Aangezien het gumdiggers park te leuk was om te laten liggen zijn we eerst weer een stukje naar het noorden gereden om het openlucht museum te bezoeken. We waren duidelijk de eerste bezoekers van de dag en het bos waar het museum in ligt zat vol met luidruchtige fantails. Om die te proberen te filmen of fotograferen is behoorlijk hopeloos want ze zijn niet alleen luidrichtig maar ook heel beweeglijk en onrustig. Het museum laat op een heel leuke manier zien hoe de Gumdiggers vroeger hun werk deden. Ze groeven de duizenden jaren geleden omgevallen Kauri bomen op in het moeras. Ze zochten bij de wortels de hardgeworden gum (amber) van de bomen op om die te verkopen. Het hout werd toendertijd waardeloos gevonden en vaak verbrand. Tegenwoordig is het zo’n beetje het enige Kauri hout wat nog verkrijgbaar is en is het dus heel kostbaar. De beelden die we dag ervoor hadden bekeken zijn gemaakt van deze Swamp Kauri. Na het museum dan toch op weg naar de oostkust van het Noorden. We zijn niet afgeslagen bij Kari kari peninsular waar ik twee jaar geleden eerder ben geweest met Erica, Michiel en Patrick maar zijn verderop gestopt om van het strand in Doubtless bay te genieten. Vervolgens toch maar eens op zoek naar het Puketi Forest. Er zou een afslag zijn na Koao die ons naar het bos zou moeten brengen. Er was zowaar een weg met een bordje. Al snel hield het asfalt op en gingen we hotse botsend over de gravel al slingerend de binnenlanden in. Heel veel mooie uitzichten over telkens weer nieuwe valleien en langzamerhand komen we in een bos terecht. Ineens is daar een klein parkeerplaatsje en een begin van een klein wandelingetje. Eigenlijk denken we dat we de hoofdingang al gemist hebben en zijn van plan dan maar op het parkeerplaatsje te picknicken.

Toch maar eerst de wandeling en wat een mooie wandeling! Puketi Forest heeft niet zozeer de grootste gigantische Kauri maar vooral heel veel grote bomen. Je kunt je bijna voorstellen hoe het er ooit uitgezien moet hebben met al die indrukwekkende bos giganten. Bij de ingang is ook en kaartje  en daar blijkt dat we de hoofdingang toch niet gemist hebben dus gaan rijden we vrolijk door over de gravel road en kunnen lunchen aan een echte tafel terwijl de Tuis ons om de oren vliegen.

Ik wilde graag naar Puketi forest omdat ze daar Kaka en Kokako schijnen te hebben dus we zijn heel stilletjes het bos ingelopen een nature trail volgende in de hoop deze vogels te zien of toch op zijn minst te horen. Het hele bos is heeeeeel stil alleen af en toe een Tui die zingt. Helemaal aan het eind van deze wel mooie wandeling vanwege alle mooie grote bomen denk ik dat we een Kokako gehoord hebben maar heel eerlijk gezegd zou het ook een Tui geweest kunnen zijn die een Kokako na doet…… Omdat terugrijden over dezelfde weg nooit leuk is en het volgens de kaart moet kunnen rijden we door over de gravel road en “vinden we onze eigen weg” terug naar Highway 1.

Doorgereden naar Paihia maar dat is eigenlijk helemaal geen leuke plaats dus nog verder gereden en met de car ferry naar Russell of Koraroreka gereden. Russell is de eerste nederzetting waar de Europeanen terecht kwamen. Het heeft ook nog wel andere namen gehad als Hell hole of the Pacific maar nu is het een heel vriendelijk klein vakantie plaatsje. We vinden snel accomodatie; een heeele grote kamer met veel stoelen en banken maar toch maar 1 bed. Gelukkig is het wel een groot bed. Na een welverdiend biertje de calorieen er weer afgelopen door Flagstaff hill op te klimmen om te genieten van de Bay of Islands in avond licht.  Onderweg lopen we door een bos met heel veel cicada’s. En eentje was zo vriendelijk om op ooghoogte op een stam te gaan zitten zodat ik eens goed de macro van mijn camera kon uittesten. De avond afgesloten met een heerlijk maaltje op het terras van de Duke of Malborough, het oudste hotel van Nieuw Zeeland.