar dus het is beter om nu vol te houden enzoveel mogelijk zaaddozen te verzamelen. Wat je nu ook ziet is dat de jonge mothplantjes onder de dichtere bush nu dood gaat aan het eind van de zomer; bijna geen licht en water. Dat is ook wel goed om te zien. Dus ondanks dat het lijkt of er nooit een eind aan komt gaan we toch door!

Wetland symposium en oje wat zijn er toch veel soorten onkruid!!!

Cristel — Sat, 25 Feb 2006 09:40:51 +0000

Vanaf donderdag tot vandaag heb ik een wetland symposium bijgewoont georganiseerd door de New Zealand Wetland trust. Het thema was restauratie van wetlands en de successen tot nu toe. Na deze twee dagen heb ik wel geleerd dat het nodig is dat men elkaar moed in praat door de successen te vieren. Ik moet zeggen dat ik er heel veel geleerd heb. Ik heb me nooit zo gerealiseerd dat wetlands functioneren als een soort “nieren” van de aarde. Al het vieze met te veel nutrienten verrijkte water wordt als het ware gefilterd en schoongemaakt in de wetlands. Nieuw Zeeland is al zo’n 80% van het vroegere wetland kwijt. En een groep enthousiaste ecologen probeert wat er nog is te redden en wat een nog weer terug te brengen is, terug te brengen. Twee dagen lang ben ik gebombardeerd met informatie over hoe je wetlands weer in oude staat kunt herstellen, wat de valkuilen zijn en waar je allemaal aan moet denken. We willen namelijk op Motutapu ook gaan beginnen met het restaureren van de natte gebieden. Op het eiland zijn de stromen en natte gebieden helemaal volgegroeid met Kikuhe en dat willen we natuurlijk veranderen in leuke locale zegge en andere moerasplanten. Ik heb ook wel weer geleerd dat het begrip onkruid wat groter is dan verwacht. Wilgen, onkruid? Maar ja, het is echt zo, die veranderen de samenstelling van het water en de bodem waardoor de lokale plantjes het loodje leggen en de visjes en de “eels” verdwijnen. Donderdagavond werden we ook nog getrakteerd op een lezing van David Bellamy. Ik had persoonlijk nooit van hem gehoord, en ik heb nog wel biologie gestudeerd, maar het is een nogal kleurrijke beroemde (of beruchte) botanist. Hij is alleen niet meer de jongste en ik had het idee dat zijn woorden een beetje in zijn baard verdwenen maar ik heb me best vermaakt met zijn verhalen die hij vertelde. Hij had alle wetenschappers in de zaal op de kast omdat hij zijn stokpaardje van stal haalde en probeerde te bewijzen dat er geen “global warming” is, het kyoto verdrag geldverspilling en dat we beter allemaal kunnen proberen om de aarde weer beter in balans te krijgen door bijvoorbeeld beter voor de wetlands te zorgen, er voor te zorgen dat boeren met behulp van overheden beter omgaan met de landschappen waarin ze boeren, etc. Nieuw Zeeland heeft, geloof ik, 6 RAMSAR sites. Ramsar is de naam van een conventie uit ‘71 over Wetlands. De landen die er bij aangesloten zijn kunnen wetlands die van internationaal belang zijn nomineren als Ramsar sites. Het zijn vaak locaties waar veel trekvogels komen en daar heeft Nieuw Zeeland er ook een aantal van. Vandaag zijn we op een fieldtrip geweest naar een groot wetland (voor Canadeze begrippen erg klein heb ik begrepen maar het was een wetland van 1700 ha!!). Er moet daar nog veel aan gebeuren maar ze zijn al een aardig eind op weg. We zijn ook op bezoek geweest bij een boer die een meertje op zijn land heeft en besefte dat het helemaal dood was en er niets meer groeide. Hij heeft toen een aantal maatregelen genomen, waaronder niet meer direct afwateren op het meer maar via het wetland, geen stikstof meer gebruiken in de mest en een hek om het meer zodat er geen koeien meer konden bij komen. Verder heeft ie alle wilgen en ander onkruid weggehaald en in 6 jaar tijd staat het helemaal vol met lokale planten, zijn weilanden zijn er beter aan toe omdat het meer meer water heeft en dus zijn weilanden niet meer uitdrogen in de zomer, het water is helder zit vol met alen en eenden. Dat geeft toch wel veel hoop, zo’n verhaal, moet ik zeggen.

