Ik denk dat ik maar opnieuw begin met zomaar wat nieuwe stukjes en foto’s die gemaakt zijn.

Het is ook zo ontmoedigend als je ergens weer aan wil beginnen en het eerste wat je ziet als je inlog in je “nieuwe” wordpress is :”WordPress 2.8.2 is available! Please update now”. Aaaarcchhhh niet weer……

Het gaat aldoor zo…ik wilde weer wat aan mijn fotos doen en een voorzichtige poging om mijn eerste blurb fotoboek te maken.  Ik had zomaar een half uur ofzo voor mijzelf…. En wat zie je:” A new iphoto version is available” of “your blurb software is outdated”….zucht…….

Net nog…ik schrijf een klein stukje hier om weer eens te beginnen…crashed het werknetwerk en foetsie is het stukje……

 

Nu ja, vol goede moed zal ik toch weer beginnen aan dit blog en  zal ik dit stukje maar eindigen met een vrolijk plaatje van flickr, gemaakt door Andries afgelopen zaterdag.

We zitten hier ook onder planning en niet onder informatie beheer wat betekent dat het werk een stuk inhoudelijker is een veel gevarieeerder, maar daar staat ook tegenover dat ik niet meer zelf dingen mag oplossen aan de meer technische kant van de databases, af en toe wel lastig maar het went wel.

Zoals je op de foto kan zien is het wel een erg hoog gebouw waar we zitten. Ik zit op de 9de verdieping en als ik me omdraai kan ik net de harbour bridge een stukje zien, verder een hotel en wat andere gebouwen.

Vanwege onze eigen verbouwingen thuis hebben we vorige week 3 nachten  in dat hotel geslapen en kon ik ‘s avonds en ‘s morgens naar mijn collega’s zwaaien….. We hebben wel vaker lol om de gasten in dat hotel. We hebben er eens een naakte man in het raam zien zitten die helemaal geen haast had…..en vorige week vertelde mijn collega, Irene, dat ze op twee verschillende verdiepingen een man een overhemd zag strijken en het strijken ging bijna synchroon!

Niet vanwege het uitzicht maar het werk en het vooruitzicht op een betaald zwangerschaps verlof heb ik hier maar als vaste werk kracht gesolliciteerd. Nu maar hopen dat ze tevreden met me zijn en me laten blijven.

Maar eerst heel vroeg gewekt door Jedi die in de kou een plasje wilde doen, buiten…. Vervolgens naar het meer om op een rad-boot ons ontbijt te nuttigen met prachtig ochtend licht over het meer. Het was wel erg koud zo op het dek maar heel erg mooi. Even snel de hond uitlaten en het was zover……….ons tochtje met het watervliegtuig. Onze pilote kon amper uit het raam kijken; ze was niet zo erg groot maar het was wel geweldig. Zo vanaf het water opstijgen onmiddelijk over de heuvels en het was zulk helder weer…..Overal rokende bergen en heuvels en spiegelgladde meren.

Een grote kloof bij Mt Tarawera waar ooit de pink terasses waren en de geyser die op dat moment net geyserde…….Veertig minuten was veel te kort en Andries moet nodig een digitale SLR camera want hij ging door de rolletjes film heen zoals pappa door film heen ging in Kenia…………

Met mijn kleine ixus ging het ook nog heel redelijk om er foto’s van te maken. Na de vlucht moesten we wel nieuwe filmpjes gaan halen, onszelf ook maar getracteerd op een ijsje en op weg gegaan naar Waihi. Bovenaan het meer van Rotorua nog gestopt bij een prachtige bron. Een beetje een vergeten lokatie want er was bijna niemand maar het water in het riviertje vanaf de bron was prachtig blauw. Bijna zoals de blue holes in Vanuatu door het witte zand op de bodem.

Grote forellen zwommen er in rond. Langs de kant stonden enorme rode naaldbomen. Heel hoog en recht.

