Zaterdag eindelijk weer eens cultuur. Ik had kaartjes voor La Traviata gekocht. Misschien niet zo’n spektakel opera maar toch wel een erg mooie. Ik had alleen niet gerekend op een wat vreemde moderne uitvoering. Blijkbaar had ik het kunnen weten als Dmitry Bertman de director is. Ik had natuurlijk ook de review uit de NZ Herald kunnen lezen kunnen lezen die begint met: “How many expected New Zealand Opera’s La Traviata to open with an S&M party, featuring leather posing pouches, dog collars and Flora Bervoix as Hostess with a Whip?”
Ik vond het wel vreemd dat deze in leer gehulde sm lieden een lied begonnen te zingen over waarzeggers en matadoren……….
Dat neemt niet weg dat ik de muziekale uitvoering erg mooi vond. De zangeres die Violetta speelt (de russische Elvira Fatykhova) kon wel erg mooi zingen. En de duetten met haar minnaar en de vader van haar minnaar waren wel erg indrukwekkend. Patrick zijn commentaar was wel: “Het is natuurlijk erg knap dat je zo hoog kunt zingen maar je moet je toch af vragen of je het ook moet doen” en hij vond het erg lang duren. Het was niet eens een lange opera………
Sorry, dat het zo lang duurde voor reactie: was van plan verhaal Traviata op te zoeken, maar het kwam er niet van. Opera’s zijn qua verhaal en uitvoering minder natuurlijk dan operettes, misschien minder zoetig. Ik herinner mij dat Grootvader verslag gaf van Madame Butterfly, die ze in Rome hadden gezien. Een zeer gezette dame die voor de Japanse Butterfly speelde en er uren over deed, voor ze eindelijk harakiri pleegde. Was blij dat ik het op film had gezien: zeer ontroerend. En een zeer tengere Japanse.