Archive for the ‘Biosecurity’ Category
Wandelen door de tunnels van Waitakere Ranges
April 11th, 2007
Eens per jaar gooit Watercare de tunnels open in de Waitakere Ranges. Deze tunnels zijn gebouwd voor het kleine treintje wat gebruikt is voor de bouw van de dammen en nu nog gebruikt wordt voor onderhoud en soms ook voor passagiers. Oxfam organiseert deze wandeling en je betaald een kleine toegangsprijs voor water in de rest van de wereld.
Ik was nog nooit in de buurt van de upper Nihotupu geweest (dat is de dam waar je rondom loopt) dus het leek me wel wat om eens te gaan kijken.
Je rijdt naar het Arataki Visitors centre en er stonden daar een hoop auto’s. Gelukkig kon ik de auto nog kwijt bij de nursery. Het was allemaal heel keurig georganiseerd met parkeer hulpen op de verschillende plekken dat je kon parkeren. Dan stap je in een bus die je naar het startpunt van de wandeling brengt. Je betaald daar je toegang en gaat op weg. De wandeling is en heel gemakkelijke wandeling. Heel plat en rustig. Het weer was goed en het had een poos niet geregend dus ook redelijk droog, voor de ranges dan. Er werden zaklantaarns uitgedeeld voor de stukjes door de tunnels. Maar het was eigenlijk wel zo leuk om je weg zo te vinden. Lage plafonds en glibberige moddervloeren maken het wel zo grappig.
De dam was behoorlijk leeg. Krijg je wel heel grappige kleuren op de wanden. Verder weinig vogeltjes gezien maar dat komt denk ik ook wel door het gekwetter van al de mensen die er wandelden.
Aan het eind van de wandeling stond er weer een bus klaar om me terug te brengen naar de parkeerplaats.
Posted in Biosecurity, New Zealand | Comments (1)
Motutapu in het nieuws
June 13th, 2006
Eindelijk weer eens een heel weekend naar Motutapu. Er moest een stuk grond klaargemaakt worden voor de plant dag van volgende week. Heb ik ook gelijk een smoes om niet naar de plantdag te hoeven.
Het was wel een beetje een apart weekend want op zondag was er ineens een complete kermis aan de gang. We hadden er al wat van gemerkt omdat we ineens geen auto’s tot onze beschikking hadden om ons van Rangitoto naar Motutapu te vervoeren. Wat was er aan de hand? DOC (Department of Conservation) wilde een aankondiging doen op het eiland om te vertellen dat Little Barrier (ook een eiland in de Hauraki Gulf maar dan onbewoond) geheel pest vrij is en dat ze nu gaan beginnen aan Rangitoto/Motutapu. Dat wilden ze met wat luid gebrul doen dus kwam de minister zelf, de burgemeester van Auckland, een hoge pief van de regionale council en…….. Helen Clark zelf. Vergezeld van de nodige pers moesten die allemaal van Auckland naar het eiland gebracht worden. Twee boten en 2 helikopters kwamen er aan te pas. Bridget had ons (werkers op het eiland) gevraagd om vooral ook te komen en dan wel in ons werk kloffie zodat het duidelijk zou zijn wie er het eigenlijke werk doen. We zijn dus braaf in het kleine Suzuzki truckje (ook wel TT (trev’s truck) of soms Suzi Suzuki genoemd) naar beneden naar Home Bay gegaan. Wel allemaal iets aan van de Motutapu Trust zodat we duidelijk zichtbaar zouden zijn. Na een poos wachten kwamen de helikopters eindelijk aan en stapte alle hoge pieten uit. Keurig op traditionele Maori wijze werden ze verwelkomd door leden van de Iwi die zich verbonden voelt aan Motutapu (vooral op dit soort gelegenheden) en DOC mensen. Er liepen 2 security mannetjes achteraan, waarvan een wel een beetje lachwekkend. Hij had zo’n zonnebril op en zijn jasje was te klein zodat zijn kogelvrije vest eronderuit bulkte. Maar voor al die hoge pieten zo weinig security dat is toch wel leuk, dat dat kan hier.