Karori Wildlife Sanctuary

Cristel — Thu, 10 Nov 2005 19:20:41 +0000

Afgelopen dagen ben ik in Wellington geweest voor een GIS user group congres. Dat was erg leuk zelfs leerzaam en het eten en het feesten was ook erg gezellig. Woensdagmiddag hadden we nog wat tijd over tussen het eind van de conferentie en onze vlucht van 4 uur ‘s middags en het was zowaar ongelooflijk mooi weer (in tegenstelling toen we er zondag aankwamen; je komt uit 21 graden zonnig Auckland en wordt in winderig bewolkt 13 graden Welington gegooid, brrrr) dus om nou eens niet te gaan shoppen zijn mijn baas en ik naar het Karori Wildlife Sanctuary gegaan. Dat is een echte aanrader, voor iedereen die nog eens tijd over heeft in Wellington. Het is eigenlijk heel dicht bij de stad. Nog geen 10 minuten rijden, vind je 250 ha bush. Er zijn 2 grote reservoirs in het reservaat, zodat je een gevarieerde omgeving heb van bush en wetland. Sommige vogels worden bijgevoerd zoals de “Kaka” een kleine papagaai achtige. We waren precies op tijd voor het bijvoederen wat er voor zorgden dat we er een flink aantal hebben gezien, zowel van dichtbij als ook vliegend over de vallei terwijl we op de dam van stonden. Als deze papagaaien vliegen kun je goed de rood bruine onderkant van hun vleugels zien, erg mooi. Het geluid wat ze maken is wat minder mooi, een soort oude deur die krakend open gaat. Veel tuis gezien, eigenlijk nog nooit zoveel bijelkaar en een leuk eendje genaamde scaup. Weet niet zo goed of het een eendje of een fuut is want het duikt onderwater en zwemt echt hele einden onder water.

Olifant vermoordt in de Waitakeres?

Cristel — Mon, 17 Oct 2005 18:44:21 +0000

Ik was nog iets vergeten van ons bezoek aan de dam. Tijdens het praatje van de Ark in the Park dame wees ze ook op een struik die daar stond, een Tutu . Ze wees op een beetje een kaalgevreten takje en vertelde dat de struik erg giftig is, dat het zelfs een olifant kan vellen. Er was een olifant geweest van een rondtrekkende circus die een hapje van die lekker uitziende bladeren nam en vervolgens dood neer viel. Het was een beetje verwarrend omdat ze op dat kaalgevreten takje wees… De dam ligt echt een eind van de bewoonde wereld en waarom zou daar een olifant van het circus zijn en waarom had dat niet in de krant gestaan????? Patrick stelde gelukkig de handige vraag wanneer dat dan gebeurt was en het antwoord was: “oh somewhere in the 1880’s…….”

Mooie foto’s van Motutapu

Cristel — Wed, 14 Sep 2005 23:00:26 +0000

De periode van boompjes planten is weer voorbij en het is nu weer zaak om de onkruiden te lijf te gaan. Van Bridget Winstone (een van de mensen van de trust) kreeg ik een paar foto’s om te gebruiken op mijn weblog. Ze staan al op flickr maar ik dacht, ik zal ze hier ook maar eens plakken.