De wandeling was niet heel duidelijk aangegeven want op een gegeven moment zaten we echt midden op de golfcourse. Het leek ons wel een mooie plek voor een brouwerij zo’n valleitje met een grote bron.

Verder naar Mt Maunganui, die ligt als een soort pukkel aan Taurunga vast via een heel smalle strook land, echt heel smal. Dat is goed te zien op google earth typ Mt Maunganui in in de search van google earth en je zult zien dat het een heel raar stukje land is. Maar natuurlijk wel met een prachtig mooie beach en een stuk waar hondjes wel mochten komen. Dus dat was fijn voor Jedi. Lekker door de branding rennen is tenslotte echt iets voor golden retrievers.

Via een enorme brug naar Taurunga gereden en toen door naar Waihi. We hadden wat moeite om ons B&B te vinden maar het was de moeite waard. Jedi had er een vriendje maar helaas vond het hondje daar Jedi wel wat vermoeiend. Voor ons was het ook wel een heel mooie B&B Gezellige mensen enorme tuin vol met allerlei kunstwerken en een prachtig onderkomen. Gezellig met de gashteer en gastvrouw een glaasje wijn gedronken. Vervolgens in het dorp een hamburger gehaald maar niet voordat we nog een filmrol gespendeerd hebben aan het raar verlichte pomphuis van de mijn (een ruine). Waihi is namelijk een oude mijn plaats. De mijn is een open mijn en voor Nieuw Zeelandse begrippen wel een enorm gat heel dicht bij het dorp. Ook dat is goed te zien op google earth……..

De volgende dag leek het niet zulk leuk weer te worden maar snel nadat we onderweg waren richting Coromandel werd het al weer wat mooier. Onder weg gestopt bij Hot Water Beach. Dat is wel grappig. Er lopen heten bronnen of stukken hete aarde onder de vloedlijn. Het was op dit moment vloed maar als je net even onder de vloedlijn je voeten in graaft voel je ineens dat het water eronder heet is terwijl de zee zelf al aardig koel is. Een heel vreemde sensatie, kokende tenen en bevroren kuiten……

We wilden nog langs Cathedral Cave gaan maar helaas was het al beetje laat en we moesten nog door de kronkel weg naar de andere kant van het schiereiland…. Uiteindelijk in Coromandel town aangekomen. Ik was daar al eerder met mamma geweest op een dag tripje maar het was nog even gezellig. Lekker onder de pepper tree gegeten… Helaas was het toen weer een beetje op en moesten we weer naar huis… Wel een heel mooie rit langs prachtige stukken kust en Jedi heeft keurig laten zien dat hij kan zwemmen….

Ook nog bij een heel mooie tuin geweest waar de hond helaas niet in mocht en ik hoorde aldoor een hond huilen maar gelukkig was hij dat niet. Een mooie waterval op het terrein en veel bloemen zelfs in dit seizoen…. Een mooie afsluiting van een mooi weekend met veel foto’s.

Er zijn er wat meer maar die staan nog niet allemaal op youtube…….

Vrijdag ochtend, bedacht vroeg weg te gaan maar door allerlei gedoe was het donderdag zo laat geworden dat we pas tegen een uur of half 10 wegreden. Heel Auckland gaat met goede vrijdag rijden dus het was best druk vooral het eerste stuk op de snelweg.

 

Zo tegen Tirau waren we wel erg gaar en hebben bij de goede herder en zijn enorme hond maar een kopje koffie gedronken. Een uur later was het nog steeds druk maar het schoot wel op zo wat later op de middag waren we in Rotorua en hadden ons huisdier vriendelijke motel gevonden. Het was zo vriendelijk dat ze zelfs wat paas leukigheidjes hadden voor Jedi, die daar natuurlijk erg blij meer was. Een late lunch genoten en toen toch maar eens op weg naar de stad zelf. Het rokende park in de stad was de eerste stop. Het is 6 maanden geleden geloof ik nog weer uitgebarsten met nieuwe modderpoeltjes etc. Helaas moest Jedi in de auto blijven want hondjes mochten er niet in. Hij was het er niet mee eens……….

