Dit weekend leek het ineens wel lente. Ik ben dus maar eens in de tuin gaan wieden, nou ja tuin, het is meer een oerwoud met gras van een halve meter hoog. Dat het gras zo hoog is zou ook wel eens onze manier van afzetten tegen de dwangmatige maairegimes van de meeste kiwi’s kunnen zijn. Dat regime bestaat uit elke week maaien (zomer en winter ) en dan wel tot de “dirt”, maar daarover misschien later wat meer. Maar goed ik heb dus flink gewied en daarmee ook de tuinafval zak goed gevuld. Die komen ze ophalen over een paar weken. Je hebt hier geen groene ton voor je tuinafval dat moet je zelf maar verzorgen. Dat hebben we nu maar eens gedaan. Green Fingers leveren een enorme zak en een rek om het ding in te hangen en dan komen ze die eens in de vier weken ophalen. Door het wieden waren er natuurlijk wel een hoop gaten ontstaan dus vond ik dat ik wel wat eenjarig spul mocht halen om het weer op te vullen. Op naar de Mitre10 Mega dus (soort enorme Gamma). Op de weg er naar toe zijn we wat huisjes langs gereden die te koop staan. We zijn voorzichtig eens aan het rondneuzen om iets te kopen. Er staan heel veel huizen te koop hebben we wel gezien. Zondag was het nog steeds mooi weer dus hadden we wel wat leuks verdiend vond ik, we zijn naar Kare Kare beach gegaan. Dit is echt een heel mooi verlaten strand. Het ligt in de Waitakere Ranges (een natuurgebied) net onder Piha. De bush komt tot bijna aan het strand. De zee is behoorlijk woest hier. Wat ik niet wist is dat een gedeelte van de film “The Piano” is opgenomen, maar dat kan ik me wel voorstellen nu. We hebben een klein stukje van een wandeling gedaan langs de kam van de heuvels die tot aan het strand staan. Wel een echt stukje Waitakere want het was goed modderig. De modder zat weer tot aan mijn knieën. De paden staan niet goed aangegeven dus je moet wel een beetje gokken welk pad het pad is dat je wil volgen maar een ongelooflijk mooi gebied. Op de terugweg kwamen we weer een echte kiwi tegen. Korte broek, wollen muts en wandelschoenen. We vroegen ons af of het een local was die op zijn “zondag middag eind van de dag wandeling” even op en neer naar de volgende baai loopt (zeker 5 kwartier heuvel op). Maar gelukkig kon hij ons wel vertellen of het pad wat we liepen weer naar de parkeer plaats terug ging. Op de terug weg (Patrick wou graag via de lange slingerweg terug) gezien dat zelfs zo aan de rand van het natuurgebied nog huizen staan en sommige te koop. Patrick leek het wel wat, maar ik weet niet of ik het leuk zou vinden om voor een pak melk minstens een half uur te moeten rijden over een kronkelweggetje…. Maar je weet maar nooit!