Deze eerste is het uitzicht op Rangitoto en Motutapu. In het midden zie je nog net de brug tussen de twee eilanden. Rangitoto is helemaal bebosd zoals je ziet en Motutapu is veel meer grasland. Aan de linkerkant is ook de baai Islington bay (Izzy bay in de volksmond) te zien waar de ferry aanlegd als we met genoeg mensen zijn anders worden we op Rangitoto Wharf gedropt dat is een stuk verder. Een rit achter in de pickup truck over scoria is niet altijd even fijn (het hangt van de chauffeur af, als Neil rijdt en Ken zit achterin dan is het niet echt aangenaam)

Dit is het gebied waar we onze meeste tijd doorbrengen. De Home bay Area. Je ziet in de verte net waar het strand begint. Deze foto is al wat ouder want het is nu al een stuk beboster en dit jaar hebben we er weer een hoop boompjes bijgeplant. Als het mooi weer is lunchen we aan het strand van Home Bay en in de zomer wordt er ook gezwommen. In home bay staat ook het oudste huis van het eiland. De “Reed Homestead”; dit is het originele huis van meneer Reed die ooit eigenaar was van het eiland. De trust beheerd het huis en ze hebben net goedkeuring gekregen om het op te knappen. Het wordt een informatie centrum. Ik hoop dat er ook wat slaap faciliteiten worden gemaakt want het is echt een geweldige locatie.

De laatste foto is een grapje. Bridget (de fotografe) vindt altijd dat ze foto’s moet hebben van mensen die lol hebben in wieden zodat ze op deze manier meer mensen trekt. Ik weet niet of deze foto daar aan mee helpt. In mijn rechterhand heb ik een mothplant pod, een grote, en in de andere hand de wortels van de akelige klimmer en kruiper. Ik meen me te herinneren dat we met deze zeker 5 minuten bezig geweest zijn om de wortels te volgen en we kwamen zeker 40 meter verder uit dan waar de pod hing.

Geen Mothplant maar boompjes planten

Cristel — Sun, 29 May 2005 20:18:41 +0000

Het heeft eindelijk genoeg geregend om te gaan planten. Gister was het zover. De eerste plantdag van dit seizoen. Geen al te grote groep. Een man of 30; na de korte ferry overtocht in 3 pick-ups geladen en meteen naar de site waar al 1500 kleine boompjes ongeduldig stonden te wachten om in de grond gestopt te worden. Eerst een kleine uitleg hoe de boompjes te planten (met de worteltjes naar beneden) en hoe ver uit elkaar en dat ze niet graag allemaal keurig rijtjes hebben. Maar toen mochten we toch aan de gang gaan. De grond is ongelooflijk mooi en het was erg makkelijk gaten spitten, maar het is best moeilijk om random gaten te spitten zonder een patroon te krijgen. Het is wel heel gezellig om zo met zijn allen een beetje in de grond te graven en boompjes te planten. Het was ook heel redelijk weer, zonnetje ook nog af en toe, alleen een beetje veel wind. Wij konden lekker in de luwte gaan zitten gedurende de lunch maar ik had wel medelijden met de nieuw geplantte boompjes die daar nu zo meteen in de volle wind stonden. Tot verbazing van de organisatie zaten de boompjes allemaal in de grond om kwart voor 2….. Dat maakte het wel mogelijk om eindelijk eens het wandelpad te lopen wat door de eerste aanplant loopt. Gelijk natuurlijk wat gewied want juist zo langs de randen van het pad vind je veel onkruid. De dag werd afgesloten met een sizzle (bbq met worsten) en een hobbelige rit over Rangitoto omdat het tij zo laag was dat de ferry ons niet kon komen ophalen vanaf de normale plek. Rangitoto is zo hobbelig omdat dat de vulkaan is (aan de uitbarsting daarvan 700 jaar geleden dankt Motutapu de mooie grond)en bestaat uit hard geworden lava. Om 5 uur weer thuis. We hadden wel gehoopt op wat regen voor de boompjes maar als ze op Motutapu hetzelfde weer hadden als in West Auckland vannacht weet ik niet of de boompjes er nog wel staan. Het heeft ongelooflijk hard gewaaid geregend en gehageld……..

Houdt ze nou nooit op over de moth plant!!