Iedereen deed zijn zegje over hoe mooi Motutapu wel niet is en hoe een groots project het gaat worden om het pestvrij te maken. Alles werd opgenomen door de media en ik heb zelfs een link voor het nieuws itempje Motutapu in het Nieuws (filmpje) . Na de speeches was Bridget zo bijdehand om ale hoge pieten een Motutapu pet aan te bieden en als ik me niet vergis kun je in het filmpje Chris Carter (de minister) ook met een pet van Motutapu op zien.
Broodjes werder verzorgd door DOC beetje rondgewandeld en de overgebleven broodjes voor Trevor gescoord en we konden weer aan het werk. Wat goed is aan zo’n bezoek is te zien dat er mensen achter het project staan en hopelijk krijgen we nu wat meer funds en aandacht zodat meer mensen komen planten en wieden.
Posted in Biosecurity, New Zealand | Comments (2)
Het houdt ook nooit op!
March 6th, 2006
Gister weer naar “mijn” eiland geweest. Ik was er ongeveer een maand niet geweest en wat kunnen de mothplant zaden groeien zeg, in die tijd. Eerst braaf een grid van Russell gedaan maar na de lunch werd er weer gerebelleerd. We waren alleen met de oude garde en wij weten natuurlijk zelf wel hoe het moet. We rijden dan langs paddock 14 en zien vanaf de weg een mothplant uitbarsting en moeten dat natuurlijk wel “even” aanpakken, vooral als er grote pods aanhangen. De bush is echter zo dicht dat er wel iemand op de weg moet blijven staan om de richting aan te geven waar ongveer de mothplant zit. Maar ja dan moet je wel zien waar de bush bashers zitten in die bush. We hebben het zo gedaan dat ze dan aan de boom schudden die ze als eerste zagen dus als je vanaf de weg kijkt zie je af en toe zo’n boomkruin schudden en dan kun je links omhoog en bij de vierde cabage tree zit de mothplant. Het komt er op zo’n middag op neer dat je daar dan toch niet de 2 voorspelde minuten over doet maar 2 uur want je rolt van de enige uitbarsting in de andere. Je kunt natuurlijk denken dat het geen zin heeft omdat we vorig jaar ook zoveel weggehaald hebben en nu zit het er weer, maar we zien toch wel verbetering. Het is duidelijk minder dan vorig jaar dus het is beter om nu vol te houden enzoveel mogelijk zaaddozen te verzamelen. Wat je nu ook ziet is dat de jonge mothplantjes onder de dichtere bush nu dood gaat aan het eind van de zomer; bijna geen licht en water. Dat is ook wel goed om te zien. Dus ondanks dat het lijkt of er nooit een eind aan komt gaan we toch door!
Posted in Biosecurity | Comments (1)
Wetland symposium en oje wat zijn er toch veel soorten onkruid!!!
February 25th, 2006
Vanaf donderdag tot vandaag heb ik een wetland symposium bijgewoont georganiseerd door de New Zealand Wetland trust. Het thema was restauratie van wetlands en de successen tot nu toe. Na deze twee dagen heb ik wel geleerd dat het nodig is dat men elkaar moed in praat door de successen te vieren. Ik moet zeggen dat ik er heel veel geleerd heb. Ik heb me nooit zo gerealiseerd dat wetlands functioneren als een soort “nieren” van de aarde. Al het vieze met te veel nutrienten verrijkte water wordt als het ware gefilterd en schoongemaakt in de wetlands. Nieuw Zeeland is al zo’n 80% van het vroegere wetland kwijt. En een groep enthousiaste ecologen probeert wat er nog is te redden en wat een nog weer terug te brengen is, terug te brengen. Twee dagen lang ben ik gebombardeerd met informatie over hoe je wetlands weer in oude staat kunt herstellen, wat de valkuilen zijn en waar je allemaal aan moet denken. We willen namelijk op Motutapu ook gaan beginnen met het restaureren van de natte gebieden. Op het eiland zijn de stromen en natte gebieden helemaal volgegroeid met Kikuhe en dat willen we natuurlijk veranderen in leuke locale zegge en andere moerasplanten. Ik heb ook wel weer geleerd dat het begrip onkruid wat groter is dan verwacht. Wilgen, onkruid? Maar ja, het is echt zo, die veranderen de samenstelling van