Eindelijk gingen we naar Tiritiri Matangi. Een eiland ten noord-oosten van Auckland. Al een poosje wilde ik er heen maar was altijd te laat om nog te boeken. Nu had ik ruim 3 weken van te voren geboekt. Dat heeft natuurlijk wel het nadeel dat je absoluut niet weet wat voor weer het gaat worden…… Eerst even over het eilandje. Het is een eilandje van ongeveer 4 km lang en het is een zgn. scientific reserve. Dat betekent dat ze er erg veel onderzoek doen naar vogels en bomen/planten die van nature in NZ voorkomen. Bijna uitgestorven vogels worden daar uitgezet omdat ze de habitat goed kunnen controleren en er zijn geen predatoren op het eiland behalve dan de natuurlijke. Nieuw Zeeland heeft een aantal van dit soort eilanden maar er zijn maar weinig waar je als normaal sterveling ook heen mag. Maar goed het weer dus. Na ruim 2 en halve maand van droogte en hitte was het gisterochtend ineens omgeslagen in storm en hoosbuien. Ik dacht al dat ze het af zouden lassen maar, nee, het berichtje bij de bootmaatschappij gaf aan dat de tocht gewoon doorging. Dus maar regenjassen meegenomen alles in plastic zakken gedaan zodat het niet al te nat zou worden en naar de ferry. Eenmaal op het water leek het weer een beetje op te knappen maar de golven waren nog behoorlijk hoog als gevolg van de storm van die nacht. Een beetje “bumpy” was het wel. Eenmaal op Tiritiri aangekomen begon de zon te schijnen en konden de regenjassen opgeborgen worden. We werden in groepjes verdeeld om met een gids mee te gaan zodat hij kan uitleggen welke vogeltjes je waar kunt vinden en wat kan vertellen over het eiland. Patrick en ik werden bij Simon ingedeeld, samen met onder andere een verwoed vogelaar, die bleek naderhand wel een beetje vermoeiend….. Na 2 uur wandelen door nog voornamelijk nog origineel bos en de oudste Pohutekawa boom ( waarschijnlijk ouder dan 600 jaar!) bewondert te hebben konden we zeggen dat we al een hoop van de aanwezige vogelsoorten hadden gezien. Een stitchbird (zegt heel handig “stitch”), bellbirds. De bellbird maakt een heel apart geluid. Eigenlijk zingt ie meer dan dat het een geluid is. Het lijkt wel wat op de tui en nu ik hem weer hoorde, besefte ik me dat Erica en ik bij lake Taupo in januari naar een grote vogel hebben staan zoeken die we bij dat geluid vonden passen, niet wetend dat het een bellbird was en dat het eigenlijk maar een klein vogeltje met een enorm geluid is. Wat ik heel leuk vond dat we die eindelijk gezien hebben zijn: Saddlebacks en Kokako’s. De laatste twee zijn zgn. watlle birds. Ze hebben 2 “wattles” aan hun wangen hangen. Die van de Kokako heb ik wel goed kunnen zien nu maar die van de saddleback ging toch nog niet zo goed. De meest bizarre vogel die we zijn tegengekomen is wel de Takahe. Ik wist niet meer als dat het een grote Pukeko (ook wel moeras hoen genoemd) maar hij ziet er echt veel vreemder en prehistorischer uit. Kan tot 3 kilo wegen en is ongeveer 60 cm groot met een enorme rode snavel en blauw groen gekleurd lichaam. Hij kan niet vliegen en is niet bang van mensen. Wat op Tiritiri wel wat problemen op levert omdat mensen denken dat het leuk is om de beestjes te voeren of te aaien en de snavel is niet alleen groot maar ook erg krachtig net als de klauwen……We hebben gelunched op het gras bij de vuurtoren uitkijkend over de zee tussen de Takahe en zijn daarna nog een eindje op ons zelf gaan wandelen. Het is echt een prachtig eiland met verschillende soorten bos en graslanden en dan al die vogels. Het is een beetje een ervaring alsof je voor het eerst duikt en onder water niet weet waar je moet beginnen met kijken zoveel vissen zijn er. Langs de tracks die zijn aangelegd staan her en der bankjes als je daar dan gaat zitten komt er vanzelf op een gegeven moment wel een leuk vogeltje voor je in een waterbak o.i.d. zitten. Zoals de Popokateao of Whitehead en de Kakariki of Red crown Parakeet .