Cristel — Sun, 03 Apr 2005 20:14:31 +0000

Ja, maar deze zondag was het toch wel weer speciaal. Patrick is meegeweest om te gaan wieden. Eerst een rottig stuk bramenbos weggekapt met 17 man en vervolgens in de aanplant om mothplant te rooien en wat vooral een prioriteit was, de pods te verzamelen die worden dan later verbrand. Patrick en ik werkte samen in een groepje met 4 andere heren, Ken, Neil, Tai en Tim. En tja, je geeft kerels machetes en grote scharen in de hand en ze zien de mothplant niet eens meer (Patrick had ook een machete..)…… In plaats daarvan hebben ze grote bossen “inkweed” en “apples of sodom” omgehakt en ze bleven ook al niet binnen de uitgezette route tot ergernis van Russell (die heeft meestal zo’n beetje de leiding over de operaties maar zoals de heren al meldden “nobody ever listens to Russell”). Het is wel een grappig stel bij elkaar. Ze nemen je constant in de maling en zijn zelden serieus. Het was onverwacht ook weer heel erg mooi weer en het water is nog steeds warm genoeg om te zwemmen. Echt waar, Michiel en Erica, het is nog steeds een stuk warmer dan met kerst!

Vogel Paradijs

Cristel — Fri, 25 Mar 2005 23:39:37 +0000

Eindelijk gingen we naar Tiritiri Matangi. Een eiland ten noord-oosten van Auckland. Al een poosje wilde ik er heen maar was altijd te laat om nog te boeken. Nu had ik ruim 3 weken van te voren geboekt. Dat heeft natuurlijk wel het nadeel dat je absoluut niet weet wat voor weer het gaat worden…… Eerst even over het eilandje. Het is een eilandje van ongeveer 4 km lang en het is een zgn. scientific reserve. Dat betekent dat ze er erg veel onderzoek doen naar vogels en bomen/planten die van nature in NZ voorkomen. Bijna uitgestorven vogels worden daar uitgezet omdat ze de habitat goed kunnen controleren en er zijn geen predatoren op het eiland behalve dan de natuurlijke. Nieuw Zeeland heeft een aantal van dit soort eilanden maar er zijn maar weinig waar je als normaal sterveling ook heen mag. Maar goed het weer dus. Na ruim 2 en halve maand van droogte en hitte was het gisterochtend ineens omgeslagen in storm en hoosbuien. Ik dacht al dat ze het af zouden lassen maar, nee, het berichtje bij de bootmaatschappij gaf aan dat de tocht gewoon doorging. Dus maar regenjassen meegenomen alles in plastic zakken gedaan zodat het niet al te nat zou worden en naar de ferry. Eenmaal op het water leek het weer een beetje op te knappen maar de golven waren nog behoorlijk hoog als gevolg van de storm van die nacht. Een beetje “bumpy” was het wel. Eenmaal op Tiritiri aangekomen begon de zon te schijnen en konden de regenjassen opgeborgen worden. We werden in groepjes verdeeld om met een gids mee te gaan zodat hij kan uitleggen welke vogeltjes je waar kunt vinden en wat kan vertellen over het eiland. Patrick en ik werden bij Simon ingedeeld, samen met onder andere een verwoed vogelaar, die bleek naderhand wel een beetje vermoeiend….. Na 2 uur wandelen door nog voornamelijk nog origineel bos en de oudste Pohutekawa boom ( waarschijnlijk ouder dan 600 jaar!) bewondert te hebben konden we zeggen dat we al een hoop van de aanwezige vogelsoorten hadden gezien. Een stitchbird (zegt heel handig “stitch”), bellbirds. De bellbird maakt een heel apart geluid. Eigenlijk zingt ie meer dan dat het een geluid is. Het lijkt wel wat op de tui en nu ik hem weer hoorde, besefte ik me dat Erica en ik bij lake Taupo in januari naar een grote vogel hebben staan zoeken die we bij dat geluid vonden passen, niet wetend dat het een bellbird was en dat het eigenlijk maar een klein vogeltje met een enorm geluid is. Wat ik heel leuk vond dat we die eindelijk gezien hebben zijn: Saddlebacks en Kokako’s. De laatste twee zijn zgn. watlle birds. Ze hebben 2 “wattles” aan hun wangen hangen. Die van de Kokako heb ik wel goed kunnen zien nu maar die van de saddleback ging toch nog niet zo goed. De meest bizarre vogel die we zijn tegengekomen is wel de Takahe. Ik wist niet meer als dat het een grote Pukeko (ook wel moeras hoen genoemd) maar hij ziet er echt veel vreemder en prehistorischer uit. Kan tot 3 kilo wegen en is ongeveer 60 cm groot met een enorme rode snavel en blauw groen gekleurd lichaam. Hij kan niet vliegen en is niet bang van mensen. Wat op Tiritiri wel wat problemen op levert omdat mensen denken dat het leuk is om de beestjes te voeren of te aaien en de snavel is niet alleen groot maar ook erg krachtig net als de klauwen……We hebben gelunched op het gras bij de vuurtoren uitkijkend over de zee tussen de Takahe en zijn daarna nog een eindje op ons zelf gaan wandelen. Het is echt een prachtig eiland met verschillende soorten bos en graslanden en dan al die vogels. Het is een beetje een ervaring alsof je voor het eerst duikt en onder water niet weet waar je moet beginnen met kijken zoveel vissen zijn er. Langs de tracks die zijn aangelegd staan her en der bankjes als je daar dan gaat zitten komt er vanzelf op een gegeven moment wel een leuk vogeltje voor je in een waterbak o.i.d. zitten. Zoals de Popokateao of Whitehead en de Kakariki of Red crown Parakeet .