Ik was al een paar keer eerder in dit park geweest, de laatste keer met Erica en Michiel, maar het zag er weer heel anders uit. Een van de meertjes was wel heel erg aan het stomen en borrellen en de kleuren waren heel erg mooi. Het water is of heel helder en op andere plekken weer melkig blauw en natuurlijk ruikt het er heerlijk……

Wilden toch maar een plekje vinden waar Jedi (de hond) ook wat kon rondkijken en zijn richting het museum (het oude badhuis en meest gefotografeerde gebouw in Rotorua denk ik) gegaan. Auto neergezet en langs het meer gelopen. Er zitten enorm veel vogels in het meer dus echt heel smerig kan het toch niet zijn met al die zwavel toestanden maar echt lekker ruikt het niet………

We konden niet meer leuk met een bootje mee die middag/avond dus het ontbijt voor de volgende dag geboekt op een boot met aansluitend een tochtje over het gebied met een watervliegtuig…

Hierna hadden we wel een biertje verdiend en we vonden zomaar een belgische tent en ik heb Andries kennis laten maken met bitterballen. Ik moest zo hard lachen toen ik dat zag maar ze smaakte best wel echt alhoewel ik niet echt een kenner ben. De eigenaren waren vlaams dus het was ook wel gezellig kletsen met ze.

 

 

Toen werd het toch echt tijd om weer richting Auckland te rijden. De oostkust is echt een stuk minder leuk dan de westkust om te rijden en Marsden Point is geen aanrader al staat er dat het een toeristische route is om te rijden! Nou alleen als je olie rafinaderijen een toeristische attractie vind! Gelukkig was Uretiti beach wel een leuk plekje en daar hebben we gelunched en nog even over het strand gewandeld. Lekker met spitstuur door Auckland rijden over de Harbour bridge maar gelukkig waren er nog veel mensen op vakantie dus was het niet al te erg. Voor het eerst over het nieuwe stukje snelweg gereden wat juist voor kerst geopend is. Vanessa (een van de Motutapu mensjes) heeft daar aan gewerkt en nu hoef je niet meer van de snelweg af als je van de Harbour bridge naar de 16 naar het westen wil. Wel heel gaaf hoor, het is een mooi stukje weg! Veilig en wel weer in huis aangekomen en dan begint het gewone werkleven weer.

Toch maar eerst de wandeling en wat een mooie wandeling! Puketi Forest heeft niet zozeer de grootste gigantische Kauri maar vooral heel veel grote bomen. Je kunt je bijna voorstellen hoe het er ooit uitgezien moet hebben met al die indrukwekkende bos giganten. Bij de ingang is ook en kaartje  en daar blijkt dat we de hoofdingang toch niet gemist hebben dus gaan rijden we vrolijk door over de gravel road en kunnen lunchen aan een echte tafel terwijl de Tuis ons om de oren vliegen.

Ik wilde graag naar Puketi forest omdat ze daar Kaka en Kokako schijnen te hebben dus we zijn heel stilletjes het bos ingelopen een nature trail volgende in de hoop deze vogels te zien of toch op zijn minst te horen. Het hele bos is heeeeeel stil alleen af en toe een Tui die zingt. Helemaal aan het eind van deze wel mooie wandeling vanwege alle mooie grote bomen denk ik dat we een Kokako gehoord hebben maar heel eerlijk gezegd zou het ook een Tui geweest kunnen zijn die een Kokako na doet…… Omdat terugrijden over dezelfde weg nooit leuk is en het volgens de kaart moet kunnen rijden we door over de gravel road en “vinden we onze eigen weg” terug naar Highway 1.