het water en de bodem waardoor de lokale plantjes het loodje leggen en de visjes en de “eels” verdwijnen. Donderdagavond werden we ook nog getrakteerd op een lezing van David Bellamy. Ik had persoonlijk nooit van hem gehoord, en ik heb nog wel biologie gestudeerd, maar het is een nogal kleurrijke beroemde (of beruchte) botanist. Hij is alleen niet meer de jongste en ik had het idee dat zijn woorden een beetje in zijn baard verdwenen maar ik heb me best vermaakt met zijn verhalen die hij vertelde. Hij had alle wetenschappers in de zaal op de kast omdat hij zijn stokpaardje van stal haalde en probeerde te bewijzen dat er geen “global warming” is, het kyoto verdrag geldverspilling en dat we beter allemaal kunnen proberen om de aarde weer beter in balans te krijgen door bijvoorbeeld beter voor de wetlands te zorgen, er voor te zorgen dat boeren met behulp van overheden beter omgaan met de landschappen waarin ze boeren, etc. Nieuw Zeeland heeft, geloof ik, 6 RAMSAR sites. Ramsar is de naam van een conventie uit ‘71 over Wetlands. De landen die er bij aangesloten zijn kunnen wetlands die van internationaal belang zijn nomineren als Ramsar sites. Het zijn vaak locaties waar veel trekvogels komen en daar heeft Nieuw Zeeland er ook een aantal van. Vandaag zijn we op een fieldtrip geweest naar een groot wetland (voor Canadeze begrippen erg klein heb ik begrepen maar het was een wetland van 1700 ha!!). Er moet daar nog veel aan gebeuren maar ze zijn al een aardig eind op weg. We zijn ook op bezoek geweest bij een boer die een meertje op zijn land heeft en besefte dat het helemaal dood was en er niets meer groeide. Hij heeft toen een aantal maatregelen genomen, waaronder niet meer direct afwateren op het meer maar via het wetland, geen stikstof meer gebruiken in de mest en een hek om het meer zodat er geen koeien meer konden bij komen. Verder heeft ie alle wilgen en ander onkruid weggehaald en in 6 jaar tijd staat het helemaal vol met lokale planten, zijn weilanden zijn er beter aan toe omdat het meer meer water heeft en dus zijn weilanden niet meer uitdrogen in de zomer, het water is helder zit vol met alen en eenden. Dat geeft toch wel veel hoop, zo’n verhaal, moet ik zeggen.
Posted in Biosecurity, New Zealand | Comments (3)
Karori Wildlife Sanctuary
November 11th, 2005
Afgelopen dagen ben ik in Wellington geweest voor een GIS user group congres. Dat was erg leuk zelfs leerzaam en het eten en het feesten was ook erg gezellig. Woensdagmiddag hadden we nog wat tijd over tussen het eind van de conferentie en onze vlucht van 4 uur ‘s middags en het was zowaar ongelooflijk mooi weer (in tegenstelling toen we er zondag aankwamen; je komt uit 21 graden zonnig Auckland en wordt in winderig bewolkt 13 graden Welington gegooid, brrrr) dus om nou eens niet te gaan shoppen zijn mijn baas en ik naar het Karori Wildlife Sanctuary gegaan. Dat is een echte aanrader, voor iedereen die nog eens tijd over heeft in Wellington.
Het is eigenlijk heel dicht bij de stad. Nog geen 10 minuten rijden, vind je 250 ha bush. Er zijn 2 grote reservoirs in het reservaat, zodat je een gevarieerde omgeving heb van bush en wetland. Sommige vogels worden bijgevoerd zoals de “Kaka” een kleine papagaai achtige. We waren precies op tijd voor het bijvoederen wat er voor zorgden dat we er een flink aantal hebben gezien, zowel van dichtbij als ook vliegend over de vallei terwijl we op de dam van stonden. Als deze papagaaien vliegen kun je goed de rood bruine onderkant van hun vleugels zien, erg mooi. Het geluid wat ze maken is wat minder mooi, een soort oude deur die krakend open gaat. Veel tuis gezien, eigenlijk nog nooit zoveel bijelkaar en een leuk eendje genaamde scaup. Weet niet zo goed of het een eendje of een fuut is want het duikt onderwater en zwemt echt hele einden onder water.
Posted in Biosecurity, New Zealand, Vakanties | Comments (1)