Vanaf donderdag tot vandaag heb ik een wetland symposium bijgewoont georganiseerd door de New Zealand Wetland trust. Het thema was restauratie van wetlands en de successen tot nu toe. Na deze twee dagen heb ik wel geleerd dat het nodig is dat men elkaar moed in praat door de successen te vieren. Ik moet zeggen dat ik er heel veel geleerd heb. Ik heb me nooit zo gerealiseerd dat wetlands functioneren als een soort “nieren” van de aarde. Al het vieze met te veel nutrienten verrijkte water wordt als het ware gefilterd en schoongemaakt in de wetlands. Nieuw Zeeland is al zo’n 80% van het vroegere wetland kwijt. En een groep enthousiaste ecologen probeert wat er nog is te redden en wat een nog weer terug te brengen is, terug te brengen. Twee dagen lang ben ik gebombardeerd met informatie over hoe je wetlands weer in oude staat kunt herstellen, wat de valkuilen zijn en waar je allemaal aan moet denken. We willen namelijk op Motutapu ook gaan beginnen met het restaureren van de natte gebieden. Op het eiland zijn de stromen en natte gebieden helemaal volgegroeid met Kikuhe en dat willen we natuurlijk veranderen in leuke locale zegge en andere moerasplanten. Ik heb ook wel weer geleerd dat het begrip onkruid wat groter is dan verwacht. Wilgen, onkruid? Maar ja, het is echt zo, die veranderen de samenstelling van het water en de bodem waardoor de lokale plantjes het loodje leggen en de visjes en de “eels” verdwijnen. Donderdagavond werden we ook nog getrakteerd op een lezing van David Bellamy. Ik had persoonlijk nooit van hem gehoord, en ik heb nog wel biologie gestudeerd, maar het is een nogal kleurrijke beroemde (of beruchte) botanist. Hij is alleen niet meer de jongste en ik had het idee dat zijn woorden een beetje in zijn baard verdwenen maar ik heb me best vermaakt met zijn verhalen die hij vertelde. Hij had alle wetenschappers in de zaal op de kast omdat hij zijn stokpaardje van stal haalde en probeerde te bewijzen dat er geen “global warming” is, het kyoto verdrag geldverspilling en dat we beter allemaal kunnen proberen om de aarde weer beter in balans te krijgen door bijvoorbeeld beter voor de wetlands te zorgen, er voor te zorgen dat boeren met behulp van overheden beter omgaan met de landschappen waarin ze boeren, etc. Nieuw Zeeland heeft, geloof ik, 6 RAMSAR sites. Ramsar is de naam van een conventie uit ‘71 over Wetlands. De landen die er bij aangesloten zijn kunnen wetlands die van internationaal belang zijn nomineren als Ramsar sites. Het zijn vaak locaties waar veel trekvogels komen en daar heeft Nieuw Zeeland er ook een aantal van. Vandaag zijn we op een fieldtrip geweest naar een groot wetland (voor Canadeze begrippen erg klein heb ik begrepen maar het was een wetland van 1700 ha!!). Er moet daar nog veel aan gebeuren maar ze zijn al een aardig eind op weg. We zijn ook op bezoek geweest bij een boer die een meertje op zijn land heeft en besefte dat het helemaal dood was en er niets meer groeide. Hij heeft toen een aantal maatregelen genomen, waaronder niet meer direct afwateren op het meer maar via het wetland, geen stikstof meer gebruiken in de mest en een hek om het meer zodat er geen koeien meer konden bij komen. Verder heeft ie alle wilgen en ander onkruid weggehaald en in 6 jaar tijd staat het helemaal vol met lokale planten, zijn weilanden zijn er beter aan toe omdat het meer meer water heeft en dus zijn weilanden niet meer uitdrogen in de zomer, het water is helder zit vol met alen en eenden. Dat geeft toch wel veel hoop, zo’n verhaal, moet ik zeggen.