Doorgereden naar Paihia maar dat is eigenlijk helemaal geen leuke plaats dus nog verder gereden en met de car ferry naar Russell of Koraroreka gereden. Russell is de eerste nederzetting waar de Europeanen terecht kwamen. Het heeft ook nog wel andere namen gehad als Hell hole of the Pacific maar nu is het een heel vriendelijk klein vakantie plaatsje. We vinden snel accomodatie; een heeele grote kamer met veel stoelen en banken maar toch maar 1 bed. Gelukkig is het wel een groot bed. Na een welverdiend biertje de calorieen er weer afgelopen door Flagstaff hill op te klimmen om te genieten van de Bay of Islands in avond licht.  Onderweg lopen we door een bos met heel veel cicada’s. En eentje was zo vriendelijk om op ooghoogte op een stam te gaan zitten zodat ik eens goed de macro van mijn camera kon uittesten. De avond afgesloten met een heerlijk maaltje op het terras van de Duke of Malborough, het oudste hotel van Nieuw Zeeland.

Rawene is en heel slaperig plaatsje waar de meeste mensen alleen komen om naar de overkant te gaan. We worden begroet door een local die heel verheugd is dat we uit nederland komen want dan kunnen we de Maori namen tenminstee fatsoenlijk uitspreken. Hij verteld ons dat dit gebied vooral aan de overkant is ontlsoten door nederalndse missionarissen die door london waren uitgezonden. De missionarissen waren blijkbaar goed in inburgeren want ze leren snel de taal spreken en waren goede maatjes met de locals.

Terwijl we staan te wachten onderzoeken de kleinere locals de auto op eetbare beestjes.

 

De pond blijkt een shuttle timetable te doen dus niet nog een kopje koffie drinken maar even wachten op de boot en dan zijn we zomaar aan de overkant. Aan de overkant is eigenlijk helemaal niets alleen nog meer slinger slanger wegen richting Ahipara. Nog even gedacht in Ahipara te gaan slapen maar het is eigenlijk niet zo’n leuk dorpje dus door gereden naar Kaitaia daar snel een moetel gezocht, de tank weer volgegeooid en op weg naar de Kaap. Besloten eerst naar de kaap te gaan en dan evenuteel op de terug weg nog naar het gumdiggers park te gaan. Wel even gestopt op 90 mile beach natuurlijk. Niet met de auto, eventjes gelopen. Voetjes in het water, het was niet eens zo koud.

Het was vloed dus er waren niet veel auto’s op het strand maar je mag er wel 100……

Verder in een keer doorgereden naar het puntje, niet te snel zodat we goed om ons heenkunnen kijken en zo min mogelijk helemaal verstoft worden, alhoewel je de voorbij razende tegenliggers toch niet kunt tegenhouden dus stoffig wordt je toch wel. Mooi uitzicht overal en eenmaal op de kaap niet eens zoveel wind. Wel een beetje veel om te picknicken maar het eten waait nog net niet van je broodje af dus het gaat goed. Aan de kant van de vuurtoren van Cape Reinga is bijna helemaal geen wind, een rare ervaring.

Wel hele mooie wolken partijen en een heel blauwe zee. Het is duidelijk dat het op de Tasman vandaag mooier weer is dan op de pacific dus nuje kunt wel een beetje het verschil zien tussen de twee zeeen.

Op de terugweg nog even gekeken of het gumdiggers park nog open (wel twee keer de afslag vorobij gereden……) maar dat was helaas al dicht. Wel een leuke route weer terug naar de weg gereden, komen een heel kline dorpje met een marae tegen in de middle of nowhere en een hoop ijsvogeltjes.  Ook nog even gestopt bij Haurora heads. een beetje stinkende modderplaatl war blijbaar wel veel schelpdiertjes zitten en het is ook heel populair en levert mooie plaatjes op.

 

Corrie nog even verplicht in het ancient Kauri kingdom meegesleurd maar dat  was wel goed want er waren een paar heel mooie beelden te zien.

