Zaterdag of geen zaterdag, toch maar een beetje bijtijds op. Kopje koffie op het platje en hop de auto weer in. Eerste stop is Rawene waar de pond nemen naar de overkant van de Hokianaga Harbour.

Rawene is en heel slaperig plaatsje waar de meeste mensen alleen komen om naar de overkant te gaan. We worden begroet door een local die heel verheugd is dat we uit nederland komen want dan kunnen we de Maori namen tenminstee fatsoenlijk uitspreken. Hij verteld ons dat dit gebied vooral aan de overkant is ontlsoten door nederalndse missionarissen die door london waren uitgezonden. De missionarissen waren blijkbaar goed in inburgeren want ze leren snel de taal spreken en waren goede maatjes met de locals.

Terwijl we staan te wachten onderzoeken de kleinere locals de auto op eetbare beestjes.

 

De pond blijkt een shuttle timetable te doen dus niet nog een kopje koffie drinken maar even wachten op de boot en dan zijn we zomaar aan de overkant. Aan de overkant is eigenlijk helemaal niets alleen nog meer slinger slanger wegen richting Ahipara. Nog even gedacht in Ahipara te gaan slapen maar het is eigenlijk niet zo’n leuk dorpje dus door gereden naar Kaitaia daar snel een moetel gezocht, de tank weer volgegeooid en op weg naar de Kaap. Besloten eerst naar de kaap te gaan en dan evenuteel op de terug weg nog naar het gumdiggers park te gaan. Wel even gestopt op 90 mile beach natuurlijk. Niet met de auto, eventjes gelopen. Voetjes in het water, het was niet eens zo koud.

Het was vloed dus er waren niet veel auto’s op het strand maar je mag er wel 100……

Verder in een keer doorgereden naar het puntje, niet te snel zodat we goed om ons heenkunnen kijken en zo min mogelijk helemaal verstoft worden, alhoewel je de voorbij razende tegenliggers toch niet kunt tegenhouden dus stoffig wordt je toch wel. Mooi uitzicht overal en eenmaal op de kaap niet eens zoveel wind. Wel een beetje veel om te picknicken maar het eten waait nog net niet van je broodje af dus het gaat goed. Aan de kant van de vuurtoren van Cape Reinga is bijna helemaal geen wind, een rare ervaring.

Wel hele mooie wolken partijen en een heel blauwe zee. Het is duidelijk dat het op de Tasman vandaag mooier weer is dan op de pacific dus nuje kunt wel een beetje het verschil zien tussen de twee zeeen.

Op de terugweg nog even gekeken of het gumdiggers park nog open (wel twee keer de afslag vorobij gereden……) maar dat was helaas al dicht. Wel een leuke route weer terug naar de weg gereden, komen een heel kline dorpje met een marae tegen in de middle of nowhere en een hoop ijsvogeltjes.  Ook nog even gestopt bij Haurora heads. een beetje stinkende modderplaatl war blijbaar wel veel schelpdiertjes zitten en het is ook heel populair en levert mooie plaatjes op.

 

Corrie nog even verplicht in het ancient Kauri kingdom meegesleurd maar dat  was wel goed want er waren een paar heel mooie beelden te zien.

 

Geheel stoffig weer terug in Kaitaia, waar niet zoveel te beleven is en we hebben dus een rustige avond voor  op het motel platje met een glaasje wijn dit keer.

Omdat we dus geen vervoer hadden en niet de hele dag in de nursery wilde werken (het is tenslotte vakantie) zijn Julia, Corrie en ik naar Rangitoto gelopen waar de ferry ons op zou pikken om 5 uur.

 

 Het is wel een beetje een lastige wandeling vanwege alle scoria dat maakt de paden erg hobbelig en niet erg stabiel. Rangitoto landschap is heel vreemd. Het is een lava veld waar her en der een bos zich gevestigd heeft en andere plekken zijn nog helemaal kaal of hebben alleen maar korstmos.

Er is bijna geen toplaag aan aarde dus de planten die er groeien zijn planten die met weinig toe kunnen. Niet altijd de meest kleurige planten. Veel kleine varens, mossen, bromelia achtigen en natuurlijk Pohutekawa’s.

Het was heel raar weer omdat het in Cormandel omweerde en dat konden we horen maar in Auckland was het mooi weer en Rangitoto wist niet helemaal wat het wou.

Het had ‘s morgens nog gehageld maar nu liepen we in onze shirtjes het toch al behoorlijk warm te hebben. Dat zorgt wel voor hele mooie plaatjes en uitzichten met mooie wolkpartijen.

