Antarctica mag dan wel zijn deuren open gezet hebben maar die waaien af en toe ook dicht zodat ik ‘s morgens niet weet of ik nu een jas en een lange mouwen shirt aan moet of niet totdat ik werkelijk buiten ben. Vanmorgen stonden de deuren duidelijk weer open maar was er gelukkig bijna geen wind. En wat een zonsopgang! Nou ja de zon was al een half uur op maar het licht is echt schitterend. Ook al hebben we hier niet veel bomen die hun blad verliezen ze zien er in de herfsft wel vaak anders uit omdat ze vruchtjes dragen of wat dan ook. In het licht van vanmorgen werd alles nog eens extra belicht wat wel zoveel verschillende kleuren groen en geel en paars gaf dat ik bijna naast het fietspad de bush in fietste (“it runs in de family”, niet waar, Michiel?) omdat ik niet zat op te letten waar ik fietste maar helemaal onder de indruk van het licht om me heen zat te kijken.