 

Geheel stoffig weer terug in Kaitaia, waar niet zoveel te beleven is en we hebben dus een rustige avond voor  op het motel platje met een glaasje wijn dit keer.

Er groeien erg veel mooie bloemen en plantjes maar de gedenk bordjes en bij elke boom de naam van de sponsor geeft wel een beetje een rare atmosfeer. Gelukkig maakte alle tui’s het weer goed. Ze dartelden echt door de hele tuin heen en maakte een heel kabaal.

Toch wel weer een heuveltje op gewandeld maar weer beloont met een mooi uitzicht en natuurlijk nog weer mijn best gedaan om wat macro opnames te maken van bloemen.

 

Ik begin al een heel aardige verzameling te krijgen dus heb alle bloem opnames maar in een bloemen setje gezet op flickr.

 

De blauwe hortensia was wel heel erg blauw maar in dit mooie weer is dat wel mooi.

En ik ben ook maar begonnen aan een insecten verzameling al was het eigenlijk perongeluk.

De mier zit ergens bovenin de foto.

 

 

 

 Het is wel een beetje een lastige wandeling vanwege alle scoria dat maakt de paden erg hobbelig en niet erg stabiel. Rangitoto landschap is heel vreemd. Het is een lava veld waar her en der een bos zich gevestigd heeft en andere plekken zijn nog helemaal kaal of hebben alleen maar korstmos.

Er is bijna geen toplaag aan aarde dus de planten die er groeien zijn planten die met weinig toe kunnen. Niet altijd de meest kleurige planten. Veel kleine varens, mossen, bromelia achtigen en natuurlijk Pohutekawa’s.

Het was heel raar weer omdat het in Cormandel omweerde en dat konden we horen maar in Auckland was het mooi weer en Rangitoto wist niet helemaal wat het wou.

Het had ‘s morgens nog gehageld maar nu liepen we in onze shirtjes het toch al behoorlijk warm te hebben. Dat zorgt wel voor hele mooie plaatjes en uitzichten met mooie wolkpartijen.

Na een pak een beet 2 en een half uur kwamen we net op tijd bij de ferry aan waar Neil al met onze bagage stond te wachten (die hadden ze met de truck van Linda (DOC) naar Rangitoto gereden) en konden we bijna meteen de ferry oplopen en een welverdiend biertje drinken.

Vrij snel zag de kapitein van de boot een walvis in de verte dus koerste hij langzaamaan op de walvis aan in de hoop dat we hem van dichtbij konden bekijken. Helaas had de walvis daar andere ideeen over en alhoewel we hem vaak boven hebben zien komen (deze soort duikt maar 3 minuten per keer onder) was het niet van heel dichtbij. De kapitein gaf het na een half uurtje toch maar op, we waren inmiddels ook wel een beetje verkleumd omdat ze zon niet zo aanwezig meer was. Naar een jan van genten kolonie gevaren alwaar een van de bemanningsleden (met een heel mal sikje) wat vlees en vieze worsten op de bbq gooiden zodat we die konden opeten. Ik wist helemaal niet dat er in de gulf ook een jan van genten kolonie was, ik zat me al af te vragen of die helemaal van Muriwai vandaan kwamen maar dat was dus niet zo. Het is niet zo’n grote kolonie maar toch best wel een aantal vogels. Met de zon laag aan de hemel weer terug langs Motutapu en Rangitoto en Devonport kwamen we voldaan maar wel een beetje verkleumd weer aan in Auckland. De rest van de foto’s heb ik in een setje op flickr gezet : Hauraki Gulf

Ik merk wel dat het allemaal noorderlijk halfrond foto’s zijn! Ik kan het iedereen aanraden om er een foto te plaatsen hoe meer zielen hoe meer vreugd natuurlijk. En helemaal als er mensen zijn die zuiderlijk halfrond kerst foto’s insturen.

