Julia, een “Motutapu vriendinnetje”, had kaartjes over voor een concert van het Nieuw Zeelands Symphonie orkest die we konden overnemen. Het concert was gister en was erg mooi. Het was in de Town Hall in Auckland. We waren er al eens eerder geweest voor hetzelfde orkest maar dit keer had Patrick een fototoestel meegenomen. Helaas flitste hij en werd meteen op de vingers getikt dat er geen foto’s gemaakt mochten worden. Maar we hadden er al een gemaakt dus je kunt zien hoe de zaal er uitziet.

De solisten van de avond waren Hamish McKeich op contrafagot en Julian Lloyd Webber op cello. Contrafagot is natuurlijk niet echt een solo instrument om het voorzichtig uit te drukken dus ik was ook erg benieuwd naar het stuk wat Heavy Trafic for Contra Bassoon heet. Het was een bizar stuk en omdat we nogal ver weg zaten en een contra fagot niet echt luid is konden we het waarschijnlijk niet echt horen zoals het bedoelt was. Patrick maakte de vergelijking die ik erg treffend vond, dat het klonk als het geknetter van een brommer. Maar er zaten ook wat meer melodische stukjes in voor de contra fagot. In het programma boekje stond wel een aardige beschrijving van het laatste stuk: “In the final chaotic section it (de contrafagot) has to endure the strings’ lane changing (without indicating), the woodwinds’ tailgating, and the tuba’s road rage while struggling to chart its own course through the orchestra’s clogged highways.” Het tweede stuk was het hoogtepunt van de avond. Het cello concert van Edward Elgar gespeeld door Julian Lloyd Webber . Nu ik wat meer gelezen heb op internet zou ik kunnen zeggen, niemand minder dan, maar ik moet zeggen dat ik dat gister avond nog niet wist. Julian is een heel lange man met heel lange armen, een vreemd page kapsel met een zweetband om zijn voorhoofd en een heel levendige mimiek en uitstraling. Op het moment dat hij niet hoefde te spelen maar het koper iets heftigs moest spelen keek hij zelfs achterom. Tijdens het hele stuk keek hij beurtelings indringend naar de dirigent of de 1e violen. En als hij niet hoefde te spelen hing zijn lange arm met strijkstok langs zijn lichaam bijna op de grond. Vandaar Patrick zijn beschrijving van langarmige jeti. Hij deed mij een beetje denken aan Mr Bean. Maar wat speelt hij ongelooflijk mooi en wat een heel indrukwekkend stuk muziek is het! Wat ik nog steeds niet heb kunnen vinden is of hij familie is van! Dus als iemand me dat kan vertellen….. Het laatste stuk, na een korte pauze waarin Julian cd’s signeerde voor de liefhebber (die waren er veel), was ook een erg mooi stuk muziek wat ik nog nooit eerder gehoord had van Alexander von Zemlinsky. Een componist die volgens het stuk in het programma boekje niet veel geluk heeft gehad in zijn leven. Het orkest speelde The Mermaid Opus 19 (Die Seejungfrau). Ik had het verhaaltje niet gelezen in het boekje en mijn eerste gedachten waren bij de opening van het stuk. He, dit zou zo gebruikt kunnen worden in “The Blue Planet” van de bbc. Even later lees ik in het boekje: “The dark opening, in the lower orchestral registers, announces the ocean depths.” Patrick vond het verderop ook wel in Star Wars passen. Het was een lang stuk (45 min) voor het orkest maar heel erg mooi om naar te luisteren. Zeker de moeite waard om eens een cd van te zoeken. Al met al een zeer geslaagde avond.