Meer wieden op Motutapu

Cristel — Mon, 21 Mar 2005 23:20:11 +0000

Afgelopen zondag mijn tweede “weeding day” op Matutapu. Ik kende dit keer al wat meer mensen en verder was een hele groep mensen van leeftijd dus het beloofde zeker gezellig te worden. Voor het eerst kennis gemaakt met Russell. Dit is de man die ook de strategieeen bedenkt voor de herbeplanting en er al vanaf het begin bij betrokken is. Onder zijn leiding zouden we even in een ochtendje wat dooie bramen rooien die ze al eerder hadden gespoten. Dat is niet zo makkelijk als het klinkt. Dooie bramen zijn stug en geven niet mee en bovendien groeide er onder de bramen hopen distels en jonge “Apples of Sodom” De appeltjes lijken een beetje op kleine eikjes maar dan vol met grote doornen. De appeltjes zijn niet eens eetbaar! Na een ochtend ploeteren waren we nog niet eens halverwege maar het werd echt te heet om nog verder te werken. Een van de dames die toch al eigenlijk in de nursery had willen werken viel flauw…… Affijn de lunch aan het strand en zwemmen in zee maakte de zware ochtend wel weer goed. ‘s Middags heb ik me bezig mogen houden met het verzamelen van Kanuka zaad. De Kanuka wordt ook wel Tea Tree genoemd omdat men van de blaadjes thee maakte. Nu wordt er nog steeds olie uit gewonnen. Maar op Motutapu worden de zaadjes verzameld om in de nursery nog meer bomen te kweken en verder te kunnen uitplanten op het eiland. Het was weer een heel leuke dag met veel discussies op de boot terug (die doet er nu eenmaal 2 uur over……en heet de “mail run”) over hoe het verder moet met het herbeplanten van het eiland.

Invasion of the Body Snatchers?

Cristel — Tue, 08 Mar 2005 19:55:37 +0000

Na het weekend van wieden zijn Patrick en ik wat beter in eigen tuin gaan kijken en hebben we gezien dat er in onze tuin toch ook wat akelige onkruiden stonden waaronder de moth plant. Dus hebben we die bij de wortel gevat en eruit gerukt. De grotere vruchten geplukt.

Patrick vond ze lijken op de “pods” van “Invasion of the Body Snatchers” dus hebben we ze aan stukken geknipt zodat ze echt niet rijp kunnen worden…….