Na een pak een beet 2 en een half uur kwamen we net op tijd bij de ferry aan waar Neil al met onze bagage stond te wachten (die hadden ze met de truck van Linda (DOC) naar Rangitoto gereden) en konden we bijna meteen de ferry oplopen en een welverdiend biertje drinken.

Allemaal natuurlijk een heel fijn 2007 gewenst; dat het alsjeblieft een beetje beter jaar zal zijn als 2006! Motutapu is misschien een beetje een rare keus om oud en nieuw te vieren maar ik heb eigenlijk nog nooit zo goed ontdekt wat Kiwis doen met oud en nieuw en er gingen mensen de 31ste naar het eiland dus dacht ik, waarom niet? Het oude jaar uitluiden met onkruid wieden voor Corrie (lekker in het kleef kruid!) en gorse vernielen voor mij, dat bevalt eigenlijk best goed. Het was lekker weer af en toe een state of mind die op druppels leek maar dat was wel lekker verkoelend en een heerlijke lunch bij home bay. Home bay was wel een tent city. Ik had nog nooit zoveel tenten daar op de camping gezien. Aan het eind van de middag gingen Ken en Russell weer naar huis en bleven we met Julia, Trevor en Neil achter. Neil had duidelijk geen alcohol vrije dag wat later op de avond wel goed te merken was maar het was toch heel gezellig met ons million dollar view en een beetje geklets. Zo tegen twaalven heeft Trevor (hij was de bob) ons naar een top van een helling gereden vanaf waar we goed overzicht hadden over de hele stad aan een kant en aan de andere kant een prachtige maan over zee. De skyline van de stad was zonder vuurwerk al erg kleurig en om 12 uur spoot het vuurwerk uit de sky tower. Wel raar dat je het dan niet hoort. Zo her en der zag je ook wel wat kleiner vuurwerk boven de stad afgaan maar vuurwerk is niet zo heel groot met oud en nieuw hier, dat is meer met Guy Fawkes. We zijn weer terug naar ons huis gereden en maar in bed gekropen zolang er nog stroom was (dat maakt het bed makkelijker te vinden). Neil moest natuurlijk nog terug naar het feest van de bach holders van Rangitoto maar hij heeft het nieuw jaar ingeluid met een “oje, wat als” ervaring. Op de terugweg zag hij ineens het voorwiel van de pick-up truck waarin we altijd vervoerd worden (ook achterin) en hij op dat moment reed voorbij rijden en zakte de auto naar een kant. Gelukkig was er niemand gewond en kon hij misschien iets soberder zo weer naar huis lopen. Het maakte wel dat we geen vervoer hadden op 1 januari en dus braaf Trevor geholpen hebben in de nursery. Voornemen voor oud en nieuw volgend jaar: “Ergens waar het warm is en met oliebollen”

Het was eindelijk echt mooi weer. Dus aan het eind van de ochtend toch maar bedacht een leuk tochtje te gaan maken. Helemaal naar het westen naar de ingang van de Manuakau Harbour, Whatipu. Onderweg even gestopt bij de Lower Nihotopu en de Lower Huia Dam. Overal bloeit de Manuka en dat ruik je ook. Alsof je door een honing vat loopt, zo ruikt het. De Lower Huia Dam was helaas niet zo vol dat er water in de overflow zat maar het was toch wel indrukwekkend. Het was wel moeilijk om er een foto van te maken. Vanaf Little Huia is er geen afsalt meer en ga je slinger slanger over een grint weg op weg naar Whatipu. Je hebt echt het idee dat je aan het eind van de wereld bent aangekomen. Maar bij Whatipu aangekomen staan dan toch weer wat auto’s en zitten een hoop mensen te picknicken. Eerst langs het moeras de grotten bezocht. De grotten op zich waren niet zo heel geweldig maar het paadje er naar toe zo tussen het moeras was wel erg grappig. Er is een hoog Jurassic Park gehalte in het landschap. Even wat gelunched in het gras en lekker lang uitgelegen en daarna toch maar eens de zee bezocht. Het strand van Whatipu is zwart, op het blauw/paarse af en heel heet aan de voeten zo met de zon erop. Dus snel de voetjes in het water om af te koelen. Daarna nog even op het strand gezeten maar het begon zo aan het eind van de middag toch weer snel af te koelen dus maar weer op weg en slinger slanger terug naar Hunters Park Drive voor een welverdiend biertje.