Ik heb er net een ingestuurd:

 

 

Ik heb een paar dagen geprobeerd om haar te helpen met het veldwerk. Woensdag leek het weer niet echt geweldig maar de wind was niet te heftig dus gelukkig ging de boot wel. Monique kwam ik in Gulf Harbour tegen waar ze ook op de boot stapte. Nog even zoeken voor haar want ze had gedacht dat een Nederlandse automatisch blond zou zijn dus had ze de eerste beste blonde dame aangesproken maar die was daar net zo van gediend.

Nadat we ons op Tiri hadden geinstalleerd in het bunkhouse (we delen een kamer met 2 volunteers) hebben en Monique al haar spullen bij elkaar geraapt heeft gaan we op stap. Nog geen half uur later zit ik met 2 pinguin eieren in mijn hand om snel in een warm jasje te vouwen om ze warm te houden terwijl we de pinguin ouder opmeten, wegen etc. Dus zit ik 5 minuten later met een pinguin in een kussensloop op schoot. Wat een leuke beestjes zijn en best sterk ook nog met rare flippertjes. Blijkbaar kunnen ze ook behoorlijk hard bijten maar daar heb ik gelukkig niets van gemerkt.

Het volgende nest had 2 pinguin kuikentjes en die moesten ook gewogen, gemeten ec. Helaas zat dit nest wel op een heel winderige klif dus was het wel even lastig om alles in dit openlucht kantoor klaar te spelen. De pinguin kuikentjes zijn ongelooflijk grappig om te zien en deze waren net een week oud. De rest van de middag en de avond tot het donker wordt met stokken gewapend porren in alle gaten aan en hoekjes om te zien of er misschien pinguins zitten en nog een behoorlijk knorrige pinguin gemeten bij zonsondergang. Ik wist niet dat pinguins knorren. Het is echt een heel grappig geluid. In het donker terug gelopen, met een prachtige woeste hemel Rangitoto aan de horizon en kiwi geluiden in de bush. Na een laat maal en douche zo mijn bedje gerold.

De volgende ochtend wakker worden met bell birds. Eindelijk, het is echt heel erg mooi om te horen. Langzaam goed wakker worden met een kopje koffie, terwijl de groep Engelse Nature Quest mensjes ontbijt verorbert en moet haasten omdat de watertaxi ze komt halen. Het weer is te woest voor de gewone ferry. Het regent met buien maar tussendoor schijnt de zon en omdat de ferry niet kwam zijn er ook bijna geen andere toeristen. We spenderen het meest van de dag aan de oostkust van het eiland. We vinden heel wat pinguins en ik heb zowaar 4 pinguins zelf gevonden. Helaas zijn het niet altijd nesten. Het weer is zo woest geweest dat veel pinguins maar een dagje thuis blijven om uit te rusten. Het is wel een heel geweldig gevoel om zelf de pinguins te vinden dat moet ik wel zeggen. Om een uur of 7 even een kopje koffie drinken en we zijn weer onderweg dit keer aan de andere kant van het eiland. Omdat het gaat schemeren horen we ineens het geknor en gefluit van aankomende pinguins en in het heel woeste water zien we ineens vier of vijf pinguins tegelijk aan komen. Ze blijven even kletsen in de golven en komen dan snel aan land. We proberen er een aantal te volgen om te zien waar ze precies heen gaan maar ze zijn ons toch te snel af. Maar het aan land komen van die kleine pinguins in het woeste water is een ongelooflijk mooie ervaring. Helaas geen kiwis gezien terwijl we wel een detour maken. Inmiddels is de hemel opgeklaard en zijn overal sterretjes te zien.

Vanmorgen wakker gemaakt door een roepende Takahe en hebben we de westkust verder nog bekeken. Monique vond zomaar twee Tuatara. Dus die heb ik nu echt in wild gezien.

Het was een ongelooflijk leuke trip in ieder geval. Binnenkort zal ik hier ook nog de google earth link zetten met de locaties van de pinguin nesten die we gezien hebben. Nou hier is dan de link: LittleBluePinguinNests.kmz