Onkruid wieden op Motutapu

Cristel — Sun, 06 Mar 2005 20:32:42 +0000

Gister, een stralende zondag, ben ik met 17 andere vrijwilligers gaan werken aan de herbeplanting van een eiland in de Hauraki golf voor Auckland; Motutapu. Het eiland is zo’n 150 jaar geleden door 1 eigenaar gekocht en die is gaan boeren op dit eiland. Het heeft ooit helemaal vol met bush gestaan maar is nu bijna geheel een grasvlakte. De stichting Motutapu wil graag proberen om 20 % van het eiland weer bush te maken maar zoals alle plekken in Nieuw Zeeland hebben ze hier ook problemen met “intruders”. Zowel beestjes als planten. Beestjes in de vorm van ratten, possums, wallaby’s, stoats, wilde katten, etc. Ze hebben de wallaby’s al terug naar AustraliÃ« gestuurd en de possums gewoon uitgeroeid maar de andere beestjes wonen er nog. Wat we gister gedaan hebben is de zgn. moth plant aanpakken. Dit is en klimplant die die nieuwe boompjes verstikt. Om 9 uur ging de boot naar het eiland. Dan zitten de vrijwilligers nog een beetje onwennig bij elkaar. Op het eiland worden we met 2 pick-up trucks vervoerd naar de “nursery” waar ze de nieuwe aanplant zelf uit zaad opkweken. Daar aangekomen worden we verdeeld in een groep die het niet erg vind om vies te worden en wel tegen de warmte kan en een groep die in de nursery blijft werken. Het leek me wel leuk om een keer goed in de bush rond te stampen dus ging ik leuk met de groep die het niet erg vond om vies te worden mee. Weer in de pick-up trucks over het eiland gescheurd totdat we bij een stuk aan plant bush komen. Er staat wel een hek omheen, vanwege de schapen en op elk paaltje staat een nummer en een richting waarin je moet lopen om je strookje te kunnen wieden. Ik wordt als nieuweling ingedeeld bij Ken, Thai en Alex. Alex is ook nieuw en komt uit Spanje, Thai is een veteraan en ik denk dat hij uit Japan komt maar ik weet het niet zeker. Ik het begin denk ik aldoor dat Ken Kim heet maar dat klinkt hier bijna het zelfde want als ik hem Kim noem heeft hij niet eens in de gaten dat ik geen Ken zeg…… Met zijn vieren vallen we de bush aan, dat wil zeggen de onkruiden. Het is grappig hoe snel je weet welke onkruiden eruit moeten en welke nieuwe plantjes zijn. Het blijkt ook wel dat ik bij ons in de tuin ook wel het een en ander eruit moet halen omdat het zulke verschrikkelijke onkruiden zijn. Vooral de moth plant. Hij ziet er leuk uit met witte bloemetjes en grappige vruchten maar maakt alle bomen waar hij in klimt uiteindelijk dood. Het is nogal een kruip-door-sluip-door werk om uit te vinden waar de worteltjes zitten en binnen de kortste keren zit je onder de schrammen en zaadjes van allerlei planten. De plant heeft ook een sap wat ontzettende vlekken geeft en enigszins brand op je huid. Het is wel leuk dat je binnen een uur het idee hebt dat je elkaar kent. Om half een worden we weer opgevist en naar het strand gebracht om een lunch (zelf meegebracht) te nuttigen en er was nog tijd om even te zwemmen. Na de lunch weer terug in de bush om nog meer planten eruit te rukken. Gelukkig was er na de middag sessie nog tijd om even in het water te springen voordat de ferry ons terug bracht. De ferry deed er op de heenweg een half uur over maar op de terugweg doet hij een zogenaamde mailrun en dat betekent dat de ferry langs nog 2 eilanden gaat voordat hij weer op weg gaat naar Auckland met het gevolg dat we na ruim anderhalf uur weer in auckland op de kade stonden. Wel erg leuk omdat je dan nog even de tijd hebt om met iedereen te babbelen. Het is in ieder geval zeker voor herhaling vatbaar!